Manchester United zal met Mourinho nooit een partij zijn voor Guardiola's City

Getty/Goal
De eens zo felle rivaliteit is erg eenzijdig geworden en er moet bij Manchester United echt iets veranderen om weer succesvol te worden.

Ja, het was een derby, maar het voelde meer als een soort Bayern München tegen 1860 München dan een spannend duel tussen Boca Juniors en River Plate, in de finale van de Copa Libertadores.

Manchester United heeft na de nederlaag van zondag bij Manchester City al twaalf punten achterstand op de rivaal, na twaalf speelronden. Je zou kunnen zeggen dat de ploeg van José Mourinho de Premier League-titel dit seizoen wel kan vergeten, maar dat is eigenlijk hetzelfde als zeggen dat Bournemouth en Watford geen kans meer maken. Die twee teams staan net als United op twintig punten. Natúúrlijk is de landstitel buiten bereik.

Maar dat is op dit moment niet het belangrijkste probleem op Old Trafford.

United heeft stadsrivaal Manchester City voorbij zien razen sinds de komst van Pep Guardiola, wat slecht is voor de club in het algemeen en Mourinho in het bijzonder. Allebei arriveerden ze in dezelfde zomer in Manchester en het contrast tussen de twee is enorm.

Niet alleen als je puur naar de prestaties kijkt, waarbij Guardiola met zijn ploeg kampioen werd en Mourinho niet, maar ook op welke manier ze hun wedstrijden ingaan.

Pep kreeg met wat problemen te maken toen hij in zijn eerste seizoen moest wennen aan het Engelse voetbal, maar hij week nooit van zijn principes af. De Spanjaard overwon een lastige eerste transferperiode en hij deed zijn best met het materiaal dat hij had. Dat was een mix van spelers die al onder contract stonden en een aantal eigen aankopen.

Mourinho kon in 2016 op een betere transferperiode terugkijken, aangezien hij vier spelers erbij kreeg en zichzelf daarmee gelukkig verklaarde. Van dat viertal staat alleen Paul Pogba nog in de basis, lijkt Eric Bailly de nieuwste persona non grata van Mourinho te zijn en spelen Henrikh Mkhitaryan en Zlatan Ibrahimovic al voor een andere club.

Pep Guardiola, Jose Mourinho

Aan het einde van dat seizoen won United weliswaar de Europa League, nadat eerst de League Cup al was veroverd, maar voor zo'n grote club zouden dat mijlpalen moeten zijn op weg naar grotere en belangrijkere prijzen. Verontrustend genoeg waren het echter hoogtepunten.

Guardiola heeft eveneens ongelukkige aankopen gedaan - Claudio Bravo en Nolito waren in die eerste zomer goede voorbeelden - maar over het algemeen lukt het City aardig om nieuwelingen goed in te passen.

Pep zal niet veranderen en het is aan de spelers om te laten zien dat ze er qua techniek en mentaliteit klaar voor zijn.

Die opvatting geldt voor Mourinho ook, maar bij hem beginnen we nu pas een beetje te zien welke kant hij met United op wil gaan.

Het zal geen speelstijl zijn waarbij de mensen op het puntje van hun stoel komen te zitten. Het wordt resistief en reactief. De ploeg zal bouwen op clean sheets en spelhervattingen. Verder is het niet veel en United's beperkingen met Mourinho aan het roer komen het beste tot uiting wanneer hij tegenover Guardiola komt te staan.

Beide manager zijn even lang bij hun huidige club werkzaam en het is niet zo dat Mourinho onder grote financiële beperkingen moet werken. Je kunt ze wel degelijk met elkaar vergelijken. United was kampioen toen Sir Alex Ferguson vertrok, City niet.

Sindsdien is de hiërarchie in Manchester veranderd en zolang deze twee managers er werkzaam zijn, is er geen enkele kans dat er weer een serieuze strijd tussen beide grootmachten zal komen.

"Ik kan me voorstellen dat City echt in de problemen was gekomen als ik bij 2-1 een frisse Fellaini had kunnen inbrengen", zei Mourinho na afloop.

In feite sprak de Portugees dus zijn frustratie uit dat hij Marouane Fellaini niet kon vervangen voor Marouane Fellaini.

Als één zin het United van Mourinho zou kunnen samenvatten, dan is het die wel.

Dit is niet vervelend bedoeld richting Fellaini. De Belg was zondag de meest productieve United-speler en hij is in meerdere systemen van meerdere managers van toegevoegde waarde geweest, inclusief Mourinho, Louis van Gaal en bondscoach Roberto Martinez.

Maar het is wel duidelijk waarom José de middenvelder graag gebruikt en dat is niet vanwege zijn technische kwaliteiten. Hij houdt van zijn grootte, zijn onhandigheid in de duels en zijn aanleg om voor afleiding te zorgen in het strafschopgebied van de tegenstander. Mourinho wilde in de slotfase tegen City dat chaotische spel gaan spelen, maar omdat Fellaini wegens de blessure van Pogba moest starten, was dat geen optie meer.

