Bu yılki Ballon d'Or yarışında, diliyle dünyayı ödülü hak ettiğine ikna etmeye çalışan bir oyuncu var; bir diğeri de açıklamalar oyununa kapılmış durumda; üçüncüsü ise bana "Bunu nasıl kazanamaz?" diye sordurtan bir sezon geçirdi.
Birincisi Kylian Mbappe, ikincisi Lamine Yamal, üçüncüsü ise Harry Kane.
Bir söz düellosuna girmeyi tercih eden Mbappe, ödülden birden fazla kez bahsetti; onu kazanma gücünü hissettiğini vurguladı, onu yakın hedefleri arasına koydu ve ardından iş kendine oy vereceğini açıklamaya kadar vardı!
Bana göre bu bir özgüven değildir. Özgüven her büyük oyuncudan beklenir, ama bu bir tür bencilliğe dönüştü. Mbappe, Ballon d'Or'a sanki kişisel bir seçim kampanyasıymış gibi yaklaşıyor; sanki hak ettiği konusunda tekrar tekrar konuşmak sezonunu zaten olduğundan daha iyi hale getirecekmiş ya da takımının şu anki içler acısı durumunu düzeltecekmiş gibi.
Daha da kışkırtıcı olan, bu söylemin Real Madrid'in en büyük yıldızlarından biri olması gereken bir oyuncudan gelmesi. Geçen sezonu büyük bir kupa olmadan kapatan köklü kulüp Real Madrid. Beyazlı koridorlarda "Real Madrid neden kendisinden beklenileni başaramadı?" sorusu sorulacağına, artık soru şu oldu: "Mbappe neden Ballon d'Or'u kazanmıyor?" Sanki Real Madrid'in durumu yan bir ayrıntı haline gelmiş, sanki kupa kayıpları, kişisel gol hanesi ödül hakkında konuşmak için ona yeni bir malzeme sunduğu sürece Fransız yıldızı ilgilendirmiyormuş gibi.
Burada Mbappe'nin kafasından geçenleri okumaktan bahsetmiyorum, açıklamalarıyla kendisinin yarattığı imajdan bahsediyorum.
Fransa'nın 1998 Dünya Kupası kahramanlarından biri olan Christophe Dugarry bile, bireysel bir ödülü bu şekilde talep etme yöntemini eleştirdi ve konuşmayı takımdan ve kupalardan kişisel şana çevirmeye saldırdı.
Mbappe'nin değerini inkâr etmedi, ama oyuncunun kendisini ödüle sunma biçimini çocukça ve acınası bulduğunu belirtti.
Gerçek şu ki, bu eleştiri sorunun tam kalbine iniyor.
Mbappe, kupaların yokluğu sorulduğunda Ballon d'Or'un onun kupası olmasını istiyor ve herhangi bir sezonun değerinin oyuncunun attığı gol sayısına indirgenemeyeceğini, aksine değerine ve etkisine bağlı olduğunu göz ardı ediyor.
Ve eğer mesele sadece rakamsa, o zaman kazanan neden Harry Kane olmasın?
Kane, tek bir sezonda Bayern Münih ve İngiltere ile 73 gol attı ve yüzyılın başından bu yana bir Avrupa sezonunda bir oyuncunun kaydettiği en yüksek ikinci gol ortalamasına sahip; Lionel Messi'den sonra. Avrupa Altın Ayakkabı'yı kazandı, Alman Ligi'nde 36 gol attı, tüm kulvarlarda Bayern ile 61 gole ulaştı ve İngiltere ile Dünya Kupası'nda altı gol ekledi.
Ama bu rakamlar bile Kane'in bütün değerini açıklamıyor.
Ve tam da burada, birçok kişinin onun sezonunu gol sayısına indirgeyerek ona haksızlık ettiğini görüyorum.
Kane sadece atağı bitiren bir forvet değil; atağı başlatan bir oyuncu da. Topu almak için geri çekilir, takımın hatlarını birbirine bağlar, hareketleriyle alan açar, savunmacıları üzerine çeker ve arkadaşlarının daha tehlikeli bölgelere girmesine imkân tanıyan anda pas verir.
Yalnızca Alman Ligi'nde Kane, Bayern için 39 pozisyon yarattı; bu bir santrfor için olağanüstü bir rakam. Üstelik bu, gol atma performansı pahasına gelmedi; aksine ligde 36 gol atmasıyla paralel bir şekilde gerçekleşti.
İşte tam olarak beni Kane'i seçmeye yönlendiren şey bu: Kendisini arkadaşları pahasına daha iyi yapmıyor.
Aksine, arkadaşlarını kendisiyle birlikte daha iyi yapıyor.
Kane geriye çekildiğinde, kanattan gelen oyuncuya alan açıyor.
Savunmanın göbeğini üzerine çektiğinde, başka bir oyuncunun önü açılıyor.
Ve topu hatlar arasında aldığında, her zaman istatistiklerine bir gol daha ekleyecek anı aramıyor; aksine tüm atağı daha tehlikeli kılacak pası arıyor.
Bu yüzden onun etkisi yalnızca gol ve asist sayısında değil, sahada olduğunda takımın aldığı şekilde de görünüyor.
Bayern'in kendisi onu, gol atmayı ve oyun kurmayı bir arada barındıran, topu almak için geri çekilen, arkadaşlarına alan yaratan, takım ihtiyaç duyduğunda baskıya ve geriye dönüşe yardımcı olan bir forvet olarak tanımladı.
Sonra Mbappe ile kıyaslamayı Fransız için daha da rahatsız edici hale getiren kısım geliyor.
Kane tüm bunları, Ballon d'Or'u kişisel bir mesele haline getirmeden yaptı.
