Vermoeiende storm over Salah's 'schwalbes' maskeert grotere problemen

Getty
Ouderwetse experts zouden zich meer zorgen moeten maken om beenbrekende tackles dan om spelers die zogenaamd 'softe' penalty's verdienen.

Het is absoluut een vreemd wereldje, die voetbalwereld.

Een wereld waarin triviale problemen worden uitvergroot en waar eindeloze zendtijd aan wordt besteed, terwijl serieuzere zaken onder het tapijt worden geveegd en daar worden bewaard totdat iemand dapper genoeg is om ze weer aan het licht te brengen.

Neem bijvoorbeeld het Spygate scandal van vorige week bij Leeds United, waar manager Marcelo Bielsa iemand van zijn technische staf de opdracht had gegeven om in het geheim een training van Derby County te observeren. De reacties op dat incident waren bijna hysterisch. Er werd druk gesproken over 'morele codes' en 'respect tussen clubs en managers.

Analisten als Martin Keown, Jermaine Jenas en Stuart Pearce spraken allemaal hun voorspelbare, verontwaardigde mening uit. Maar wat ze niet benoemden, is het felbegeerde karakter van de voetbalsport. Het feit dat ieder voordeel - in financieel, tactisch, fysiek of psychologisch opzicht - zal worden opgezocht door de deelnemers.

Een kijkje nemen bij de training van een aankomende tegenstander is niks nieuws. Een schending van de ethiek van de sport ook niet. Het is zeker niet erger dan een speler die een vriend bij een andere club een berichtje stuurt om te achterhalen in welke opstelling ze gaan spelen. Geloof me, het komt allebei regelmatig voor.

Het probleem van schwalbes is een andere kwestie waarbij morele scheidsrechters zich meteen laten horen en de laatste tijd staan ze in de rij om mee te doen aan de meest recente discussie. De speler om wie het dit keer gaat? Mohamed Salah.

Sinds Boxing Day heeft Liverpool in de Premier League vier strafschoppen gekregen in vier wedstrijden en drie keer was het Salah die verantwoordelijk was. Daarvoor mochten The Reds in de eerste achttien competitieduels één keer van elf meter aanleggen. Ook die werd gewonnen door Salah, tegen de tegenstander van komende zaterdag, Crystal Palace.

De strafschop van afgelopen weekend bleek beslissend te zijn, want dankzij de goal van de Egyptenaar won Liverpool met 0-1 van Brighton & Hove Albion.

Na afloop, toen er weinig anders te bespreken was na een nieuwe 'clean sheet' en de achttiende competitiezege voor de koploper, richtte het debat zich opnieuw op Salah. En of hij het gevaar liep om in negatieve zin 'een bepaalde reputatie' op te bouwen. 

GFX Mohamed Salah, Liverpool

Lees beneden verder

"Ik vind dat hij voorzichtig moet zijn", zei Andy Gray, de voormalige spits van Everton en oud-commentator bij Sky Sports. "Ik maak me een beetje zorgen hoe makkelijk Mo Salah de laatste tijd naar de grond gaat, vooral in het strafschopgebied."

Richard Keys, zijn collega bij Sky en nu werkzaam voor beIN Sports, was het daarmee eens. "Hij maakt er een gewoonte van om het maximale uit de duels te halen."

In Brighton werd Salah door fans van de thuisploeg tot het eindsignaal uitgefloten. Ze zongen "1-0 to the referee" terwijl Liverpool de punten veiligstelde.

Hun woede had eigenlijk op hun eigen speler gericht moeten zijn, Pascal Groß. Zijn naïviteit en gebrek aan verdedigingsinstinct bleken zeer kostbaar te zijn.

Groß betaalde de prijs, net als Mamadou Sakho, Paul Dummett en Sokratis eerder dit seizoen, voor het toestaan dat Salah uit zijn rug weg kon lopen. Hij reageerde in paniek en maakte contact met de Liverpool-ster. In deze tijd is dat een spel dat niet de moeite waard is om te spelen.

En dát is waar het echt om gaat.

