Mucizeler yaratan Lazio ve az şeyin yettiği lig

Günümüz Serie A'sı, dokuzuncu sıradaki bir takımın bir yaz içinde namağlup lider hâline gelebildiği bir lig.

Bazı başarılar oldukları gibi anlatılmayı, bazılarıysa ortaya çıkardıkları nedeniyle sorgulanmayı hak eder. Gattuso'nun Lazio'sunun başarısı her iki kategoriye de giriyor; bu yüzden bugün onu hem takdir etmek hem de ona temkinli yaklaşmak gerekiyor.

Birkaç ay önce bu takım, yorgun bir kadroya, millî takımın Dünya Kupası fiyaskosundan çıkan yeni bir teknik direktöre ve bütün yaz şüphelerin hedefi olan bir sportif direktöre sahip, dokuzunculuk düzeyinde bir takımdı. Transfer dönemi, hafif tabirle, transfer yapmamaktan ibaretti. Sezonun ilk maçında ise Serie B ekibi Mantova'ya evinde yenilerek İtalya Kupası'ndan elendi. Bugün, taraftar protestosu nedeniyle boşalan Olimpico'da Lazio, dokuz haftada 25 puan topladı: sekiz galibiyet, bir beraberlik, sıfır yenilgi. Inter'i beklerken önünde kimse yok. Üç puanlı sistemde ligin bu aşamasında daha iyi bir başlangıç yapan takımları bulmak için Capello'nun 2005/06 sezonundaki Juventus'unave 2013/14 sezonunda üst üste on galibiyet alan Roma'ya dönmek gerekiyor: İkisi de 27 puan toplamıştı. Bunlar yeniden ayağa kalkmak için değil, kazanmak için kurulmuş iki takımdı. Bu veri Lazio'ya yönelik bir küçümseme değil. Lige yöneltilmiş bir soru.

Ancak bu soruyu sormadan önce Lazio'nun hakkını bütünüyle teslim etmek gerekiyor: Bu başarının temelinde net ve cesur bir futbol anlayışı var. Gattuso'nun Lazio'su, rakibin geriden oyun kurmaya başladığı andan itibaren önde adam adama baskı yapıyor; bu sert baskıyı sabırlı ve planlı bir topa sahip olma oyunuyla birleştiriyor: Topsuz oyunda biraz Gasperini, oyunun yönetiminde biraz Sarri. Her şeyden önemlisi, teknik direktör oyuncularından, ağır yenilgi riskini göze alarak ve öne geçen takımları saran ürkekliğe kapılmadan, her zaman böyle oynamalarını istedi. Sonuç dün Reggio Emilia'da da görüldü: Sassuolo karşısında 6-2'lik galibiyet ve bu sırada kaçırılan iki penaltı. Bir zamanların mücadeleci orta saha oyuncusu, teknik direktörlükte son derece modern bir çalıştırıcı olduğunu gösterdi. Özellikle Zenica'dan sonra neredeyse herkesin söyledikleri düşünüldüğünde, bunun hakkını ona tüm övgülerle teslim etmek gerekiyor.

Bütün bunları kabul etsek de asıl soru şu: Bu kadar azı nasıl yetebiliyor? Eskiden mümkün değildi.

Benim yaşımda olanlar çocukluğumuzun Bundesliga’sını hatırlayacaktır: Bayern Münih’in ligi kendi tekeline almasından önce, kabaca 1990’ların ortasından 2000’lerin ortalarına veya sonlarına uzanan dönemi. O ligde şampiyonluk zaman zaman şapkadan çıkan bir sürpriz gibiydi. Bir yıl Stuttgart kazanırdı, başka bir yıl Werder Bremen. Hamburg bir sezonluğuna kendini büyük takım sanırdı. 1998’de ise ikinci ligden yeni yükselen Kaiserslautern bile şampiyon oldu. Formül aşağı yukarı hep aynıydı: Doğru teknik direktörü bulur, olağanüstü bir sezon geçiren bir iki oyuncu yakalar, altyapıdan birkaç iyi genç çıkarır ve kendini şampiyonluk yarışında bulurdun. Çok güzel ve öngörülemez bir ligdi ama takımlar arasında gerçek bir kalite farkının olmadığı bir ligdi aynı zamanda: Ortalama seviye düştüğünde ve elit takım sayısı azaldığında, sürprizler sürpriz olmaktan çıkar, olağan hâle gelir.

Bugünkü Serie A, kabul etmek istediğimizden daha fazla o lige benziyor. Como iki yılda Serie B’den Şampiyonlar Ligi’ne uzandı: 2024’te yükseldi, 2025/26 sezonunda 71 puanla dördüncü oldu. Como’nun her şeyi doğru yaptığı söylenecek; doğru da, birkaç gün önce bu sayfalarda ben de bunu yazmıştım. Ama mesele tam da bu: Net bir fikir ve birkaç isabetli tercih yetiyor; zirveyle aradaki mesafe bu ülkede daha önce hiç olmadığı kadar kapanıyor. Olağanüstü işler başarmak gerekmiyor; her şeyden önce yıkılması gereken hiyerarşiler eskisinden belirgin biçimde daha zayıf. Son yılların Juventus ve Milan’ı, bunun belki de en açık örnekleri.

Yanlış anlaşılmasın: Lig eğlenceli ve öngörülemezliğin kendine özgü bir cazibesi var. Ama dokuzuncu bitiren bir takımın, neredeyse hiç takviye yapmadan ve seyirci desteği olmadan, bir yaz içinde namağlup lidere dönüşebildiği bir lig yalnızca sıra dışı bir Lazio’yu anlatmıyor. Her şeyden önce Lazio’nun içinde bulunduğu koşulları anlatıyor. Sezonu orta sıralarda tamamlamış bir takım, neredeyse aynı kadroyla ve işi bitmiş gözüyle bakılan bir teknik direktörle kendini lige hükmeder hâlde buluyor; çünkü genel seviye artık eskisi gibi değil. Geçmişin büyük takımları bunun bedelini ödetir, orta ve alt sıra takımları da karşı önlemler bulurdu. Bugünse kazanmak için hata yapmamanın ve tek bir şeyi kararlılıkla yapacak cesarete sahip olmanın yeterli olduğu izlenimi doğuyor.

Yukarıda sözünü ettiğimiz Bundesliga döneminin Serie A’sında, Lazio’nun bu çıkışı muhtemelen mümkün olmazdı. Tekrar edelim: Gattuso’nun hiç kuşkusuz mimarı olduğu Lazio’nun bu yarı mucizesi çok güzel bir hikâye. Ama aynı zamanda, hatta belki de her şeyden önce, İtalyan futbolunun sağlık durumuna ilişkin bir klinik rapor.

Bu arada Lazio’yu tebrik edelim. Lig içinse teşhis ortada.

BU HİKAYE HOŞUNUZA GİTTİ Mİ?

Google’da GOAL.com’u tercih edilen kaynaklar arasına ekleyin ve haberlerimizin daha fazlasını okuyun

GOAL'ı Google'da takip edin