Moise Kean: Het nieuwe gezicht van Italië

Getty
Het talent van Juventus, dat in eigen land soms met gruwelijk racisme te maken krijgt, leidt de aanvalslinie van de Italianen op het EK Onder-21.

Terwijl de racistische geluiden op hem neerdaalden vanaf de Curva Nord in de Sardegna Arena van Cagliari, bleef Moise Kean gewoon stil.

Hij stond stil, met uitgestrekte armen, zijn blik stevig gericht op hen die de voorgaande 85 minuten apengeluiden naar hem hadden gemaakt.

Op die manier liet hij hen het gezicht zien van een nieuwe groep Italianen: jong, zwart en uitdagend. En het maakte de ultra's alleen maar bozer.

De gevolgen van die actie bleven echter niet beperkt tot alleen de tribunes.

Tommaso Giulini, president van Cagliari, reageerde op bizarre wijze door Kean ervan te beschuldigen dat hij de racistische geluiden zelf had uitgelokt.

Zelfs één van zijn eigen teamgenoten, Leonardo Bonucci, bracht zichzelf in verlegenheid. Hij stelde dat de aanvaller het verbale geweld vanaf de tribunes deels maar moest accepteren en dat spelers de plicht hebben om 'niemand te provoceren'.

Kean had echter geen spijt. Zijn stille protest was, zoals hij het zelf noemde, 'het beste antwoord tegen racisme'.

Het was een duidelijke, krachtige boodschap voor de imbecielen die niet alleen de stadions in Italië bevolken, maar ook cafés, restaurants en de overheid: hij en iedere andere gekleurde persoon in het land zal er niet voor zwichten of geïntimideerd worden.

Ze zijn Italianen. Dit is ook hún thuis, en ze gaan nergens heen.

"We wonen allemaal in hetzelfde land en daarom moeten we worden behandeld als Italianen", zei Kean nadat hij in maart tegen Finland zijn eerste doelpunt in de hoofdmacht van Italië maakte.

De beschamende gebeurtenissen op Sardinië volgden slechts tien dagen later. Ze onderstreepten de schaal, de koppigheid en de onzinnige aard van het Italiaanse probleem met racisme.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

The best way to respond to racism 🦍 #notoracism 🚫

A post shared by K M B 9 🦍 (@moise_kean) on

'Fans' die stonden te juichen bij Kean's eerste interlandgoal tegen Finland onderwierpen hem amper een week later aan smerige beledigingen.

Merkwaardig genoeg besloot de Italiaanse voetbalbond (FIGC) geen sancties op te leggen aan Cagliari. Mensen die doodsbang zijn voor de recente en snel stijgende populariteit van Matteo Salvini's extreem-rechtse anti-immigratiepartij werden daardoor alleen maar ontmoedigd.

Voetbal is natuurlijk een soort weerspiegeling van de maatschappij waarin de sport wordt gespeeld. Je kan daardoor niet verwachten dat het al zijn kwalen zal genezen.

Het zou ook heel oneerlijk zijn om van een 19-jarige speler te verwachten dat hij de oude glorie van de Azzurri herstelt, om tegelijkertijd ook de strijd tegen racisme te leiden.

Zoals bondscoach Roberto Mancini onlangs zei: "Jullie (de media, red.) moeten Kean niet te veel onder druk zetten, hij kan niet in zijn eentje al onze problemen oplossen."

De jongeling kan wél dienen als een bron van hoop en inspiratie. Zijn verhaal is er eentje van doorzettingsvermogen.

Als zoon van Ivoriaanse ouders die scheidden toen hij zelf pas vier jaar was, kwam niets hem zomaar aanwaaien.

Moise en zijn broer Giovanni werden door hun moeder Isabelle opgevoed in Asti. Zij probeerde de eindjes aan elkaar te knopen door nachtdiensten te draaien in een behandelingscentrum.

Kean bedacht zijn eigen manier om het kleine beetje geld dat hij had te verdubbelen.

Iedere week nam hij tien euro mee naar een wedstrijdje van zes tegen zes op een veld van asfalt, achter de lokale kerk.

De winnaar kreeg dan al het geld, waardoor de wedstrijden net zo ruw waren als de grond waarop ze werden gespeeld.

