Bir futbol takımı maç başlamadan önce ne ister?
Maça 1-0 önde başlamak ve daha ilk saniyelerden rakibi karşısında psikolojik üstünlüğü ele geçirmiş halde oyunun geri kalanında skoru koruyup veya farkı açarak galibiyet elde etmek ister, olur cevaplarınız pek tabii.
Bu fırsat daha 50. saniyede Galatasaray'ın eline çok güzel bir şekilde geçti. Maicon topun başına geldi, güzel bir serbest vuruş kullandı fakat top direkten dışarı çıktı.
Belki bu golle maçın seyri bambaşka bir hal alacak, bir hafta boyunca çalışılan taktikler bir anda çöpe gidecek ve özellikle Erzurumspor yeni arayışlara yönelecekti.
Aslına bakarsanız, sanki Erzurumspor bir hafta boyunca Galatasaray'ı analiz etmemiş, yalnızca kontra ataktan gol bulma üzerine bir taktik belirlemiş görünümündeydi.
Sarı kırmızılı takım ise, sezon başladığından bu yana Beşiktaş ve Fenerbahçe'de neleri eleştiriyorsak hepsini bünyesinde bulunduran bir hava ile ilk 45 dakikayı tamamladı.
Mariano ve Ömer Bayram, kanatlardan Quaresma edasıyla birer birer orta açmayı denediler ve hiçbiri isabetli olmadı.
Takımın tamamı ise Fenerbahçe gibi kimliğini oturtamamışcasına, birbirini sanki daha yeni tanıyormuşcasına anlamsız bir dağınıklık içerisindeydi.
AAİki tarafa yapabileceğimiz bir diğer eleştiri ise, hiç mi bir futbolcu koşmaya tenezzül etmez, futbolun doğrularını uygulamaya koyup takımına galibiyet hediye etmek istemez?
Galatasaray, özellikle Emre Akbaba ve Ndiaye gibi boş alan yaratabilecek oyunculara sahipken bunu hiç başaramadı.
Isı haritalarına baktığımızda da aslında maçta izlediğimizden farklı bir şey göstermiyordu bize.
Galatasaray kendi yarı sahasında topu eveleyip geveliyor ve buna, "Galatasaray topa sahip olma oranı oldukça yüksek bir takım" denilebiliyor.
Bu pratikte topa sahip olmak olabilir ama teorikte hiç öyle değil ve eğer skor olarak önde değilseniz, ya da rakip kaleye pas yaparak inen bir takım değilseniz hiçbir işe yaramıyor.
Yani demek istediğim; Guardiola'nın Manchester City'si veya Barcelona'sı, Jupp Heynckes'in Bayern Münih'i gibi bir pozitif sonuç elde etme amacı gütmüyorsanız topa sahip olmak yalnızca istatistik geliştirmek için faydalı oluyor, çoğu takım için.
Galatasaray faul yapamıyor
Sarı kırmızılılar 2018/19 sezonunun geride kalan 6 haftası itibarıyla en az faul yapan(67) takımı konumunda bulunuyordu.
Rakibe faul yapmak; korner kullanmak, topla buluşmak, şut çekmek kadar önemli bir noktadır, futbolun içerisinde. Oyunun bazı anlarında öylesine gerekir ki; -rakibi sakatlayacak boyuttan bahsetmiyorum.- oyuncular soluklanabilir, eksik yakalanmaktansa yerleşim sağlayarak rakibi karşılayabilir. En önemlisi rakibinize bir çekinme dürtüsü sağlar.
Galatasaray, sert bir orta saha ve savunma hattına sahipmiş görüntüsüne sahip olsada faul yapmayı başaramıyor ve bu da rakiplerinin sarı kırmızılı oyuncuları peşinde koşturmasına sebep oluyor.
Bir de işin öylesine ilginç bir yanı var ki; Galatasaray az faul yapıyor tam aksine 12 sarı kart ve 1 kırmızı kart görüyor. -En fazla faul yapan (94) Alanyaspor'un 13 sarı kart ve 1 kırmızı kartı olduğunu varsayarsak bu çok ciddi bir sayı.-
Aklın Şampiyonlar Ligi'nde olmamalı
Galatasaray'ın bu maça çıkmadan önce ilk 11'inde hatalı kararlar olabilir. Oyun içerisinde yanlış kararlar alıp, mağlup olabilir fakat kabul edilmemesi gereken noktalardan birisi tüm oyuncuların ve tartışmasız bir şekilde teknik ekibin de akıllarının Şampiyonlar Ligi'nde oynanacak Porto maçında olmasıydı.
Senelerdir Avrupa Kupalarında mücadele eden üç büyüklerimizin her sene Avrupa maçlarından önce, özellikle de bu Şampiyonlar Ligi ise, Süper Lig maçlarını hafife alma hatasına kapılması akıl alır gibi değil.
Galatasaray bugün bunun bedelini altın değerinde bir 3 puandan olarak az kalsın ödüyordu.