Debuut Gullit, Rijkaard, Kieft én Willy Janssen

Dertig jaar geleden speelde het Nederlands Elftal ook vriendschappelijk tegen Zwitserland. Het was de eerste interland van Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Wim Kieft én Willy Janssen.
Onder leiding van bondscoach Kees Rijvers verloor Oranje op 1 september 1981 in Zurich met 2-1 van de Zwitsers. Lucien Favre en Elia scoorden voor de thuisploeg en John Metgod vond het net namens de bezoekers. Met Janssen, Kieft en Rijkaard stonden er drie debutanten in de basis en Gullit, destijds nog spelend voor HFC Haarlem, kwam na rust in het veld.

"Rijvers was bezig met een verjonging van Oranje en dat heeft uiteindelijk geleid tot de Europese titel in 1988", vertelt Janssen aan Goal.com. "Ik kan me niet heel veel meer van de wedstrijd herinneren. Heb ook geen beelden meer teruggezien, dan vervaagt je herinnering op een gegeven moment. Ik weet dat het veld soppig was en dat ik naast Huub Stevens in het centrum van de verdediging stond. De pers was destijds erg negatief. Over mijn optreden kreeg ik van staf en spelers positieve berichten"

"Libregts niet blij"

De oproep van Willy Janssen was voor de buitenwereld misschien opmerkelijk, omdat de toen 21-jarige verdediger geen vaste basisplek had bij PSV. Voor Janssen zelf was de oproep minder opvallend. "Rijvers kende me nog goed van zijn tijd bij PSV en zag het altijd al in me zitten. Die selectie was dus een ABC’tje. Thijs Libregts (toen coach PSV, red.) was daar niet blij mee, want hij wilde eerst dat ik een vaste basisplaats zou krijgen. De jeugd kreeg toen weinig kansen bij PSV. Ook Michel Valke en Erwin Koeman kregen geen kans. Dat was een hard gelag."

Waar Frank Rijkaard, Ruud Gullit en Wim Kieft tot respectievelijk 73, 66 en 43 interlands kwamen en in 1988 de Europese titel pakten, bleef het voor Willy Janssen bij die ene interland. "Die drie hadden extra kwaliteiten, waren ook nog wat jonger", weet Janssen nog. "Ze hebben het waargemaakt. Met mij had het ook anders kunnen lopen, maar ik heb pech gehad. Ik had talent, anders zat ik niet bij PSV en Oranje, heb ook alle jeugdselecties van Oranje doorlopen en behoorlijk wat wedstrijden voor PSV gespeeld. Ik zag ook kansen voor mezelf om door te breken. De kwaliteit was er, maar door blessures liep het anders."

Gedwongen afscheid

"Mijn eerste blessure had ik al op mijn achttiende en dat ging maar door", vervolgt Janssen. "In februari 1981 werd ik geruild met Ton Lokhoff van NAC. Ik wilde zelf ook spelen. Bij NAC heb ik nog wel wat wedstrijden gespeeld en daarna werd ik afgekeurd. Ik wilde daarna even niets met voetbal te maken hebben, had het helemaal gehad. Ik leefde er helemaal voor en anderen die dat niet deden, hadden niks. Het is niet eerlijk verdeeld, dacht ik."

Nu dertig jaar later heeft Janssen net een kijkoperatie aan zijn knie achter de rug. "Ik bleek een kruisband te missen. Toen ik werd afgekeurd, hebben ze waarschijnlijk ook wel gezien dat mijn voorste kruisband was afgescheurd, maar hebben ze niks over gezegd. Ze zeiden toen wel dat het einde oefening was. Als ik zou doorgaan zou ik op mijn 35ste in een rolstoel zitten." Zover kwam het niet. Tegenwoordig is Janssen als software-ontwikkelaar werkzaam bij Sligro, een voedselgroothandel, in Veghel . Zijn zoon Tim Janssen werd ook prof en speelt bij het Deense FC Midtjylland. "Het shirt van die ene interland mocht ik helaas niet houden. Uit de jeugd heb ik nog wel een Oranje shirt. En het haasje van mijn eerste interland natuurlijk."