Inter, ilk yarıda sahada sadece Monza vardı. Neyse ki Pio var

Başlangıç düdüğüyle birlikte Chivu’nun takımı maça çok iyi girdi. Hızlı, derine inen ve yıpratıcıydı. Daha net anlatmak gerekirse: kaleci Martinez’in derin pası, santrfor Martinez’in kafa dokunuşu, Pio’nun mücadelesi ve Diouf’un yumuşattığı topun ardından Calhanoglu’nun sert vuruşu geldi. Coşkuyu patlatan gol için altı dakika yetti, ilk yarının kalan kırk dakikası ise kaygıları bastırmaya yaradı. O andan sonra, ilk yarıda sahada sadece Monza vardı, üstelik tribünde de tatlı bir gençlik vardı (sportif direktör olarak ilk maçına çıkan Pedro Obiang) ve özellikle sahada, 2005 doğumlu iki oyuncu (Portekizli Varela ve Fransız Ondoa), 2006 doğumlu iki oyuncu (İtalyan Kouadio ve Bakoune) ve 2007 doğumlu bir oyuncuyla (o da İtalyan olan Mout). Benfica’dan Gil Vicente üzerinden yaklaşık birkaç milyon euroya alınan Gustavo Varela, Akanji ile adeta dalga geçip 1-1’lik golü attı. Her şey bir anda oldu ama San Siro’ya buz gibi bir hava çöktü. Ardından ikinci yarıda her şey yeniden normale döndü; yani - nedenlerini açıklamaya gerek yok - Inter ile Monza arasında en ufak bir dengeyi bile kabul etmeyecek düzene. Böylece önce Zielinski, kaleci Pizzignacco’nun hatası sayesinde ağları buldu; ardından Pio Esposito, şimdiden sezonun en güzel gollerinden biri olmaya aday topuk vuruşuyla skora yazıldı; son olarak da Bisseck, kendine has uzun deparajlarından biriyle golünü attı.

Oyuncu puanları. Martinez yeterliydi ama birkaç pozisyonda kararsız kaldı. Bisseck çok hareketliydi, Akanji ve Bastoni ise çok daha sönüktü. İsviçreli oyuncu, Monza'nın geçici beraberlik golünde utanç vericiydi; İtalyan ise geçen yılki silikliği hâlâ üzerinden atabilmiş değil. Orta sahada, “made in England” transferleri beklenirken Diouf ve Zielinski harika bir performans sergiledi; yani Spence ve Curtis Jones'a yer açması beklenen adaylar onlardı. Barella ve Dimarco'nun performansları ortalamadaydı, Calhanoglu ise 26/27 sezonunun ligdeki ilk golüyle çerçevelik bir iş çıkardı. Hücumda Lautaro, Pio'ya destek verirken giderek daha fazla bir “Diez” gibi oynadı. Maç öncesinde Marotta, onu Barcelona'dan uzak tutmuştu; gerçekten hiç temas kurulmadığını varsaysak bile (ve görünen o ki öyle). Maçta ise Inter kaptanı, kabul edilebilir bir fizik duruma hâlâ uzak göründü: Dünya Kupası'ndan gelen biri için normal. Son olarak Pio Esposito da iyiydi, hem de çok iyiydi. Ve sadece golü nedeniyle değil. Kişilikle, güvenle, cömertlikle oynuyor. Inter formasıyla sırtında 94 numarayı taşıyor, İtalya Milli Takımı'nda ise kim bilir kaç yıl 9 numara olacak