Racisme richting Sterling: Hoe discriminatie in Engeland kan worden bestreden

Getty/Goal composite
Racisme ontstaat omdat maar weinig mensen het lef hebben om er iets van te zeggen. Het is tijd om dat te veranderen.

Ik kan niet schrijven over Raheem Sterling en de vermeende racistische leuzen die hij te horen kreeg vanuit het perspectief van een donkere persoon. En ik weet niet hoe het voelt om racistisch bejegend te worden, of dat nou bewust of onbewust wordt gedaan. Ik kan zo'n ervaring niet beleven, dus waarom zou je lezen over hoe ik er tegenaan kijk?

Ik weet dat het verkeerd is, dat spreekt voor zich. Maar het toevoegen van weer een mening van een blanke persoon zal niets nieuws opleveren.

Dat kun je beter overlaten aan de stemmen van etnische minderheden; zij die wél weten hoe het voelt en die het allemaal vanuit een heel ander gezichtspunt zien dan ik. Er zijn deze week geweldige dingen geschreven door onder meer Stan Collymore, Darren Lewis en Musa Okwonga. 

Dat zijn authentieke stemmen. Stemmen die je er misschien niet per se heel anders tegenaan laten kijken, maar je in elk geval vertellen dat er wel een ander perspectief bestaat.

Bedenk eens hoe absurd het is dat Piers Morgan, de presentator van Good Morning Britain op ITV, Raheem Sterling uitnodigt in zijn programma voor een 'eerlijk interview'. Maar waarom dan? Wat heeft Sterling verkeerd gedaan?

Morgan gelooft niet in de suggestie dat de berichtgeving van de Britse kranten en televisie over jonge donkere sportsterren in dit land misschien ertoe zou kunnen leiden dat racisten het N-woord of 'f*cking black c*nt' naar spelers schreeuwen.

Voor hem en vele anderen lijkt het alsof er helemaal geen ander perspectief bestaat.

En waarom zou een racist nota bene op Stamford Bridge niet denken dat hij ermee zou wegkomen als hij een donkere voetballer zou uitmaken voor 'f*cking black c*nt'?

Voormalig Chelsea-captain John Terry bleek volgens een uitspraak van de Football Association precies dezelfde woorden te hebben gebruikt tegen Anton Ferdinand, tijdens een wedstrijd tegen Queens Park Rangers in 2011. Hij kreeg een boete en vier wedstrijden schorsing. In een strafzaak werd Terry vrijgesproken.

De verdere bestraffing van Chelsea voor Terry, wat dat ook moge zijn geweest, is nooit naar buiten gekomen. Feit is echter dat hij nog vijf jaar voor de club zou spelen, als aanvoerder nog wel, en dat hij een groots afscheid kreeg toen hij afzwaaide in Londen. Wat de straf ook was, het kan niet al te erg zijn geweest.

Gaf Chelsea daarmee een signaal af dat dit walgelijke racistische gedrag op de één of andere manier acceptabel was als de omstandigheden meer genuanceerd waren?

Hoewel het verhaal over Sterling de meeste aandacht kreeg, mede door zijn eigen reactie op Instagram, zijn er de laatste weken wel meer incidenten geweest. Vorige week gooide een supporter van Tottenham Hotspur een banaan richting het veld nadat Pierre-Emerick Aubayemang scoorde voor Arsenal. Twee fans van het Schotse Hearts werden gearresteerd voor hun racistische uitlatingen in de richting van Christian Mbulu, speler van Motherwell.

Pierre-Emerick Aubameyang Arsenal

Als ik verslag doe van een wedstrijd, reis ik meestal per trein naar het stadion. Daardoor zie ik ook hoe supporters zich buiten het stadion gedragen. Wat ze daar allemaal doen, maakt ook deel uit van de wedstrijdbeleving van de fans.

