Ama durun, size onun Manchester City ile sürekli ilk 11'de yer almadığını, takımın bir numaralı yıldızı olmadığını, Avrupa kupalarını dünyanın en iyi oyuncularından oluşan bir grubun içinde kazandığını söyleyecek biri mutlaka çıkacaktır; hatta belki teknik açıdan ondan daha iyilerinin olduğunu bile ekleyecektir!
Peki.. ya Muhammed Salah?!
Muhammed Salah, Arap tarihinin en iyi oyuncusu!
Liverpool ile olağanüstü bir kariyerin sahibi, modern çağda İngiltere liginin en öne çıkan yıldızlarından biri, Şampiyonlar Ligi ve Premier Lig şampiyonu, görmezden gelinmesi zor rekorların ve bireysel ödüllerin sahibi.
Ama bir dakika.. karşınıza çıkıp şöyle diyecek biri olacak: Ülkesinin milli takımıyla Afrika Uluslar Kupası'nı kazanamamışken nasıl tarihin en iyi Arap oyuncusu olabilir? Mısır Milli Takımı ile kıtasal bir şampiyonluk elde edememiş bir oyuncuyu, Afrika Kupası'nı birden fazla kez kaldırmış oyuncuların üzerine nasıl koyabilirsin?
Related Topics
Peki ya Ashraf Hakimi?!
Ashraf Hakimi, Arap tarihinin en iyi oyuncusu!
Dünyanın sağ bek mevkisindeki en öne çıkan yıldızlarından biri, büyük kulüplerle olağanüstü bir Avrupa kariyerinin sahibi, Şampiyonlar Ligi şampiyonu ve 2022 Dünya Kupası'nda tarihi bir başarıya imza atan Fas Milli Takımı'nın en önemli yıldızlarından biri.
Ama cevap da hazır: "Sonuçta o bir defans oyuncusu!" Sanki defans mevkisinde oynamak oyuncunun değerinden bir şey eksiltirmiş gibi, ya da sanki futboldaki etki yalnızca gol sayısıyla ölçülürmüş gibi!
Macid Abdullah, Arap tarihinin en iyi oyuncusu!
Suudi futbolunun efsanesi, Asya futbol tarihinin en büyük golcülerinden biri, Al Nassr ve Suudi Arabistan Milli Takımı ile olağanüstü bir gol kariyerinin sahibi.
Ama ne duyacaksınız?: "Siyah-beyaz dönemine mi geri döneceğiz? Macid Abdullah nerede oynadı? Arap sahalarının dışında ne gibi başarılar elde etti? Büyük Avrupa liglerinde dünyanın en iyi yıldızlarıyla karşı karşıya gelen oyuncularla nasıl kıyaslanabilir?"
Ya Muhammed Ebu Treyka?!
Al Ahly ve Mısır Milli Takımı ile sergilediği yeteneğe ve olağanüstü etkiye tanıklık eden pek çok kişiye göre Arap tarihinin en iyi oyuncusu, birçok kez Afrika şampiyonu, kulübü ve ülkesinin milli takımıyla kıtasal ve dünya çapında başarıların sahibi.
Ama şöyle diyecek biri olacak: "Bütün şampiyonlukları Afrika'da geldi! Neden Avrupa'da profesyonel olmadı? Neden kendini büyük liglerde sınamadı? Al Ahly ve Mısır Milli Takımı şampiyonlukları Arap dünyasının en iyisi unvanı için yarışmaya yeter mi?"
Ve böylece.. tartışma bitmiyor!
Hüsam Hasan'ı seçersen, kariyerinin büyük bölümünün Afrika ve Arap futbolunda geçtiğini hatırlatan biri çıkar; Rabah Madjer'i seçersen, Avrupa'nın zirvesindeki sürekliliğini küçümseyen birini bulursun. Badou Zaki'yi seçersen, bazıları sana dönemin farklılığını hatırlatır; Sami Al Jaber'i, Said Al Owairan'ı, Lakhdar Belloumi'yi, Yasser Al Qahtani'yi, Ahmed Radi'yi, Jassem Yaqoub'u, Tarek Dhiab'ı ya da diğer Arap efsanelerinden birini seçersen, seçimini kötülemek için bir açı arayan birini mutlaka bulursun.
