Bernardo ilk değil… Guardiola ve Mourinho’nun okulunda parlayan yıldızlar

Bernardo Silva, Manchester City’de Guardiola’nın felsefesini en iyi yansıtan isimlerden biriydi; yaratıcılık ile taktiksel disiplini bir araya getiren çok yönlü bir oyuncu olarak, kulübün İngiltere ve Avrupa’daki en parlak dönemlerinde kilit bir rol oynadı. Dokuz sezon boyunca 460 maça çıktı, bu maçlarda 76 gol attı ve 77 asist yaptı; aralarında 6 Premier Lig şampiyonluğu ve bir Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu da bulunan toplam 20 kupa kazanılmasına katkıda bulunarak, Guardiola yönetiminde en çok forma giyen ve onun sisteminde en etkili oyunculardan biri oldu.

Şimdi ise, Barcelona’ya transfer olacağına dair yoğun spekülasyonların yaşandığı günlerin ardından Bernardo sürpriz bir hamle yaptı; Mourinho’nun takımın teknik direktörü olarak üç yıllığına atandığının açıklanmasından birkaç gün sonra, hedefi hızla Real Madrid’e yöneldi. Bernardo’nun, Luka Modrić ve Toni Kroos gibi iki ikonun ayrılmasıyla büyük ölçüde azalan Real Madrid’in orta sahasını yeniden yapılandırmada ve eski parlaklığını geri kazanmasında önemli bir rol oynaması bekleniyor.

Ayrıca okuyun: Bir maestro zihnine sahip satranç oyuncusu... Olesi, Fransa’daki monotonluğu kırıyor

Arjen Robben, kariyerinin belirleyici dönemlerinde hem Mourinho hem de Guardiola’nın yönetiminde oynama fırsatı buldu. Mourinho'nun yönetimindeki Chelsea'de (2004-2007), Robben iki Premier Lig şampiyonluğu, bir Lig Kupası ve bir FA Kupası kazandı. Mourinho, Robben'i açıkça takdir ediyordu ve güçlü savunmaları aşmak için sık sık ona güveniyordu.

Robben’in Chelsea’deki dönemi muhteşem performanslarla damgalandı, ancak sakatlıklar performansının istikrarını kısıtladı. Buna karşın, Robben’in Bayern Münih’te Guardiola’nın yönetiminde geçirdiği dönem (2013-2016), onun daha bütünsel bir oyuncuya dönüşümünü ortaya koydu.

Guardiola’nın top hakimiyetine dayalı oyun stili, Hollandalı kanat oyuncusundan daha fazla taktiksel disiplin ve topsuz hareketlilik gerektiriyordu. Robben bu alanda parladı ve Bayern’in yerel sahada hakimiyet kurmasına ve Şampiyonlar Ligi’nde ileri aşamalara yükselmesine büyük katkı sağladı.

Ayrıca okuyun: Ayrıntılar netleşti… Bayern, Olic’e olağanüstü bir ödül hazırlıyor

Kevin De Bruyne’nin kariyeri, Pep Guardiola’nın Manchester City’sine katılmasıyla büyük bir sıçrama kaydetti. Ancak Chelsea’de (2013) Mourinho ile yaşadığı deneyim pek de başarılı geçmedi. De Bruyne, Mourinho’nun yönetiminde sınırlı süreler alabilmişti; Mourinho ise bunun nedenini, kendisinden beklenen defansif çabanın yetersizliğine bağlamıştı. Sonuç olarak De Bruyne, Wolfsburg’a transfer oldu ve burada Avrupa’nın en iyi oyun kurucularından biri olarak öne çıktı. De Bruyne, 2016 yılında Manchester City’de Guardiola’nın takımına katıldığında, potansiyelinin zirvesine ulaştı.

Guardiola, De Bruyne’ye City’nin hücumunu yönetme özgürlüğü tanıdı; Belçikalı oyuncu da buna sürekli olarak muhteşem performanslarla karşılık verdi ve Profesyonel Futbolcular Birliği’nin Yılın En İyi Oyuncusu ödülünü iki kez kazandı. Yaratıcılığı, oyun görüşü ve pasları, City’nin hem ulusal hem de Avrupa’daki başarılarında belirleyici oldu ve Guardiola’nın felsefesinin kendi oyun stiline tam olarak uyduğunu kanıtladı; ta ki 2025 yazında Napoli’ye transfer olana kadar.

