Nieuws Live Scores
Goal 50

Hoe Amerikaanse Lavelle haar demonen overwon om de top te bereiken

18:30 CET 20-11-19
Rose Lavelle USWNT World Cup
In een exclusief interview met Goal onthult de middenvelder hoe ze haar zelfvertrouwen terugwon met behulp van een sportpsycholoog.

Het laatste fluitsignaal klonk in Lyon en de dames van Team USA konden de wereldtitel gaan vieren na de gewonnen finale tegen Nederland (2-0).

Midden in het feestgewoel stond Rose Lavelle, die haar team op het juiste spoor had gebracht met een sublieme individuele actie en dito finish.

De WK-finale was de ultieme beloning voor de middenveldster na twee frustrerende jaren vol hamstringblessures en andere pijntjes.

Na zo'n lang herstelproces had Lavelle verwacht dat ze na de ontknoping vol met emoties zou zitten, maar eigenlijk reageerde ze heel kalm, onthult ze aan Goal .

"Ik dacht dat ik zou gaan huilen en weet ik wat meer, maar ik stond er heel rustig bij en had zoiets van 'Het is gelukt. Cool."

Dat Lavelle zo kalm bleef na een prestatie die maar weinig mensen ooit mogen beleven, is echter ook weer niet zo'n verrassing.

Ze heeft een relaxte uitstraling op en naast het veld, maar achter dat masker gaat het verdriet van een lange revalidatie en mentale kwetsbaarheid schuil.

Lavelle kwam in de zomer van 2018 weer in beeld bij de nationale ploeg na een jaar vol hamstringblessureleed en meerdere frustrerende terugvallen.

De Lavelle die terugkeerde was echter niet meer de onbezorgde speelster die begin 2017 zo veel indruk maakte.

Ze werd toen al snel een publiekslieveling met haar felle houding en haar techniek. De versie die ze na het blessurejaar liet zien was echter totaal anders.

Lavelle keerde terug als een timide en fragiele speelster die bang was om foutjes te maken - funest voor elke creatieveling.

"Het was gewoon vreselijk", geeft Lavelle toe. "Ik had er geen plezier meer in. Ik heb me in mijn hele carrière nog nooit zo oncomfortabel aan de bal gevoeld."

"Voor mijn blessure ging het allemaal heel natuurlijk. Het ging vanzelf en ik deed gewoon wat in mij opkwam."

"Na mijn blessure dacht ik veel te veel na. Fysiek was het al zwaar om terug te keren, maar mentaal was het nog tien keer moeilijker om weer op niveau te komen."

Haar zelfvertrouwen was weg en Lavelle besloot om een sportpsycholoog in te schakelen. 

Die zorgde voor balans: niet te uitzinnig bij hoogtepunten en niet te negatief bij slechte momenten. Lavelle moest leren accepteren dat niet altijd alles goed kan gaan en dat omarmen.

Mallory Pugh, Lavelle's ploeggenoot bij Team USA en Washinton Spirit, zag van dichtbij hoe haar kamergenote veranderde.

"Ik weet dat Rose een moeilijke weg heeft moeten afleggen om te zijn waar ze nu staat", meldde Pugh eerder deze zomer. "We zijn kamergenoten, dus ik heb al haar harde werk en groei van dichtbij gezien."

"Ze heeft mij met haar inzet geïnspireerd en zorgt dat ik het zelf ook beter wil doen", aldus Pugh, die moest huilen toen ze Lavelle bij haar WK-debuut zag scoren tegen Thailand.

"Er zijn veel ups en downs geweest", beaamt Lavelle. "Maar ik denk dat die momenten me uiteindelijk sterker hebben gemaakt."

Lavelle kon zich dankzij die tegenslagen nu onderscheiden op het allerhoogste podium. Ze is nu zelfs zo goed dat ze een onbetwiste basisklant is bij het zeer sterk bezette middenveld van de Verenigde Staten.

In de halve finale van het WK leek het nog even helemaal mis te gaan, want Lavelle moest zich laten wisselen. "Ik weet nog dat ik naar Jill (Ellis, toenmalig bondscoach) keek en zei dat ik eraf moest."

Weer was haar hamstring het probleem. "Na die wedstrijd, zo'n beetje twee dagen voor de finale, schoot er van alles door mijn hoofd. Ik dacht ook terug aan mijn eerdere blessures. Het was onvoorspelbaar."

"Ik weet nog dat ik tijdens de laatste trainingen bang was om te sprinten, dus dacht ik echt dat ik de finale niet zou kunnen spelen", aldus Lavelle.

Toen gebeurde het onverwachte. Terwijl de tijd snel opraakte, verdwenen Lavelle's hamstringpijnen plots als sneeuw voor de zon.

"Ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen idee wat er gebeurd is, want mijn hamstrings voelden opeens prima. Ik snap het niet, kan het niet verklaren."

Lavelle zou uiteindelijk de hele wedstrijd spelen, een bijzonder fraaie goal scoren en opeens was ze de grote ster van haar land.

De middenvelder begon het toernooi als relatief onbekende speelster, maar werd een van de blikvangers van de wereldkampioen en dat wil wat zeggen.

In Amerika weet iedereen dat met name Alex Morgan strijdt voor gelijke salarissen met de mannen, terwijl Megan Rapinoe openlijk de strijd aangaat met president Donald Trump over diverse onderwerpen als LGBT-rechten.

Daarmee streven ze nobele doelen na en tegelijkertijd leiden ze de media-aandacht af van andere speelsters, die zo met relatief weinig druk konden toewerken naar hun wedstrijden.

Lavelle is er dankbaar voor. "Je moet constant scherp zijn, want je wilt niets verkeerds zeggen. De ervaren speelsters deden het prima en zorgden dat wij ons er niet druk over hoefden te maken."

"Ik weet nog hoe ik een volle perskamer binnenstapte en dan ben ik altijd wat bang voor de vragen, maar volgens mij heb ik nauwelijks wat hoeven beantwoorden omdat iedereen druk was met onze oudere speelsters."

Dat zal in de toekomst wel anders zijn, want Team USA is toe aan een transitie. Veel praatgrage sleutelspeelsters zijn in de dertig, zoals Morgan, Rapinoe, Carli Lloys, Kelley O'Hara, Christen Press en Becky Sauerbrunn.

Een nieuwe generatie leiders zal hun plek moeten opvullen en Lavelle lijkt een prima kandidaat, al probeerde ze zich in Frankrijk nog zorgvuldig te verstoppen.

"Ik ben altijd onder de indruk van de meer ervaren speelsters omdat ze zo veel weten en alles hebben meegemaakt. Daardoor weet ik dat ik nog veel bij moet leren."

"Ik besef me dat ik nu goed moet opletten, zodat ik later hetzelfde kan doen als ik in de positie kom om een leidende rol te hebben binnen de ploeg."

Die kans is groot. Ze is nog altijd pas 24 jaar en één van de beste speelsters ter wereld, dus er komen nog veel interlands bij als blessures haar niet andermaal afstoppen.

Met haar mentaliteit zit het dankzij alle tegenslagen ook wel goed en de kracht die ze haalde uit de gewonnen WK-finale zal haar voor altijd bijblijven."

"Tijdens het WK was alles zo stressvol, dus toen het laatste fluitsignaal geklonken had kon ik eindelijk uitademen en van het moment genieten."

"Vanaf dat moment konden we ontspannen en het feest met elkaar vielen. Dat ging toen echt door me heen: 'ik kan weer rustig adem halen'."