Zinedine Zidane is wereldwijd een icoon

De Franse legende is opgenomen in de Goal Hall of Fame en Goal blikt terug op zijn indrukwekkende loopbaan als voetballer.

Er is een standbeeld van vijf meter hoog dat neergezet is in het Centre Pompidou in Parijs getiteld ‘Kopstoot’. De actie van Zinedine Zidane in de 110e minuut in de WK-finale van 2006 jegens Marco Materazzi wordt daar uitgebeeld.

In verschillende opzichten beeld het Zidane als speler uit. De schoonheid waarmee hij het voetbal beleefde en het shirt van Frankrijk verdedigde, maar ook zijn onvolkomenheden in zijn karakter, wat hem zo’n fascinerende speler maakte.

Op jonge leeftijd werd al duidelijk dat Zidane uniek was. Hij was de jongste telg in een familie met vijf broers en zussen, geboren in het zuiden van Frankrijk. Er was iets speciaals aan die kleine jongen die altijd met de bal in de weer was op de kleine pleintjes van Marseille.

In zijn jonge jaren keek Zidane op tegen Blaz Sliskovic, Enzo Francescoli en Jean-Pierre Papin, grote spelers van Marseille in die periode. Niemand wist toen nog dat hij ze allemaal zou overschaduwen. Als 14-jarige werd hij gescout door oud-voetballer Jean Varraud. Hij ging naar Cannes en maakte als 16-jarige zijn debuut in 1989.

“Hij passeerde zonder moeite, een, twee, drie, vijf, zes spelers. Het was subliem om te zien”, zei Varraud later. “Hij liet zijn voeten echt spreken.”

Hoewel Zidane als voetballer nog lang niet volmaakt was en gezien werd als een ruwe, ongeslepen diamant, hielp hij Cannes aan de hoogste eindklassering ooit. De club eindigde als vierde in het seizoen 1990/1991. Hij dwong een transfer naar het grotere Bordeaux af. In die tijd was hij al uitgekomen voor de jeugdelftallen van Frankrijk Onder 18, 19 en 20 jaar.

Zidane maakte zijn debuut voor Frankrijk in 1994. In de jaren daarna maakte hij naam als speler van Bordeaux. De finale van de UEFA Cup werd bereikt in het seizoen 1995/96. Bayern München bleek tijdens dat duel te sterk, maar Zizou had zijn transfer naar Juventus te pakken.

De middenvelder maakte indruk in Italië en was al snel razend populair bij de fans in Turijn. Zijn elegante speelstijl paste perfect in de wat toen nog meest technische competitie van Europa was.

Zidane had veel succes in Italië. Juventus werd kampioen in de seizoenen ’97 en ’98, maar verloor tot twee keer toe de finale van de Champions League. In 1997 was Borussia Dortmund te sterk en een jaar later Real Madrid.

Hij bekende later dat het verliezen van de Champions League-finale hem het meeste zeer had gedaan en hij er alles aan zou doen om die prijs alsnog een keer te winnen. In de zomer van 1998 beklom hij als nog het hoogste podium. Zidane versloeg met Frankrijk in Parijs Brazilië in de finale van het WK en mocht zich wereldkampioen noemen. Hij was twee keer trefzeker met het hoofd. Emmanuel Petit bepaalde de eindstand op 3-0.

De volgende dag verzamelden anderhalf miljoen mensen zich op de Champs Elysees om Zidane en zijn ploeggenoten te eren. Bij het zien van Zidane op het grote scherm werd er het luidst gejuicht. Hij speelde een gigantische rol in het succes van Les Bleus. En door zijn Algerijnse roots was hij enorm populair bij de immigranten. Hij had Frankrijk verenigd.

Twee jaar later flikte hij het weer. Na het winnen van het WK mocht Zidane zich ook Europees kampioen noemen. Tijdens Euro 2000 in Nederland scoorde hij tegen Spanje en Portugal in de knock-out-fase. In de finale werd Italië verslagen in de verlenging.

Een jaar later maakte Zidane voor €73 miljoen de overstap van Juventus naar Real Madrid. In die tijd was het een recordbedrag. In zijn eerste jaar als speler van Real Madrid hielp hij zijn club aan de Champions League. Met een wonderschone volley stond hij aan de basis van de 2-1 overwinning op Bayer Leverkusen. “Zidane koste ons €73 miljoen”, zei Perez later. “Dat bleek een koopje.”

Het tij begon te keren en de laatste prijs die Zidane als speler van Real Madrid won was de Supercopa in 2003. In die tijd kwamen de eerste scheurtjes in het project van Perez en Barcelona begon te domineren onder leiding van Frank Rijkaard.

Ook op interlandniveau kwam Zidane minder goed uit de verf. Op het WK van 2002 was hij geblesseerd en kon hij niet voorkomen dat Frankrijk in de groepsfase al werd uitgeschakeld. Op het EK van 2004 gaf Frankrijk niet thuis en moest het zijn meerdere erkennen in de uiteindelijke winnaar Griekenland. Zidane toonde zijn kwaliteit in de groepsfase met drie doelpunten, inclusief twee late doelpunten tegen Engeland waardoor die wedstrijd nog met 2-1 werd gewonnen. Maar deze keer was de titel buiten bereik van Les Bleus.

Na de uitschakeling op het EK kondigde Zidane zijn afscheid aan als international. Bondscoach Raymond Domenech wist hem een jaar later over te halen om terug te keren en maakte hem aanvoerder in september 2005. “In Frankrijk realiseert iedereen dat God bestaat”, zei ploeggenoot Thierry Henry. “En nu is hij terug in de nationale ploeg van Frankrijk. God is terug.”



Zidane maakte bekend dat 2005/06 zijn laatste seizoen was. Tijdens zijn laatste wedstrijd in het Santiago Bernabéu werd hij geëerd door 80.000 fans en hing er een groot spanddoek met de woorden: ‘Bedankt voor de magie’.

Maar er was nog wat magie over. Het WK van 2006 brak aan en Frankrijk behoorde tot de favorieten. In de achtste finale was Spanje de tegenstander. De Spaanse krant Marca kopte: “Vandaag gaat Zidane met pensioen!”

Het liep net iets anders. Zidane stond aan de basis van de 1-0 en scoorde zelf de beslissende 3-1. In de kwartfinale tegen Brazilië gaf hij de assist op de winnende van Henry en hij scoorde zelf de enige treffer in de halve finale tegen Portugal.

Wat er daarna gebeurde wordt verteld door het bronzen standbeeld.

Na de verloren finale kon Frankrijk niet lang boos blijven op hun Zizou. Vandaag de dag herinnert iedereen zich vooral de goede dingen van de geweldige speler die hij was.

“Je bent een virtuoos, een genie in het voetbal”, schreef de Franse president Jacques Chirac in een open brief naar Zidane in 2006.

Daar valt niet over te discussiëren.