Ayrıca okuyun: El-Salamy: "Al-Nashami'nin başka bir yüzünü gösterdik... Cezayir maçı öncesinde bizim için önemli olan da bu"

Samuel Eto’o, her iki teknik direktörün yönetiminde de olağanüstü bir başarı elde etti, ancak bu başarılar tamamen farklı koşullarda gerçekleşti. Barcelona’da Eto’o, Guardiola’nın 2009’da tarihi üçlü kupayı kazanmasında kilit bir rol oynadı. Şampiyonlar Ligi finalinde attığı gol de dahil olmak üzere muhteşem gol istatistiklerine rağmen, Guardiola taktiksel farklılıklar nedeniyle Eto'o'nun ayrılmasında ısrarcıydı. Yine de, Pep'in yönetiminde elde ettiği başarı, Eto'o'nun Barcelona efsaneleri arasındaki yerini sağlamlaştırdı.

Buna karşılık, 2009 yılında Mourinho yönetimindeki Inter Milan, Eto'o için ideal bir ortam haline geldi. Mourinho, Eto'o'nun oyun stilini yeniden şekillendirdi ve onu çoğunlukla defansif bir rolde kullandı; özellikle de 2010'daki efsanevi Şampiyonlar Ligi kampanyasında, Inter'in Guardiola yönetimindeki Barcelona'yı elediği dönemde. Mourinho’nun yönetimindeki Eto’o’nun ustalığı ve özverisi, Inter’i tarihi bir üçlü zafer kazanmaya taşıdı ve çeşitli taktik dizilişlerde parlayabileceğini gösterdi.

Ayrıca okuyun: Zidane’ı savundu… Cezayir teknik direktörü: Messi bu yüzden olağanüstü… Ve galibiyeti Arjantin’e adadık

Xabi Alonso, hem Real Madrid’de Mourinho’nun kontratak temelli oyun stilinde hem de Bayern Münih’te Guardiola’nın top hakimiyetine dayalı oyun stilinde parlayan nadir bir oyuncu örneğidir. Mourinho, savunmadan hücuma hızlı geçişler için büyük ölçüde Alonso’nun zekasına ve uzun paslarına güveniyordu. 2012 yılında Real Madrid’in La Liga şampiyonluğunda, takımın atılan gol sayısında birçok rekor kırmasında, onun geriye çekilmiş oyun kurucu rolü belirleyici oldu.

Buna karşılık, Bayern Münih’te Guardiola’nın yönetiminde Alonso, Pep’in dayattığı karmaşık pozisyonlama sistemine oyun stilini uyarladı. Orta sahanın kaptanı haline geldi; oyunun ritmini kontrol etti ve Bayern’in hücumuna sağlam bir temel sağladı.

İki teknik direktörün stilindeki farklılıklara rağmen, Alonso bu geçişi sorunsuz bir şekilde başardı ve taktiksel zekasını ve uyum sağlama yeteneğini kanıtladı.

Ayrıca okuyun: Senegali döngü tamamlandı... Dünya Kupası, yeni gelenleri cezalandırmaya devam ediyor

Zlatan’ın Barcelona’da Guardiola’nın yönetiminde geçirdiği dönem (2009-2010) gerginliklerle doluydu. İlk sezonunda 21 gol atmasına rağmen, İbrahimović, taktiksel roller konusunda Guardiola ile anlaşmazlığa düştü ve ikilinin ilişkisi kısa sürede bozuldu. İbrahimović daha sonra Guardiola’yı, güçlü yanlarını en iyi şekilde değerlendiremediği için eleştirdi ve bu da Camp Nou’dan erken ayrılmasına yol açtı.

Mourinho ile birlikte İbrahimović, kişiliğini ve oyun stilini takdir eden bir teknik direktör buldu. İkili, Inter Milan ve Manchester United’da birlikte büyük başarılara imza attı. Inter’de birçok ulusal şampiyonluk kazandı; United’da ise Avrupa Ligi ve İngiltere Lig Kupası’nı kazandı.

Ibrahimović, Mourinho’dan sık sık övgüyle bahsediyor ve onun, kendisinin parlaması için ideal bir ortam yarattığını vurguluyor.