Dünyaya kendine oy vereceğini söylemeye ihtiyaç duymadı.
Kazanma gücüne sahip olduğunu tekrar etmeye ihtiyaç duymadı.
Her röportajı hakkını savunmak için yeni bir platform haline getirmedi.
73 gol attığı bir sezonun ardından, kararın oy verenlerin elinde olduğunu ve odağının artık gelecek sezona ve takımıyla ve ülkesinin milli takımıyla neler başarabileceğine kaydığını sade bir şekilde söyledi.
İşte ödülün peşinde koşan bir oyuncu ile performansın peşinde koşan bir oyuncu arasındaki fark bu.
Lamine Yamal'a gelince, bu sezon Barça ile ortaya koyduğu teknik seviyesi ve LaLiga'nın en iyi oyuncusu ödülüyle taçlanması nedeniyle ona her türlü saygıyı duyuyorum.
Genç yetenek, Barcelona ile muhteşem bir sezon geçirdi ve olağanüstü bir oyuncu olduğunu bir kez daha gösterdi; ayrıca dikkat çekici hücum rakamları biriktirdi ve takımının şampiyonluğuna büyük ve dâhiyane bir katkı sundu.
Ardından İspanya ile Dünya Kupası'nı kazandı. Ancak…
Bu açıdan dosyası hiçbir zaman mükemmel değildi; özellikle dünya çapındaki turnuvadaki bireysel etkisinin, Barcelona ile gösterdiği seviyenin yarısına bile yaklaşmamış olması nedeniyle. Bunun birçok gerekçesi vardı ve en önemlisi Dünya Kupası öncesinde ağır bir sakatlık yaşamasıydı.
Ama Yamal da aynı açıklama tuzağına düştü.
Bu daha da üzücü, çünkü basitçe yeteneğinin, rakamlarının ve şampiyonluklarının kendisi adına konuşmasına izin verebilirdi.
Başlangıçta Yamal farklı bir imaj sergilemeye çalıştı.
Gazetecilerden kendisine oy vermelerini istemeye ihtiyacı olmadığından bahsetti; sanki Mbappe'nin yürüttüğü açıklama kampanyasının bir parçası olmadığını söylemek istercesine.
Sonra durum değişti; başlangıçta Mbappe ile birlikte dünyanın en iyi iki oyuncusu olduklarını söyledi.
Ve başardıkları nedeniyle bu yıl Ballon d'Or'u hak ettiğini söyledi.
Sonra sonraki röportajlarda geri dönerek oyun tarzının ödülü kazanmak için en büyük gerekçesi olduğunu neden düşündüğünü açıkladı.
Ve burada onunla şiddetle ayrışıyorum; aday olmayı hak etmediği için değil, cevabı sahaya bırakmasını tercih ederdim de ondan.
Çünkü on dokuz yaşındaysan ve bu yeteneğe sahipsen, dünyanın en iyi oyuncularından biri olduğunu ilan etmeye ihtiyacın yoktur.
Ve dünya şampiyonu, lig şampiyonu olduğunda ve muhteşem rakamlara sahip olduğunda, kendini "Ben herkesten daha fazla hak ediyorum" savaşının içine sokmaya ihtiyacın yoktur.
En iyisi, bunu başkalarının senin hakkında söylemesine izin vermektir.
Sonuçta Yamal açıklamaları nedeniyle daha az yetenekli hale gelmedi, ama Mbappe gibi, İspanyol'un aslında hiç ihtiyaç duymadığı bir söz savaşının parçası oldu.
Daha da önemlisi, Yamal'ın hakkı hakkındaki konuşması temel sorunu çözmüyor: Dünya Kupası, İspanya için muazzam bir kolektif başarıydı, ama oyuncunun turnuvadaki bireysel etkisi Barcelona ile gösterdiği güçte değildi.
Ve bu, tıpkı kupalar ve rakamlar gibi, sezonun değerlendirmesine girmesi gereken bir noktadır.
Tüm bunlardan sonra, Kane'i savunmak için Yamal'ı küçümsemenin gerekli olduğunu düşünmediğimi belirtmeliyim.
Mbappe'nin rakamlarını göz ardı etmeyi de mantıklı bulmuyorum.
Ama her şeyi masaya koyduğumda, tablo net bir şekilde ortaya çıkıyor.
Mbappe çok gol attı, ama bizden gollerine odaklanıp geri kalan tabloyu unutmamızı istiyor.
Yamal dünyaya keyif verdi ve muazzam bir performans sundu, ama sezonun her aşamasında aynı ölçüde kendini kabul ettiremedi.
Kane'e gelince, neredeyse her şeyi bir araya getirdi ve tüm seviyelerde ve turnuvalarda en iyiler arasındaydı.
Gol attı, gol yaptırdı, alanlar açtı, arkadaşlarının seviyesini yükseltti (Dünya Kupası'ndaki Bellingham size bunun en güzel örneği), hücumu yönetti, savunmaya ilk dönen o oldu, kupalar kazandı, ülkesinin milli takımıyla parladı.
Ve bütün bunlardan sonra, ödülü hak ettiğine bizi ikna etmek için ortalığı bağırışlarıyla doldurmadı.
Ve işte Ballon d'Or kazananının kimliği, bana göre, çok basit bir soruya bağlı hale geliyor: En eksiksiz sezonu kim ortaya koydu?
Eğer soru gerçekten buysa, Harry Kane'in göz ardı edilmesi çok zor bir cevabı var.
Çünkü Mbappe yorulana kadar Ballon d'Or'dan bahsedebilir.
Ve Yamal son ana kadar yeteneğiyle bizi büyüleyebilir.
Ama Kane çok daha önemli bir şey yaptı…
Futbolun kendisini kendi hakkında konuşturdu.