Maak kennis met de Liverpool-fan die bij iedere Europacup 1-finale van zijn club is geweest

Stephen 'Mono' Monaghan volgt Liverpool al sinds de jaren '60 door heel Europa. Hier deelt hij zijn meest bijzondere momenten.
Als een supporter van Liverpool tegen je zegt dat hij overal naartoe gaat om The Reds in actie te zien, is er een makkelijke manier om te checken of hij de waarheid spreekt.

Vraag hem of hij 'Mono' kent. Of nog beter: vraag aan Mono of hij die supporter kent. Als dat zo is, dan heb je met een échte Kopite te maken.

Mono is Stephen Monaghan, een 59-jarige fan van Liverpool uit Halewood. Hij staat bekend als 'The King of the Kop' en hij volgt zijn club al sinds eind jaren '60.

En jongen, wat heeft hij een verhalen te vertellen...

Deze zaterdag is Stephen aanwezig bij zijn achtste Europacup 1-finale van Liverpool. En hij is over deze finale tegen Real Madrid net zo enthousiast als over de allereerste in 1977.

"Ik ben 59 jaar, maar het lijkt wel alsof ik nog zestien ben", vertelt hij aan Goal. "Ik heb al dagen niet normaal geslapen, ik ben zo opgewonden! Ik denk alleen nog maar aan 'Kiev, Kiev, Kiev'!

Wanneer we elkaar ontmoeten, is Stephen de hele dag al druk bezig geweest om de laatste reisdetails voor zijn reisgenoten af te ronden. "Een nachtmerrie", grinnikt hij. Ook gaat hij een podcast opnemen met drie andere fanatieke fans van The Reds. De Braziliaanse televisie heeft Stephen gevraagd of ze hem deze week kunnen spreken. Is dat de prijs die je betaalt als je beroemd bent? "Ik ben niet beroemd, ik ben slechts een Kopite!"

Nou, niet helemaal. Mono is 'The King of the Kop', een prominent lid van supportersclub Spirit of Shankly. Zijn banner met de tekst 'Leather Bottle' erop kom je overal tegen waar Liverpool een wedstrijd speelt. Hij is het type fan dat elke club nodig heeft.

Hier vertelt hij ons zijn herinneringen, van Parijs tot Turkije en alles ertussenin…

Stephen Monaghan's Liverpool European Cup final ticket stubs

Stephen Monaghan's Liverpool European Cup final ticket stubs

Rome 1977

"Ze zeggen wel eens dat je eerste liefde altijd de beste is", zegt Mono met een lach. "Voor mij geldt dat zeker. Rome zal altijd speciaal voor mij zijn. Ik ben gek op die stad."

Mono begon Liverpool te volgen dankzij zijn vader John, in de late jaren '60. John was een echte voetbalman en mede-oprichter van Halewood Junior Football Club, een club die nog steeds actief is. Hij gold voor iedereen als een vriend en vaderfiguur. Mono vertelt dat zijn bijnaam 'Shankly' was.

In 1977 was de jonge Stephen al aardig op weg om een veteraan te worden. In het seizoen 1973/74 had hij voor het eerst een seizoenkaart en daar was hij heel blij mee. Er was voor hem geen weg terug.

"Het werd gewoon mijn leven. Het klinkt misschien vreemd, maar het is alles wat ik ooit heb willen doen. Voetbal stond altijd op de eerste plaats", aldus Mono. "Anderen spaarden geld om in het weekend uit te gaan, maar ik zei dan tegen mijn vrienden: "Sorry, ik ga vanavond niet mee, want ik ga zaterdag naar de uitwedstrijd tegen Ipswich Town!"

Net als voor veel andere fans was Rome ook voor Mono waar het qua Europese trips allemaal begon. "We gingen met 30.000 man die kant op", vertelt hij enthousiast. "Niemand had dat verwacht. Mensen verkochten hun auto, wasmachine of televisie, zodat ze genoeg geld hadden om mee te gaan."