Voetbalkenners als Gray en Keys - of ESPN's Craig Burley, die Salah 'zielig' noemde nadat hij een strafschop kreeg tegen Newcastle - behoren tot een ander tijdperk, tot een sport met andere regels.

Ze bekritiseren Salah - of Harry Kane, Raheem Sterling, Jamie Vardy en Wilfried Zaha - omdat ze niet begrijpen op welke manier de voetbalsport is geëvolueerd en nog steeds verandert. Ze zien alles in zwart of wit. Een tussenweg is er niet.

Merkwaardig genoeg hoor je nooit verontwaardigde reacties als het andersom gebeurt. Als een verdediger die met zijn gezicht naar zijn eigen doel staat 'wacht op contact' met een aanvaller om zo een goedkope vrije trap te versieren. Of als een verdediger de scheidsrechter wil wijsmaken dat hij de bal speelde, terwijl de hele wereld kan zien dat dat niet zo was.

In beide gevallen is het doel hetzelfde; om de arbitrage tot een beslissing te dwingen en om het voordeel hun kant op te krijgen. En we kunnen nog wel even doorgaan. Vergelijk maar eens de reacties op een schwalbe met de reacties na een tackle die mogelijk een rode kaart waard is.

Welke actie brengt het voetbal meer schade toe; een speler die op de grond valt nadat er aan zijn shirt wordt getrokken of een sterke en zware verdediger die zijn noppen tegen de enkel of knie van zijn tegenstander knalt?

Kijk maar eens hoe diezelfde pundits, opgegroeid in een tijdperk waarin het werd toegejuicht om de tegenstander een flinke knauw te geven, dergelijke acties door de vingers zien. 'Dat hoort bij het voetbal', luidt hun mening dan. Agressie wordt bewonderd, maar een 'softe' penalty versieren niet, ook al is het doel van beide acties hetzelfde.

Mohamed Salah Liverpool 2018-19

Dit is niet bedoeld als een klaagzang vanuit het Liverpool-kamp, al staat bij die ploeg momenteel wel een speler buitenspel, Joe Gomez, door een ball winning tackle van Burnley's Ben Mee. "Een geweldige sliding", noemde Sean Dyche het. Zou hij net zo onder de indruk zijn geweest als één van zijn eigen spelers het slachtoffer was?

Dit is een debat dat de kern van het hedendaagse Engelse voetbal typeert.

Naar de grond gaan na een overtreding - en Groß' actie tegen Salah was absoluut een overtreding, laat niemand je iets anders wijsmaken - kan je 'een bepaalde reputatie' geven, maar het in gevaar brengen van een tegenstander wordt geaccepteerd.

"Je kan tackles niet uit het voetbal halen", zei Mee over de tackle op Gomez. Die opvatting zal ongetwijfeld door vrijwel de hele voetbalwereld worden herhaald.

En toch hebben we in het verleden regelwijzigingen gezien om juist wel tackles uit de sport te krijgen. In de jaren '90 werd de 'tackle van achteren' verboden en in de aanloop naar het WK van 1998 werden de regels nog eens aangescherpt. Dat was een verstandige beslissing, ook al werd het voor verdedigers daarna moeilijker. Ze moesten immers hun spel aanpassen, vaker op de been blijven en minder roekeloos zijn.

In mijn ogen moet er nu op dezelfde manier worden ingegrepen ten opzichte van spelers die weliswaar de bal spelen, maar wel met zó veel kracht dat men in de nasleep de tegenstander in gevaar brengt.

Het zou mooi zijn als managers, spelers en analisten beginnen te beseffen dat tackles die botten breken en knie- of enkelbanden scheuren evenveel part of the game zijn als racisme op staantribunes, afbrokkelende stadions en de Europacup voor Bekerwinnaars.

Het voetbal is veranderd, de regels zijn veranderd en het is tijd dat nu ook de houdingen veranderen.

Wat betreft Salah is zijn taak heel simpel; gewoon blijven doen wat hij doet. En als verdedigers weigeren de lessen van Sakho, Dummett, Sokratis en Groß te leren, dan moet hij ze nog maar wat meer gek maken...

Sluiten