Nieuws Live Scores
Goal 50

Engelse WK-ster White werd megahit: "Het was bizar"

12:00 CET 14-11-19
Ellen White Goal 50
In een exclusief interview met Goal blikt Engels international Ellen White terug op het jaar waarin haar 'glasses-celebration' de wereld vermaakte.

Elke jonge voetballer of voetbalster heeft zo zijn eigen dromen en Ellen White heeft veel van haar diepste verlangens zien uitkomen.

De dertigjarige heeft al drie WK's meegemaakt, vertegenwoordigde Team GB tijdens de Olympische Spelen in Londen, won elke mogelijke prijs in Engeland en scoorde onderweg talloze goals.

Een ding wat ze zich als jong meisje echter nooit had voor kunnen stellen was dat het hele land haar manier van juichen zou kopiëren.

Nadat ze zes goals op het WK scoorde en in de halve finale werd uitgeschakeld, kwam White er tot haar verbazing dat haar 'glasses-celebration' een grote hit was in Engeland.

"Het was bizar om te zien dat zoveel mensen het nadeden", vertelt de aanvaller van Manchester City aan Goal.

"Ik heb video's gezien van kinderen die een doelpunt zo vierden en ook volwassenen deden er aan mee - dat was pas echt vreemd om te zien!"

"Jongetjes en mannen juichen net zo goed op deze manier als meiden en hun moeders. Ik denk er veel veranderd is. Veel mannen volgen het vrouwenvoetbal en zien het nu gewoon als voetbal."

"Ze houden gewoon van de sport en ze hebben ons in de armen gesloten. Dat is geweldig om te zien en super fijn voor ons. Zo veel mensen leefden met ons mee en hebben ervan genoten. 

"Hopelijk blijven ze ons nu steunen en zien we hen weer terug op de tribunes als we opnieuw aan de bak moeten."

White was een sleutelspeelster van the Lionesses en won de Bronzen Schoen voor haar zes goals op het WK. Dat speelde een grote rol in haar uitverkiezing voor de Goal 50 van dit jaar, die voor het eerst gelijk is verdeeld over mannen en vrouwen.

Dat is het ultieme bewijs van hoe zeer het vrouwenvoetbal is gegroeid sinds White in 2005 als zestienjarige haar profdebuut maakte.

Zij zag hoe de dames van parttimers naar full-time profs zijn gegaan en ervaart nu van dichtbij hoe modern de faciliteiten van Manchester City zijn geworden.

Er waren diverse andere clubs geïnteresseerd toen zij Birmingham City afgelopen zomer verliet, maar White twijfelde geen seconde meer toen ze met Nick Cushing had gepraat.

"Hij heeft me gewoon een droomplek aangeboden", vertelt de aanvalster over de City-trainer. "Hier heb ik het complete pakket."

"Natuurlijk kende ik ook aardig wat speelsters hier, maar mijn keuze maakte ik om prijzen te winnen, mezelf te ontwikkelen en een winnaar te zijn."

"Toch was het ook de cultuur, de faciliteiten en de aanwezigheid van al die geweldige speelsters om me heen. Er kwam natuurlijk veel op me af en het was ook een grote stap voor mijn familie."

"Het was veel om over na te denken, maar tegelijkertijd was het een simpele keuze. Ik was heel blij om dat achter de rug te hebben voor het WK begon en hoop dat in Frankrijk duidelijk te zien was hoe gelukkig ik ben."

En het was te zien. White's goals op het WK maakten haar all-time topscorer van Engeland op wereldkampioenschappen, terwijl ook nooit een Engelse speelster meer treffers maakte op één eindtoernooi.

Met al die treffers is het niet verwonderlijk dat ze het lastig vindt om een favoriet te kiezen. "Ik vind ze allemaal mooi", stelt de voormalig Arsenal-aanvalster, die vooral blij is met de reacties van de natie.

"Ik ben natuurlijk heel trots op wat we hebben neergezet, hoe het land fan werd van ons team en hoe hartstochtelijk ze ons hebben aangemoedigd", aldus White.

"Een geweldig groot aantal mensen zag de halve finale tegen Team USA. Het was bizar hoeveel media-aandacht er was. We stonden in alle kranten, overal."