Onze trip begon de vrijdag voor de finale al. We pakten de bus van Halewood naar Londen voor de finale van de FA Cup. Manchester United versloeg ons en daar waren we kapot van. Maar de volgende ochtend waren we op weg naar Rome, 52 pond voor een retourtje!"

Liverpool fan Stephen Monaghan in Rome, 1977

Sommige fans pakten voor die trip de speciale voetbaltrein vanuit Liverpool, waardoor ze bijna twee dagen in smerige omstandigheden moesten doorbrengen. "Onze eigen trein was in verhouding best luxe", aldus Mono, die zich herinnert dat hij bij aankomst in Rome net buiten het stadion een fontein zag. "Daar sprongen we meteen in. Die fonteinen in de stad zaten die week vol met Scousers!"

De wedstrijd verliep volgens plan. Met een 3-1 overwinning op Borussia Mönchengladbach won het elftal van manager Bob Paisley de eerste Europacup 1 in de clubgeschiedenis van Liverpool. "Ik houd van Rome, voor altijd. Vanwege die avond."

Wembley 1978

Een jaar later stond Liverpool opnieuw in de finale, dit keer op Wembley tegen Club Brugge.

"Het betekende alles voor ons om daar te staan als beste team van Europa. We hadden een geweldig elftal en dat wilden we natuurlijk laten zien."

"Ik liftte naar Londen met Terry, een vriend van mij. Eén van onze andere vrienden was twee weken eerder naar Canada geëmigreerd, wat een slechte beslissing was dat!" zegt Mono.

Het duel werd beslist door een iconisch doelpunt van Kenny Dalglish. "Hij was mijn held", geeft Mono aan. "Toen ik vijftig werd, kreeg ik van een vriend een gesigneerde foto met boodschap van Kenny cadeau. Hij schreef: 'Voor Mono, King of the Kop? Er is maar één King!' Maar ik vind het wel leuk om te denken dat ik de eerste was, haha!"

"Dalglish heeft me trouwens ooit bijna vermoord, bij zijn debuut voor Liverpool. Dat was in Middlesbrough, Ayresome Park, waar hij na een minuut of zeven al scoorde. We zaten in het thuisvak, omdat het uitvak met Liverpool-fans al helemaal vol was. We sprongen op van blijdschap en dat hebben we geweten! De supporters van Middlesbrough achtervolgden ons overal."

"Kenny is voor mij de beste speler die ooit het rode shirt heeft gedragen", vind Mono. "Billy Liddell was de grote held van mijn vader, en later Steven Gerrard in recentere jaren. Maar voor mij was dat Kenny. Hij is de échte King."

Parijs 1981

Nadat de Europese suprematie van The Reds kort werd onderbroken door het Nottingham Forest van Brian Clough, was Liverpool in 1981 'gewoon' weer terug in de grote finale. In het Parc des Princes in Parijs werd Real Madrid verslagen.

"Dat was de enige finale waar ik geen camera mee naartoe nam", kan Mono zich herinneren. "Ik maakte altijd overal foto's, maar om één of andere reden deed ik dat toen niet."

"Ik weet nog dat iedereen een liedje zong over wijn drinken in Parijs. De stad Liverpool had het in die periode heel moeilijk. De regering van Thatcher had het voor het zeggen en de mensen in de stad hadden weinig geld."

"Een paar weken na de finale waren de Toxteth-rellen (waarbij lokale politie slaags raakte met de zwarte bevolking die in opstand kwam, red.) en veel kennissen van mij wilden Liverpool verlaten, op zoek naar werk. Als je op zaterdag de trein naar Londen pakte voor een uitwedstrijd, zat je op de terugweg bij allerlei Scousers in de trein die werkspullen bij zich hadden en op weg waren naar huis. Op maandagochtend gingen ze dan weer die kant op."