Ayrıca okuyun: Irak maçında iki gol atan Haaland: “Keane ve Mbappé benden daha iyi”

Barselona’da, Guardiola’nın yönetiminde (2011-2014), Fabregas ofansif orta saha oyuncusundan sahte forvete kadar çeşitli pozisyonlarda oynadı. Guardiola’nın taktiksel esnekliği, Fabregas’ın parlamasına imkân tanıdı; ancak orta sahada Xavi ve Iniesta’nın parlak performansları genellikle onun gölgesinde kalıyordu

 Chelsea’de Mourinho’nun yönetiminde geçirdiği dönem (2014-2015) ise daha belirgindi. Mourinho, Fabregas’ı geriye çekilmiş bir ön libero pozisyonunda oynattı; burada Fabregas’ın pas isabeti ve yaratıcılığı, Chelsea’nin 2015 yılında Premier Lig şampiyonluğunu kazanmasında belirleyici bir rol oynadı. Fabregas, Diego Costa’ya birçok asist yaptı ve Mourinho’nun pratik ve etkili oyun stiline uyum sağlama yeteneğini gösterdi.

Ayrıca okuyun: Video: Çıplak ayakla yürüdü... Ravinia, Haiti maçı öncesinde neden antrenman yapmıyor?

Mourinho/Guardiola kulübü, etkisi farklılık gösteren birçok başka oyuncuyu da bünyesinde barındırıyor; örneğin:

Pedro: Barcelona'da Guardiola'nın göze çarpmayan oyuncularından biriydi; toplu pres sisteminde parladı ve 2011 Şampiyonlar Ligi finalinde gol attı; daha sonra Chelsea'de Mourinho ile birlikte önemli bir taktiksel rol üstlendi.

Alexis Sánchez: Barcelona’da Guardiola’nın pres ve hızlı hareketlere dayalı oyun stilinden faydalandı; Mourinho ise Manchester United’da, istatistiklerinde düşüş yaşamasına rağmen ona yaratıcılık ve fiziksel çalışma kaynağı olarak güvendi.

Claudio Pizarro: Bayern Münih’te Guardiola’nın kadrosunda etkili bir tecrübe kaynağıydı; ancak Chelsea’de Mourinho ile yaşadığı kısa süreli deneyimi, İngiliz liginin atmosferine uyum sağlamadaki zorluklar nedeniyle başarısızlıkla sonuçlandı.

Eidar Gudjonsson: Hücumdaki esnekliği sayesinde Mourinho yönetimindeki Chelsea’nin tarihi çifte zaferinde önemli bir rol oynadı; ardından Guardiola’nın Barcelona’sında Avrupa’ya hakimiyet kurduğu dönemde destekleyici bir oyuncuya dönüştü.

Ayrıca okuyun: Video: Fransa’nın gizli dostu, Senegal
karşısında Les Bleus’u kurtardı Maxwell: Taktik açıdan zeki bir bek, Mourinho yönetiminde Inter’in yerel şampiyonluklarını kazanmasına katkıda bulundu; ardından Guardiola’nın sisteminde güvenilir bir seçenek haline geldi ve 2011 Şampiyonlar Ligi’nde forma giydi.

Nathan Aké: Chelsea’de Mourinho altında gerçek anlamda şans bulamadı, ancak Guardiola’nın yönetiminde tarihi üçlü kupayı kazanan Manchester City’nin savunmasının temel direklerinden biri haline geldi.

Pierre-Emile Højbjerg: Bayern'de Guardiola ile birlikte kombine oyunun temellerini öğrendi; daha sonra disiplinli ve zihinsel gücü sayesinde Tottenham'da Mourinho'nun en sevdiği orta saha oyuncusu oldu.

Bastian Schweinsteiger: Guardiola döneminde Bayern’in orta sahasında etkili bir lider olarak kaldı; ancak Manchester United’da Mourinho ile çalışırken, takım içindeki önemli konumuna rağmen sakatlıklar etkisini sınırladı ve ikisi arasındaki anlaşmazlık, Old Trafford’dan ayrılmasına neden oldu.

Ayrıca okuyun: Tek bir engel gidişatı değiştirebilir… Al-Hilal, Barcelona yıldızı konusunda pes etmiyor