Yıldızları birdenbire kararan, tanınmaz hale gelen Fransa. Küçük yıldız Yamal’dan bağımsız olarak, takım oyununda olağanüstü bir performans sergileyen İspanya. Bu, bu Dünya Kupası’nda ilk kez yaşandı; yarı finalde gerçekleşti. En uygunsuz anda ve Fransız takvimi için en kötü günde: ulusal bayram olarak kutlanan 14 Temmuz’da. Bastille’i ele geçirmek ya da şimdiye kadar görülenleri kökten değiştirmek gerekmiyordu. Deschamps’ın milli takımı için, şimdiye kadar sergilediği performansı tekrarlamak yeterli olurdu. Ancak Fransa bunu başaramadı; artık – tabii bu önemliyse – en fazla üçüncü sırayı elde edebilecek: sembolik bir bronz madalya, 2018’deki şampiyonluğa ve 2022’deki finale kıyasla bir geri adım.
Tarih, İspanya’nın yarı finaldeki zaferinin işaretlerinin son Nations League ve Avrupa Şampiyonası turnuvalarında görüldüğünü söylüyor. Ancak Dallas’ta oynanan yarı finalde sahaya tarih değil, daha çok maçın akışı çıktı. Ve tam da güncel olaylar, teknik direktör De la Fuente’nin mükemmel bir şekilde kurguladığı ve Digne’nin Yamal’a karşı gösterdiği yakışıksız dikkatsizliğinin açtığı kapı sayesinde, Oyarzabal’ın penaltısıyla skoru açan bir maçı anlatıyor.

