Boateng naar Barcelona! De 16 meest bizarre transfers uit de geschiedenis

Getty Images
Nu de Catalanen de verrassende huurtransfer van Kevin-Prince Boateng hebben afgerond, zet Goal de meest bizarre deals uit de historie op een rij.

  1. Getty Images

    Bebé

    Bebé had net transfervrij de overstap gemaakt van Estrela naar Vitória de Guimarães en hij moest voor zijn nieuwe club nog debuteren toen Manchester United de 20-jarige speler in augustus 2010 voor negen miljoen euro overnam.

    Een verbijsterende deal, niet in de laatste plaats omdat Sir Alex Ferguson later toegaf dat hij de nieuweling nog nooit had zien voetballen. De Schotse manager had Bebé puur op advies van zijn voormalige assistent-trainer Carlos Queiroz aangetrokken.

    Voor zowel club als speler werd het geen gelukkige samenwerking. In 2014 vertrok de Portugese aanvaller naar Benfica, na drie huurperiodes bij andere clubs en slechts twee optredens in de Premier League.

    United kreeg nog drie miljoen euro voor Bebé, waardoor men dus zes miljoen verlies maakte. Een derde deel van de negen miljoen verdween overigens in de zakken van Jorge Mendes, ook al was hij niet eens de zaakwaarnemer van Bebé toen het talent bij United kwam.

  2. Getty

    Kevin-Prince Boateng

    Na het vertrek van Munir El Haddadi naar Sevilla was het duidelijk dat Barcelona een aanvallende versterking zocht. Dat de Catalanen niet heel veel geld te spenderen hadden, was ook geen geheim.

    Wat dat betreft is het geen verrassing dat Barça een oplossing vond in de vorm van een huurtransfer. Maar dat de Spaanse topclub bij Kevin-Prince Boateng zou uitkomen, is zeer verrassend. Komende zomer kan Barcelona hem voor acht miljoen euro overnemen van Sassuolo.

    De nu 31-jarige aanvaller kreeg maandag een zeer onverwacht telefoontje vanuit Camp Nou. Toegegeven, Boateng presteert dit seizoen aardig als een 'valse nummer 9', maar toch heeft zijn komst veel fans van de Blaugrana verrast. In de Serie A scoorde de oud-speler van AC Milan pas vier keer.

  3. Getty Images

    Sol Campbell

    Als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak in werkelijkheid ook het geval. Sol Campbell kwam daar op de harde manier achter. De centrumverdediger kon het niet geloven toen hij in 2009 een lucratief contract van 40.000 pond per week kreeg aangeboden bij Notts County, in de vierde divisie van Engeland.

    Directeur Sven-Göran Eriksson speelde een belangrijke rol om Campbell ervan te overtuigen dat de clubeigenaren genoeg geld hadden om de oudste profclub ter wereld naar de Premier League te leiden.

    Campbell besefte echter al na één wedstrijd dat er niet eens genoeg geld was om zijn salaris te betalen, dus vertrok hij. Er waren ook geruchten dat Campbell niet fit genoeg was.

    De oud-speler van Arsenal en Tottenham Hotspur walgde van zichzelf en hij erkende later dat hij voor de gek was gehouden door alles te geloven wat onder meer Eriksson en Munto Finance, een consortium uit het Midden Oosten, hem hadden wijsgemaakt.

  4. Getty Images

    Claudio Caniggia

    Schotse voetbalfans en journalisten dachten dat Ivano Bonetti praatjes had toen hij in september 2000 zei: "Mijn doel is om Claudio Caniggia naar Dens Park te halen."

    Een paar weken later was het toch zover en had de manager van Dundee FC zijn doel bereikt. Eén van de sterren van het WK van 1990 werd voor een korte periode vastgelegd.

    "Ik ben van plan om het goed te doen voor de club en ik hoop dat ik het geloof dat zij in mij hebben getoond, kan terugbetalen", zei de Argentijn bij zijn presentatie. En hij hield zich inderdaad aan zijn woord.

    Caniggia presteerde in zijn eerste seizoen in Dundee zo goed, dat hij de overstap kon maken naar Rangers. Met die club zou de aanvaller uiteindelijk vijf prijzen veroveren.

  5. Getty Images

    Andy Carroll

    De overstap van Andy Carroll naar Liverpool wordt over het algemeen beschouwd als één van de vreemdste transfers aller tijden. Vooral vanwege de bizarre manier waarop Liverpool-voorzitter John W. Henry de transfersom voor de Engelsman bepaalde.