Fellaini was de eerste aankoop na het vertrek van Ferguson. Veel United-fans hebben er een hekel in als hij in de basis staat en sommigen hebben zelfs uitgefloten. Ze vinden het niet leuk dat hun elftal een type Fellaini goed kan gebruiken, maar dat is nu eenmaal de realiteit.

Mourinho's beste manier om zijn problemen op te lossen is een speler die velen zien als een symbool van de rot die bij United is ingetreden.

Van Mourinho's kant is er weinig of geen moeite gedaan om de speelstijl in positieve zin te herzien. De goede prestaties die hij recentelijk uit Anthony Martial heeft gehaald, moeten worden geprezen, maar het is niet zo dat de Fransman uitblinkt in een gepland aanvalssysteem. Hij schiet met zelfvertrouwen, omdat hij puur op instinct scoort. Hij heeft het platform niet gekregen; hij heeft het zelf gecreëerd.

Aan de andere kant valt City aan als een NBA-team. Een speler brengt de bal richting de rand van het strafschopgebied en dreigt te schieten. De bal gaat van links naar rechts en weer terug, net zolang tot er ruimte is om het doel onder vuur te nemen.

Ondertussen lukt het United niet om de aanvallers consequent bij het spel betrokken te krijgen. In de eerste plaats zijn er sowieso al niet genoeg van hen. Martial en Marcus Rashford waren de enige twee noemenswaardige aanvallers in de wedstrijd tegen City en de overige negen spelers waren alleen maar opgesteld om geen tegengoals te krijgen.

Nemanja Matic Manchester City vs Manchester United Premier League 2018-19

Romelu Lukaku verdiende als invaller een strafschop, maar in het ruime halfuur speeltijd dat hij kreeg kwam hij verder nauwelijks voor. Slechts negen keer had Lukaku de bal tussen minuut 57 en minuut 93. Alexis Sánchez kwam na 72 minuten binnen de lijnen en hij had slechts één succesvolle pass tot het einde van de wedstrijd.

Dat komt niet doordat Lukaku en Sánchez slechte voetballers zijn. Het probleem is dat Mourinho geen effectief plan heeft om zijn aanvalslinie te bereiken. Het is niets meer dan de ruimtes tussen de linies klein houden en hopen op een vrije trap of een hoekschop. United is een luxe uitvoering van Burnley.

Phil Foden kwam in de laatste minuut van de blessuretijd in het veld en maakte uiteindelijk zeven passes. Hij was dus vaker in balbezit dan Lukaku en Sánchez bij elkaar in hun gezamenlijke 57 minuten.

Wellicht veranderen de trends in de nabije toekomst en zal de defensie weer de koning worden. Maar op dit moment is aanvallend voetbal de maatstaaf. Dat is hoe de beste elftallen van nu spelen; veel balbezit hebben, een hoop kansen creëren en zolang mogelijk diep op de helft van de tegenstander voetballen.

Kortom, precies het tegenovergestelde van wat Mourinho momenteel bij Manchester United doet.

Een aantal van zijn beste teams speelden op die manier en hadden er succes mee. Dat gold voor FC Porto, Chelsea en Internazionale en deels ook voor Real Madrid. Mourinho creëerde een soort persoonlijkheidscult en je kreeg de indruk dat sommige van zijn spelers voor hem wilden sterven.

Vaak genoeg was dat voldoende om wedstrijden te winnen en prijzen te pakken. Maar dat is nu allemaal voorbij en Mourinho is simpelweg overtroffen.

Ferguson vertrouwde altijd op technische stafleden als René Meulensteen en Carlos Queiroz die de tactiek verzorgden, terwijl de Schot zelf het man-management op zich nam. Dat werkte uitstekend.

Mourinho, bij afwezigheid van Rui Faria, probeert beide zaken zelf op te pakken. De recente comebacks tegen Newcastle United, Juventus en Bournemouth geven aan dat deze United-selectie vechtlust heeft, maar het is niet genoeg.

Een systeem dat is ontworpen met als prioriteit het behalen van clean sheets, kan niet altijd blijven werken als de ploeg telkens op achterstand komt. Een defensief team hoort niet zo veel tegengoals te krijgen. Een manager als Mourinho moet mensen toch kunnen overtuigen dat het beste nog komen gaat en op dit moment faalt hij daarin.

Volgende artikel:
Kenny Tete vervult hoofdrol met twee assists; Golovin pakt rood
Volgende artikel:
Weergaloze Messi helpt Barcelona aan zege tegen Levante
Volgende artikel:
Kluivert van grote waarde met eerste competitiedoelpunt voor AS Roma
Volgende artikel:
Mimoun Mahi schiet uit zijn slof: "Dit is een beetje kinderachtig"
Volgende artikel:
Van Persie berust in nederlaag: "Ik kan er een mooi verhaal van maken"
Sluiten