Vorig seizoen was ik minstens twee keer getuige van racistisch gedrag. En hier voel ik een diep gevoel van schaamte en spijt, omdat ik niet heb ingegrepen. Ik heb er niets van gezegd.

Het bekende 'omstander-effect'. Het is wel eens gezegd dat slechte mensen in zulke situaties kunnen triomferen doordat de goede mensen erbij staan te kijken en niets doen.

Maar het zou geen moreel raadsel moeten zijn. Stand up, speak up. Ik deed het niet. Ik redeneerde dat ik mezelf mogelijk in gevaar zou brengen of dat iemand anders er misschien wel wat van zou zeggen.

De eerste keer was toen ik vorig seizoen terugkwam van de FA Cup-wedstrijd tussen Rochdale en Tottenham. De laatste Spurs-fans die het stadje verlieten waren na een dag bier drinken behoorlijk ver heen. Het was niet leuk om in de buurt van die specifieke groep te zijn.

En toen kwam het eruit.

"Sol, Sol, wherever you may be / you're on the verge of lunacy / and we don't give a f*ck if you're hanging from a tree / you Judas c*nt with HIV."

Ik hield mijn hoofd naar beneden en wachtte tot we bij het station van mijn eindbestemming waren.

Na afloop van de finale van de FA Cup, afgelopen mei, stapte ik op Wembley Park op de metro om terug te gaan naar het centrum van Londen. De grote drukte was al lang weg en veel treindelen waren zo goed als leeg. Twee fans van Chelsea stapten naar binnen. Ze hadden veel lawaai en ze zongen:

"Vieira, wo-oh / Vieira, wo-oh / he plays for Arsenal / his mum’s a cannibal."

Even verderop zat een donkere vader met zijn kinderen. Opnieuw keek ik weg en vroeg ik me af of het verstandig was om in te grijpen. Ik stapte uit bij station King's Cross.

Kick It Out

Het waren laffe handelingen van mijn kant. Het soort lafheid dat racisten aanmoedigt en hen doet geloven dat hun rassenhaat aanvaardbaar is. Maar dat is het natuurlijk niet.

Na het incident met de Chelsea-fans besloot ik dat ik de volgende keer wél zou spreken als ik zoiets zou meemaken. En ik weet eigenlijk wel zeker dat ik vroeg of laat weer ergens getuige van zal zijn. Dit zijn niet de enige twee voorbeelden van publieke racisme in het Britse voetbal vorig jaar. Het gebeurt omdat we niet het lef hebben om ons te laten horen.

We kunnen in deze context niet alleen naar de voetbalwereld kijken. Smartphones hebben zich overigens heel goed bewezen bij het opsporen van racistisch wangedrag.

Er zijn talloze voorbeelden van donkere en etnische minderheden die de laatste tijd zijn blootgesteld aan rassenhaat in treinen, vliegtuigen, de metro en in bussen waarbij de dader vol in beeld werd gebracht en de hele wereld die persoon uiteindelijk kon zien.

Je zult waarschijnlijk ook mensen uit een hogere klasse van de samenleving tegenkomen die zich schuldig maken aan racisme.

En simpel gezegd: als het in het voetbal gebeurt, dan zit het ook in de maatschappij. Een voetbalwedstrijd is gewoon één van de plaatsen waar racisten naartoe kunnen om hun racisme te uiten.

Ik ga harder mijn best doen om de wereld vijandiger te maken voor racisten. Misschien kunnen we samen ervoor zorgen dat ze zich gaan schamen.

Volgende artikel:
Juventus wint ondanks penaltymisser Ronaldo
Volgende artikel:
'Ajax-top heeft 'beraad gehad' na debacle tegen Heerenveen'
Volgende artikel:
Barcelona bevestigt huurtransfer Boateng
Volgende artikel:
Lammers 'extreem technisch': "Hij wordt de toekomstige spits van PSV"
Volgende artikel:
Transfernieuws: De laatste geruchten over Ajax, Feyenoord en PSV
Sluiten