Nieuws Live Scores
Ligue 1

Van Ligue 1 tot superster: Robert Pirès

15:00 CEST 23-04-17
Robert Pires Metz 01011997
De vleugelmiddenvelder stopte bijna, voordat een carrière in de Ligue 1 van hem een wereldkampioen maakte en een legende werd bij Arsenal.

Robert Pirès wist niet zeker dat hij een voetballer wilde worden.

Het leven speelde om hem af en hij voelde dat hij het miste. Terwijl de vijftien jaar oude vrienden aan feesten waren, op zoek naar de liefde waren en op zoek naar zichzelf, was het voor Pirès simpel; studeren, training, slapen en dat herhalen.

Voetbal was al een serieuze zaak geworden. De tiener was een spelmaker in het C-team van de lokale club Reims. De offers waren begonnen en dat eiste zijn tol. Robert was er niet zeker van dat het het waard was, tot zijn moeder, Maribel, hem herinnerde aan zijn droom, van wat een leven in voetbal kon bieden.

Robert werd geboren op 29 oktober (of 29 januari, dankzij een administratieve fout bij het Franse immigratiebureau) in Reims, de zoon van een Spaanse moeder en een Portugese vader.

Antonio Pirès en zijn vrouw waren pasgetrouwd en net in het land. Antonio ontvluchtte Portugal om te voorkomen dat hij naar de Angolese Onafhankelijkheidsoorlog werd gestuurd, als onderdeel van zijn militaire dienst.

Afhankelijk van wie van zijn ouders hem 's ochtends aankleedde, Robert groeide op in het diepe rood van Benfica of het sprankelende wit van Real Madrid. Er werd thuis een klein beetje Frans gesproken en Pirès had het lastig in zijn vroege schooljaren, maar zijn voetbalkwaliteiten spraken voor zichzelf.

Als een traditionele 'nummer 10' doorliep hij de jeugd van Metz in noord-oost Frankrijk, slechts een paar uur van zijn familie. Op zijn negentiende kreeg hij zijn eerste profcontract, toen reservecoach Philippe Hinschberger hem uit het centrum haalde en op links liet spelen. Een beslissing die zijn komende loopbaan zou vormen.

"Hij was de eerste die me aan de linkerkant liet spelen", vertelde Pirès tegen French Football Weekly. "En het werkte! En daar is het begin van mijn verhaal."

Pirès maakte in 1993 zijn debuut in de Ligue 1, tegen Lyon, en werd snel een basisspeler in het eerste team. En toen hun nog jonge 'winger' uitblonk op de flank, maakte Metz stappen op de ranglijst. Tegen de tijd dat Pirès werd uitgeroepen tot Ligue 1 Jonge Speler van het Jaar 1995-96, ging Metz van de 12e, naar de 8e en de 4e plek.

Verschillende Europese clubs namen kennis van zijn ontwikkeling. Onder de toeschouwers was Benfica, een van de clubs waar hij als kind supporter van was. Maar, tot teleurstelling van zijn vader, koos Pirès om te blijven. "Ik wilde niet naar hen toen, want ik wilde blijven spelen en me verbeteren bij Metz", vertelde hij tegen FourFourTwo

Dat was precies was hij deed. En op 6 april dat jaar legde Pirès beslag op zijn eerst zilverwerk. De Coupe de la Ligue werd gewonnen, ondermeer nadat hij een strafschap benutte in de strafschoppenreeks tegen Lyon.

In het daaropvolgende seizoen scoorde Pirès elf doelpunten in de Ligue 1 en Metz werd vijfde. Het seizoen 1997-98 zou hun jaar moeten worden, maar het eindigde in een hartverscheurend verhaal, omdat ze op de laatste speeldag verloren. 

Voor een paar minuten waren ze die middag kampioen in de Ligue 1, alleen een gelijkmaker van Yohan Lachor tegen Auxerre bezorgde Lens de titel.

"Het was een heel erg moeilijk moment. Voor ons, maar ook voor de hele stad. Want het zou geweldig geweest zijn om dat te zien, op de lijst van winnaars, FC Metz. Het zou fantastisch zijn geweest."

Maar die zomer zou het meer dan goedmaken, aangezien Pirès opgenomen werd in de Franse nationale ploeg en zijn land aan het winst van het WK hielp.

Nogmaals kwamen de aanbiedingen binnen, maar opnieuw koos Pirès ervoor om zijn ontwikkeling in de Ligue 1 voort te zetten. Hij koos voor Marseille, ondanks protesten van de voorzitter van Metz.

In zijn eerste seizoen, liepen Pirès en zijn ploeg de Ligue 1-titel op één punt mis, ten opzichte van Bordeaux, en de UEFA Cup-finale werd met 3-0 verloren van Hernán Crespo's Parma. "De tweede keer! Deze klap kwam weer heel hard bij mij aan", zei hij.

Het daaropvolgende kende Marseille een vormdip en verloor hij zelfs het aanvoerderschap. In 2000 kwam er een einde aan zijn tijd in de Ligue 1. Hij speelde er 228 wedstrijden en scoorde 51 keer, maar werd geen kampioen.

Het was tijd om zijn andere ouder teleur te stellen, omdat Pirès een transfer naar Real Madrid afwees en koos voor een stap naar de Premier League en naar Arsenal te vertrekken. Daar ontdekte hij wat voetbal te bieden had, waar hij al zijn droom realiseerde.