Farklı milliyetlerden ve nesillerden onlarca efsane, her birinin kendine özgü nitelikleri ve tartışılıp eleştirilebilecek yönleri var.
Peki her seçim neden bir savaşa dönüşüyor?
Sorun, tarihin en iyi Arap oyuncusunun kim olduğu konusundaki görüş ayrılığında değil; bu doğal ve keyifli bir tartışma. Asıl sorun, bu görüş ayrılığını yönetme biçimimizde.
Bazen öyle görünüyor ki, kimi taraftarlar kendi oyuncularının en iyi olduğunu kanıtlamaktan çok, diğerlerinin yarışmaya layık olmadığını kanıtlamak istiyor; sanki kendi adaylarını yükseltmenin yolu, yalnızca diğer adayları yıkmaktan geçermiş gibi!
Eğer Muhammed Salah'ın en iyi olduğunu düşünüyorsan, neden Hakimi'yi, Mahrez'i ya da bir başkasını küçümsemeye ihtiyaç duyuyorsun? Eğer Riyad Mahrez'in herkesten üstün olduğuna ikna olmuşsan, neden onun bazı maçlarda oynamaması, başarılarıyla alay etmek için bir sebep hâline geliyor? Eğer Macid Abdullah'ın en büyük olduğunu düşünüyorsan, neden sonraki nesillerin değerini küçümsüyorsun?
Neden kendi efsanemizi yüceltmek için başkalarının efsanelerini yıkıyoruz?
Oyuncuları kıyaslamak, birinin kusursuz olması gerektiği anlamına gelmez; seçtiğin adayın da mümkün olan bütün başarılara sahip olması gerektiği anlamına gelmez.
Her oyuncunun kendi koşulları, nesli, mevkisi, mücadele ettiği rekabetin niteliği ve karşılaştığı zorluklar vardır.
Salah'ı en iyi görmek senin hakkın, Cezayirlinin Mahrez'i seçmesi onun hakkı, Faslının Hakimi'yi savunması onun hakkı, Suudinin Macid Abdullah'ı zirveye koyması onun hakkı, Mısırlının Ebu Treyka'ya ya da Hüsam Hasan'a bağlı kalması onun hakkı.
Herkesin farklı düşünmeye, rakamları, şampiyonlukları ve seviyeleri tartışmaya, hatta futbolsal gerekçelerle birbirini eleştirmeye hakkı var.
Ama her tartışmanın, başkalarının kendi efsaneleriyle gurur duyma hakkını ellerinden alma girişimine dönüşmesi normal değil.
Başkalarını yıkmak yerine kendi adaylarınızı yükseltin!
Muhammed Salah'ın büyük olması için Mahrez'i küçümsemeye ihtiyacı yok, Mahrez'in de Salah'ın başarılarını yok saymaya ihtiyacı yok, Ebu Treyka Avrupa'da oynamadı diye yeteneğini kaybetmez, Hakimi defans mevkisinde oynuyor diye değeri azalmaz, Macid Abdullah da futbol onun döneminden bu yana değişti diye konumunu yitirmez.
Yıldızlar ve efsanelerle dolu, zengin bir Arap tarihimiz var; hepimizin bununla gurur duyması gerekir, bunu birbirimizi devirmek için bir yarış gibi ele almamız değil.
Belki de en önemli soru şu değil: Tarihin en iyi Arap oyuncusu kim? Asıl soru şu: Bazıları neden başkalarının efsanelerine futbolsal bir husumet beslemeden kendi efsanelerini kutlayamıyor?