"De finale was trouwens geweldig. Real Madrid was in onze ogen de grootste club van Europa. Als we Europees speelden, hoopten we altijd dat we Real zouden loten. Het was spannend, iets nieuws, de grootste uitdaging. Real had een geweldig elftal en wij hebben ze verslagen. Het was geen geweldige wedstrijd, maar wel een geweldige avond!"

Liverpool v Roma, 1984

Rome 1984

Drie jaar later stapte Liverpool, zowel de spelers als de fans, letterlijk het hol van de leeuw binnen.

De eindstrijd in Rome in 1984 is bij de supporters vooral berucht om wat er na de wedstrijd gebeurde. De meegereisde Engelsen kregen te maken met brutale en willekeurige aanvallen van de fans van tegenstander AS Roma.

Mono heeft echter veel mooie herinneringen aan die reis.

"Het was eigenlijk één van de beste trips ooit!" zegt hij. "We zouden verblijven in Ostia, een plaatsje aan de kust buiten Rome, waar veel rijke en beroemde mensen vaak naartoe gingen. Maar we kwamen uiteindelijk terecht in Ladispoli, een klein plaatsje met een hotel uit een film van Alfred Hitchcock en een bar met de naam The International."

"Op de eerste avond gingen een paar jongens van de groep op stap en ze werden achtervolgd door Italianen op scooters, met kettingen en dat soort dingen. Dat was vijf dagen voor de finale."

"Later die dag kwamen er honderden fans opdagen om te vechten. Het was best eng. Ik vergeet nooit weer dat we in die bar zaten, The International, en dat er vanuit het niets een politie-agent met een pistool voor onze neus stond. Hij vroeg of wij problemen zochten en toen we 'nee' zeiden, zei hij: 'Jullie komen vanaf nu niet meer in de problemen, dat beloof ik.' Angelos was zijn naam. En vervolgens waren die hooligans ineens heel aardig."

"Ze dronken met ons een biertje, ze zongen met ons. Mijn vriend Philly en ik raakten in gesprek met hun leider en we werden zelfs bij hem thuis uitgenodigd om mee te eten. We namen een bos bloemen mee voor zijn moeder, ze maakte voor ons een steak klaar, spaghetti bolognese, je kent het wel. Dat was echt bizar, man!"

Het voetbal was dat vervolgens ook. Graeme Souness leverde een masterclass af, de spaghettibenen van doelman Bruce Grobbelaar leidden de penaltynemers van AS Roma af en Alan Kennedy benutte de beslissende strafschop. Liverpool veroverde voor de vierde keer de Europacup 1.

"De sfeer bij die wedstrijd was gigantisch", zegt Mono. "We stonden er echt versteld van. Maar wat er na afloop gebeurde, was gewoon één grote chaos. Beangstigend."

"Iedereen werd aangevallen. Vrouwen, kinderen en oudere fans. Ik weet nog dat we een dag na de wedstrijd een vriend van ons uit Halewood tegenkwamen. Hij liep rond in een gescheurd t-shirt en hij wist niet welke dag het was. De avond ervoor was hij aangevallen, naar het ziekenhuis gebracht en hij was vervolgens zelf weggelopen. Hij had geen paspoort, geen geld en geen vliegticket. Serieus, we moesten hem meesmokkelen op de terugvlucht naar Engeland!"

"Omdat ik de kleinste was, moest ik me onder een stoel verstoppen, zodat hij op de stoel kon zitten. De andere jongens gingen om de beurt naar het toilet, zodat er altijd een stoel voor hem vrij was. Daar kan je nu misschien wel tien jaar voor krijgen!"

Mono's proud flag 'The Old Lady'

Istanbul 2005

De gebeurtenissen in Brussel in 1985, waar Mono ook bij was, wierpen uiteraard een zwarte schaduw over Liverpool, de club en de stad, en het beëindigde het glorieuze tijdperk van The Reds in Europa. Liverpool mocht na het Heizeldrama zes jaar geen Europees voetbal spelen en het zou uiteindelijk twintig jaar duren voordat de club weer in de grootste Europese finale zou staan.