"Dat was echt geweldig om te zien en iets waar we echt trots op mogen zijn. We hebben het vrouwenvoetbal op de kaart gezet en mensen lijken heel enthousiast."

White was al veel eerder overtuigd. Als klein kind was ze al gek op alles wat met voetbal te maken heeft, dus ook het dameselftal genoot haar aandacht.

"We zijn een voetbalgekke familie", bekent ze lachend. "Ik had bijna alle shirts van Engeland en mijn vader nam mij en mijn broer altijd mee naar de pub om wedstrijden te kijken."

"De sfeer was geweldig. Veel van onze vrienden kwam ook mee. Vrienden van mijn vader en hun kinderen. Het was geweldig om dan met zijn allen naar het grote scherm te staren."

Moeiteloos herhaalt ze stap voor stap hoe Michael Owen zijn belangrijke goal scoorde tijdens het WK van 1998. "Hij was goed, he?", zegt ze met gevoel voor understatement, terwijl ze haar gedachten verder laat gaan dan individuele gloriemomenten.

"Om eerlijk te zijn vind ik dat het niet alleen om de acties op het veld draait. Ook de sfeer op de tribune en de reacties van teamgenoten vind ik belangrijk."

"Ik denk dat bij mij meer is blijven hangen hoe blij iedereen was, hoeveel vlaggen er door het hele land te zien waren en hoe trots iedereen op die ploeg was."

"Tijdens het WK van 2002 zat ik op de middelbare school en omdat het in Japan gehouden werd [tijdverschil], moesten we heel vroeg op om de wedstrijden te kunnen kijken."

"We zaten met de hele school in de sporthal en aten broodjes bacon tijdens de wedstrijd. We waren daar met zo veel kinderen en dat is wat is blijven hangen van dat toernooi."

Haar herinneringen aan de WK's voor Vrouwen zijn anders, omdat daar niet zo veel aandacht voor was toen White nog als fan door het leven ging.

"Ik keek het WK van 2007 vanuit huis en genoot er echt van omdat Engeland het goed deed", herinnert ze zich.

"Volgens mij was er toen ook wat meer aandacht voor op televisie, maar de WK's daarvoor zijn nauwelijks in beeld gebracht en dat is zo jammer."

Nu zijn de tijden veranderd. Met twee halve finales op rij, en tussendoor een halve eindstrijd op het EK, is de fanbase van de Engelse Lionesses flink gegroeid.

White is daar blij mee, maar blijft toch van mening dat haar ploeg verder had moeten komen tijdens het laatste toernooi in Frankrijk, waar Team USA met 2-1 won in de halve eindstrijd en Engeland uiteindelijk vierde werd.

"Ik ben teleurgesteld. We hadden echt het geloof dat we het WK konden winnen. Het was vreselijk toen we werden uitgeschakeld."

"Het was vast wel te zien in mijn interview na afloop. Ik mompelde maar wat, want we wilden zo graag verder komen."

De spits dacht Engeland op gelijke hoogte te hebben gebracht in de spannende wedstrijd, maar de VAR keurde de 2-2 in de slotfase af omdat ze een millimeter buitenspel stond.

"Dat is topsport", verzucht ze. "Dat is het verschil tussen winnen en verliezen. Zo klein zijn de verschillen en daarom stonden niet wij, maar zij in de finale."

"Ik zei tegen mijn ouders dat ze me een kleinere schoen hadden moeten geven. Dan had het wel een geldige goal geweest!", besluit ze lachend als een boer met kiespijn.

Een zevende toernooi-treffer, een potentiële Gouden Schoen en waarschijnlijk weer een 'glasses-celebration' - gekopieerd van Köln-aanvaller Anthony Modeste - was haar en Engeland niet gegund.

Maar nu White weer volledig fit is, zullen we haar manier van juichen zonder twijfel vaak terug kunnen zien bij Manchester City.

"Hij stuurde me meteen berichtjes op Instagram en Twitter", onthult White over Modeste. "Ik denk dat hij het niet erg vindt dat ik zijn manier van juichen heb overgenomen, al denk ik wel dat hij de rechten moet houden!"

Toch zullen de fans van Engeland dat anders zien. 'Hun' Ellen White deed het, dus mogen zij het ook doen.