İspanyol gazeteci Xavier Bosch, İspanyol Mundo Deportivo gazetesindeki yazısında, Real Madrid'in La Liga ve UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu için mücadele etmek ve formda bir Barcelona dahil olmak üzere her rakibi geçmek için gereken tüm unsurlara sahip olduğunu, ancak aşırı gerginlik ve futbola odaklanmak yerine hakemlere karşı var olmayan bir kampanya olarak nitelendirdiği meseleyle meşgul olması nedeniyle potansiyelini harcadığını savunuyor.
Bosch yazısında şunları ekledi:
"Thibaut Courtois, Fede Valverde, Konaté, Antonio Rüdiger, Marc Cucurella, Aurélien Tchouaméni, Bernardo Silva, Jude Bellingham, Arda Güler, Kylian Mbappé ve Vinicius Junior var."
Real Madrid, La Liga ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanabilecek ve harika Barcelona da dahil olmak üzere her rakibi yenebilecek bir takıma ve kadroya sahip. Ancak oyuncularının futbol oynaması ve zehirli olan her şeyden uzaklaşması gerekiyor.
Buna karşın takım şu an, José Mourinho'nun yedek kulübesinde bulunmasıyla ve iki yıl kupasız kaldıktan sonra, gerginliği en üst seviyeye çıkarmanın ve var olmayan bir hakem takibine saplantı derecesinde odaklanmanın şampiyonluklara giden yolda dönüm noktası olacağına inanıyor.
Ancak sonuç tamamen tersi oldu; zira takım her maçta, çocukça öfke nöbetleriyle hesap sormaya çalışan kabadayı davranışlarını harmanlayan, gergin ve kin dolu küçük bir takım görüntüsünü yansıtan sahnelere daha fazla imza atıyor.
Geçmişte bu davranışların odağında yalnızca Vinicius Junior vardı, ancak artık durum onunla sınırlı değil. Saygı duruşundan itibaren Mourinho ve teknik ekibinin üyeleri her şeye itiraz etmeye başlıyor.
Her taç atışı aşırıya kaçan bir protesto vesilesine dönüşüyor, her faulde kart gösterilmesini talep ediyor, bu arada hakemin etrafını sarıp onu korkutmaya çalışıyorlar. Takımın idarecisi Chendo bile sinirlerine hâkim olamıyor.
Negreira meselesiyle ilgili sürdürülen kampanya da, Real Madrid Televizyonu üzerinden yapılan yakışıksız kışkırtmalar da, kulüp başkanı Florentino Pérez'in yayımladığı ve biri Hakem Teknik Komitesi'ne karşı sekiz sayfaya ulaşan uzun bildiriler de hiçbir etki yaratmayı başaramadı.
Aksine, bu davranışlar sinirlerine hâkim olamamalarına yol açtı. Futbol oynayıp ulaşabilecekleri seviyeyi göstermek yerine protestolara, öfke nöbetlerine ve sürtüşmelere boğuluyorlar.
Jude Bellingham ve Marc Cucurella maç boyunca itiraz etmeyi bırakmıyor; ya rakibe düşmanca bakışlar yöneltiyor ya da hakemi tehdit ediyorlar. Konaté ile Antonio Rüdiger ise takımları lehine kazanılan her kornerde bir serbest güreş gösterisi sergiliyor, ardından uyarıldıklarında masum ayağına yatıyorlar.
Maçlardan önce, maçlar sırasında ve sonrasında gerginlik seviyesini sürekli yükseltiyorlar, ancak takımlarının çıkarlarına hiçbir şekilde hizmet etmiyorlar. Bu yolda devam etmeleri, kendi yarattıkları saçma bahanelerin girdabına gömülmeleri daha iyi olur.