Kean gelooft daarom dat zijn talent niet alleen van God komt, maar ook van het straatvoetbal. Het is duidelijk te zien aan de manier waarop hij voetbalt; hard, snel en ingenieus.

Het waren de kwaliteiten die Juventus ervan overtuigden om Kean op zijn tiende weg te halen bij stadsrivaal Torino.

Amper zes jaar later, na veelvuldig te hebben gescoord in de jeugd van de Bianconeri, werd hij de jongste debutant in de geschiedenis van Juventus toen Kean in een thuisduel met Pescara mocht invallen voor Mario Mandzukic.

Moise Kean Mario Mandzukic Juventus

Lees beneden verder

Het was echter nooit vanzelfsprekend dat hij regelmatig speeltijd zou krijgen bij Juve. In 2017/18 mocht het talent zich op huurbasis bij Hellas Verona verder ontwikkelen, maar rond de laatste jaarwisseling namen zijn frustraties toe.

Toen Kean vorig jaar in november debuteerde in het nationale team, had hij het hele seizoen nog geen minuut gespeeld in de hoofdmacht van de Oude Dame. Een transfer in januari leek onvermijdelijk. Er werd zelfs gesproken over een huurtransfer naar Bologna.

In plaats daarvan arriveerde hij deze week in Bologna als de grote man van één van de sterkste Onder-21-selecties die Italië ooit heeft gehad.

Gianluca Mancini, Nicolo Barella, Nicolo Zaniolo, Federico Chiesa en Patrick Cutrone hebben allemaal hun interlanddebuut bij de grote Azzurri al gemaakt, terwijl Alex Meret en Sandro Tonali al eens meegingen op trainingskamp.

Kean is zondagavond echter dé man om in de gaten te houden tijdens de clash in groep A tussen Italië en Spanje. De fans komen in groten getale naar hun jonge landgenoten kijken.

Stadio Renato Dall'Ara in Bologna is uitverkocht. Eén van de oudste stadions van Italië zal gevuld zijn met 28.000 toeschouwers die een glimp hopen te zien van een betere toekomst.

Kean kan daar voor zorgen.

Zoals clubgenoot Giorgio Chiellini al zei op Sardinië: "Moise is een goed gezicht voor Italië. Een symbool van onze wedergeboorte."

GFX Moise Kean

Wat dat betreft heeft Mancini's A-ploeg de eerste stap al gezet om de pijn van het gemiste WK in Rusland te verzachten. Met vier zeges en slechts één tegengoal is Italië namelijk uitstekend begonnen aan de EK-kwalificatiereeks, terwijl de Onder-17 en Onder-20 op respectievelijk het EK in Ierland en het WK in Polen op het podium eindigden.

Nog bemoedigender; de Italiaanse vrouwen winnen steeds meer sympathie van het publiek dankzij de prestaties op het WK in Frankrijk, mede dankzij langverwachte nationale media-aandacht.

Nu is het dus de beurt aan de Onder-21. Een getalenteerde en gretige selectie met een aanstekelijk gevoel voor humor, zoals Kean en zijn goede vriend Zaniolo aantoonden op social media.

Hun berichten mogen dan lichtzinnig zijn, ze laten wel zien wat een steeds meer gepolariseerd Italië zou kunnen en zou moeten zijn: divers, maar verenigd.

Ze leveren verder bewijs van een volk dat veranderingen omarmt, wat ook werd onderstreept door het succes van zanger Mahmood. Hij is een voormalige X Factor-winnaar die met zijn hit 'Soldi' triomfeerde op het San Remo Music Festival.

Ondanks de helaas voorspelbare klachten ging de zoon van een Italiaanse moeder en een Egyptische vader vervolgens naar het Eurovisie Songfestival in Tel Aviv, waar hij tweede werd achter Duncan Laurence.

Aanvoerster Sara Gama, dochter van een Congolese vader, heeft de Italiaanse vrouwen al naar de volgende ronde geholpen op het WK, al heeft ze in haar thuisland met zowel racisme als seksisme te maken.

En ondertussen zal Kean, een trotse Italiaan met Ivoriaanse roots, de hoop van het land op het EK Onder-21 willen waarmaken.

Drie nieuwe succesverhalen. Allemaal met jonge, zwarte en vastberaden Italianen in de hoofdrol. Een beter antwoord op racisme is echt niet mogelijk.

Sluiten