"Triest, onbegrijpelijk", zegt Mono, die logischerwijs niet graag wil praten over die afschuwelijke avond in de Belgische hoofdstad.

Toen Liverpool eindelijk weer de kans kreeg om de trofee voor de vijfde keer omhoog te tillen, was de competitie inmiddels omgedoopt tot de Champions League. Mono had inmiddels een zoon gekregen, Joe, die geheel volgens familietraditie was opgevoed. Joe werd een gepassioneerde Liverpool-fan.

Het seizoen 2004/05 was voor de familie zeer aangrijpend. John, Mono's vader, overleed een dag voordat Liverpool in december tegen Olympiakos Piraeus speelde. "Toen Steven Gerrard scoorde, barstte ik in tranen uit", weet hij nog. "En Joe ook. Iemand vlakbij ons zei: 'Kijk eens, dat is nog eens passie!' Maar dat was het niet. Die tranen waren voor mijn vader."

Onder leiding van Rafael Benítez bleef de ploeg de voetbalwereld verrassen. Eerst werd Bayer Leverkusen verslagen, toen Juventus en daarna Chelsea. AC Milan, één van de beste teams van Europa, volgde in de finale.

"Ik kan er nu nog steeds emotioneel van worden", zegt Mono. "Ook in Istanbul moest ik weer huilen, toen we toch nog die finale wonnen. Alle wedstrijden, al die herinneringen gingen door me heen. Mijn vader zou het geweldig hebben gevonden, maar ik denk dat hij het ook fantastisch vond dat Joe en ik er samen bij waren en er getuige van waren."

"Mijn buurman was er toen ook bij, maar hij is halverwege de wedstrijd weggegaan. Ik plaag hem daar nog steeds wel eens mee! Het is wat dat betreft een belangrijke levensles. Blijf erin geloven en steun je club. In de rust zong ik You'll Never Walk Alone uit trots. Het is folklore geworden, omdat het toch verschil heeft gemaakt. Althans, dat mag ik graag denken."

Stephen Monaghan and son Joe

Lees beneden verder

Kiev 2018?

En wat verwacht Mono van komend weekend?

Liverpool's vorige Champions League-finale eindigde in een nederlaag, in 2007 tegen AC Milen in Athene. Nu, elf jaar later, zijn The Reds klaar voor de strijd om nummer zes.

Het was al een bijzondere weg om de eindstrijd te halen. Ze zijn naar Hoffenheim geweest, naar Sevilla en naar Porto. In Moskou ontstond een korte, maar memorabele ontmoeting met José Mourinho, die poseerde met een sticker van Spirit of Shankly op zijn schouder. Met naast hem uiteraard een lachende Mono.

"We waren al de stad in geweest, dus we hadden al een paar biertjes op! We verbleven in het Radisson-hotel, net als de selectie van Manchester United. In de lobby zagen we Mourinho, dus we gingen er gewoon voor. In een paar seconden was het gepiept. Ik plakte die sticker op hem, we maakten een foto en we waren weer weg."

"Toen ik de volgende ochtend ging ontbijten, kwam ik hem weer tegen. Ik knipoogde naar hem en zei: 'Alles goed, José?' Hij zei geen woord!"

Mono meets Jose Mourinho

De knock-outfase heeft al meer mooie momenten voor Liverpool opgeleverd. In Porto ontstond het 'Allez, Allez, Allez' dat dit weekend ook in Kiev overal te horen zal zijn en ook de trips naar Manchester City en AS Roma worden niet snel vergeten.

En nu, tot slot, de finale in Oekraïne. Mono is er uiteraard weer bij, met zijn zoon. Ze zijn er klaar voor.

"Ik heb al mijn kleding al gestreken en klaarliggen. Ik kan echt niet wachten", aldus The King of the Kop. "Ik krijg er kippenvel van op mijn rug als ik alleen al denk aan alle vlaggen en het geluid en de sfeer. Ik ga al jaren, maar het geeft me nog steeds dat speciale gevoel. En dat zal nooit veranderen."

Sluiten