Nieuws Live Scores
Premier League

Waarom Manchester United het nieuwe Newcastle kan worden

15:00 CEST 06-10-19
Mike Ashley, Ed Woodward split
Zal de teloorgang van de Engelse recordkampioen op tijd worden gestopt of wordt United een nieuwe versie van The Magpies?

Roy Keane zei ooit over Newcastle United dat hij ze 'een arrogant stel' vond, voor een club die 'geen fuck heeft gewonnen'. Jaren later kun je iets soortgelijks zeggen over zijn voormalige werkgever Manchester United. Als de club niet uitkijkt, hebben de fans binnenkort meer met Newcastle gemeen dan ze willen toegeven.

De overeenkomsten beginnen bij de top. Je kan het de fans niet kwalijk nemen dat ze geloven dat hun eigenaren niet genoeg om voetbal geven. Mike Ashley wil dat de club zijn eigen weg betaalt, maar een gebrek aan kennis wat betreft het creëren van succes betekent dat The Magpies van de ene ramp naar de andere lijken te gaan.

Hetzelfde kan worden gezegd van de Glazers. Eerst hadden zij nog het geluk dat ze in Sir Alex Ferguson een manager hadden die zijn genialiteit wist te gebruiken om prijzen te pakken zonder buitensporig veel geld uit te geven.

Daarna hebben ze Ed Woodward toevertrouwd om de inkomsten te laten groeien, maar ze beseften kennelijk niet hoeveel geld er is uitgegeven aan miskopen, glamoureuze transfers in plaats van nuttige transfers en managers die niet de juiste eigenschappen hadden - in meerdere opzichten - om succes te hebben in één van de meest prestigieuze voetbalposities.

Newcastle kende een opleving toen voormalig scout Graham Carr talentvolle spelers als Hatem Ben Arfa en Yohan Cabaye binnenhaalde. Ashley's zuinige benadering ten opzichte van het aankoopbeleid betekende echter dat de club nooit op dat momentum kon voortbouwen.

In werkelijk leverde de scouting onder Woodward wel minder waarde op dan die in Newcastle. Matteo Darmian, Daley Blind, Marcos Rojo, Luke Shaw, Eric Bailly, Romelu Lukaku, Nemanja Matic, Anthony Martial, Bastian Schweinsteiger en Morgen Schneiderlin zijn allemaal voorbeelden van spelers die miljoen kostten in transfersommen en salarissen, maar die hun prijs nooit helemaal hebben waargemaakt.

De beslissing om Alan Pardew op St. James' Park een contract voor acht jaar te geven was natuurlijk curieus, maar dat geldt ook voor de nieuwe lucratieve contracten die Chris Smalling, Phil Jones en Marouane Fellaini kregen.

Zowel de selectie van Newcastle als Manchester United is een zooitje. Ze hebben dure talenten, zoals Joelinton en Paul Pogba, maar ze blijven ook vasthouden aan spelers als Javier Manquillo en Jesse Lingard.

Newcastle's achterban is nooit echt fan geweest van Ashley, aangezien reclames van Sports Direct al vrij snel St. James' Park ontsierden en Wonga de nieuwe shirtsponsor werd. Ieder stadion voelt heilig voor z'n eigen fans en dus ontstaat er ophef als het wordt beplakt met het logo van een bedrijf dat bekendstaat om z'n agressieve personeelsbeleid.

De betrokkenheid van Wonga, een leningmaatschappij dat kwetsbare mensen zou hebben geëxploiteerd, maakte de afkeer tegen Ashley alleen maar groter.

De Glazers hebben vooralsnog die route vermeden, maar de nalatigheid die wordt getoond bij het onderhoud van Old Trafford verraadt een vergelijkbare onverschilligheid als het gaat om de waarde en prestige van het stadion.

Journalisten klagen over slechte WiFi en hier en daar lekt het dak, maar het grootste probleem is dat andere clubs de enorme omvang van het stadion hebben ingehaald, terwijl United best meer had kunnen investeren in de ontwikkeling van z'n thuishaven.

Je hoeft niet per se de ziel van een stadion weg te halen om het moderner te maken. Je kan ook gewoon de voorzieningen verbeteren en meer zitplaatsen toevoegen voor een wereldwijde fanbase. Maar dat is niet gebeurd. Sterker nog, er is helemaal niets veranderd.

Een dergelijk consistent wanbeleid en schijnbaar gebrek aan vooruitziendheid van de eigenaren heeft geleid tot een nauwelijk te stoppen achteruitgang. Ashley bracht zichzelf in de problemen door te wachten op iemand die hem zou uitkopen, terwijl de Glazers het prima lijken te vinden om te blijven profiteren van de wereldwijde commerciële aantrekkingskracht van United. Maar op het veld blijven de problemen zichtbaar.

Kevin Keagan bracht de nodige glamour en vreugde naar Newcastle en de sympathieke Sir Bobby Robson was een perfect uithangbord voor de club. Ferguson's geniale brein, in combinatie met de opkomst van de Premier League, zorgde ervoor dat United uitgroeide tot de grootste club ter wereld.

Maar nu worden ze allebei 'banter clubs' genoemd, clubs waar fans van andere teams continu grappen over kunnen maken. En dat wordt weerspiegeld in hun keuze voor hun managers.

In Rafael Benítez en José Mourinho haalden ze allebei Champions League-winnaars in huis. Twee coaches die met hun team konden uitblinken als ze enthousiast werden gesteund. In plaats daarvan kregen ze onbetrouwbare hulp. Geld dat werd beloofd, maar nooit voldoende werd ingezet. Beide trainers hadden elders meer succes gehad, maar hier waren ze beperkt in hun mogelijkheden.

Zodra ze vertrokken, kwamen er mindere vervangers voor in de plaats. Solskjaer's fouten als manager worden verdoezeld door zijn carrière als speler, terwijl de komst van Bruce voor fans in Newcastle een enorme stap terug was in vergelijking met Benítez.

Allebei hebben ze een selectie met weinig mogelijkheden en allebei lopen ze gevaar. Als een brandweerman die constant door de vlammen overwonnen dreigt te worden.

Newcastle United had altijd iets arrogants over zich, vond Roy Keane. Als het om zijn eigen voormalige club gaat, kun je het wellicht beter omschrijven als overmoed. Een zelfgenoegzaamheid die rampspoed veroorzaakt.

Als er geen serieuze actie wordt ondernomen, is Newcastle mogelijk het voorbeeld van waar de Glazers naartoe gaan.