    Henry en zijn Amerikaanse collega's besloten in wezen dat ze vijftien miljoen pond minder zouden betalen dan het bedrag dat Chelsea hen zou geven voor Fernando Torres. Toen The Blues vijftig miljoen voor Torres betaalden - een Brits record - maakte Liverpool dus maar liefst 35 miljoen pond over naar Newcastle United.

    Een zeer opmerkelijk bedrag, om twee redenen. Ten eerste had Carroll pas net een goed half seizoen gespeeld in de Premier League. Ten tweede wilde hij helemaal niet naar Anfield.

    "Ik was nog niet klaar voor een transfer", gaf de aanvaller later aan. "Newcastle was mijn club. Ik was pas 22 jaar. Ik kon nooit echt grip krijgen bij Liverpool."

    Carroll wist zelfs niet eens wie zijn nieuwe teamgenoten zouden worden. Hij onthulde later dat hij tijdens de helikoptervlucht naar de Merseyside de selectie van The Reds googelde.

    Door aanhoudend blessureleed lukte het Carroll niet om op het veld een goede klik te krijgen te krijgen met Luis Suarez, de andere nieuwe aanwinst. Los daarvan was de 35 miljoen die Liverpool uitgaf een enorme geldverspilling. In totaal maakte de spits maar zes Premier League-goals in drie jaar op Anfield.

  6. Getty Images

    Bobby Charlton

    Nadat zijn eerste baan in het management, bij Preston North End, eindigde in een teleurstelling, besloot Manchester United-legende Bobby Charlton zijn carrière als speler een vervolg te geven.

    Gezien zijn leeftijd (38 jaar, red.) was dat op zich al verrassend, maar het meest opzienbarende was dat de Engelse icoon aan de slag ging bij Waterford United, in Ierland.

    Ondanks dat Charlton niet meer de jongste was, maakte hij bij zijn nieuwe club iedere wedstrijd indruk. Helaas bleek de ingewikkelde betalingsregeling die Waterford met hem had afgesproken - Charlton zou onder andere een percentage van de inkomsten uit kaartverkoop krijgen - al snel volstrekt onhaalbaar te zijn. De middenvelder keerde na vier gespeelde duels al terug naar Engeland.

  7. Getty Images

    Ali Dia

    In november 1996 kreeg Southampton-manager Graeme Souness een telefoontje van iemand die beweerde dat hij Ballon d'Or-winnaar George Weah was. Die adviseerde de Schot om zijn neefje Ali Dia te halen. De onbekende aanvaller kreeg een contract voor een maand.

    Dia zou bij de reserves zijn debuut maken in een wedstrijd tegen Arsenal, maar door hevige regenval ging het duel niet door. Gevolg: Souness besloot zijn pupil in het diepe te gooien met een invalbeurt tegen Leeds United, op 23 november 1996. En dat verliep niet zo best.

    "Hij rende over het veld zoals Bambi op ijs", reageerde Southampton-legende Matthew Le Tissier. "Het was beschamend om te zien."

    Twee weken nadat Dia bij de club tekende, werd de samenwerking al beëindigd. Later bleek dat de Senegalees helemaal geen familie was van Weah, die perfect was nagedaan door een vriend van Dia.

  8. Getty Images

    Julien Faubert

    Thomas Gravesen was ook een vreemde, maar de meest bizarre aankoop in de geschiedenis van Real Madrid is ongetwijfeld Julien Faubert.

    De hele voetbalwereld stond zelfs perplex toen Los Blancos de vleugelspeler op huurbasis overnamen van West Ham United, net voordat de transferperiode van januari 2009 sloot.

    In het contract werd een optie tot koop opgenomen, maar daarvan werd geen gebruikgemaakt. Niet in de laatste plaats vanwege de training die Faubert ooit miste omdat hij dacht dat hij een dag vrij was, om nog maar te zwijgen van het feit dat hij tijdens een wedstrijd tegen Villarreal in slaap leek te vallen.

    De Fransman ontkende dat. "Ik viel niet in slaap op de bank, ik slaap liever in een bed." Het typeerde echter wel de droomachtige absurditeit van zijn korte periode in de Spaanse hoofdstad.

  9. Getty

    Al-Saadi Gaddafi

    Jay Bothroyd zei ooit over Al-Saadi Gaddafi: "Zijn vader was natuurlijk een tiran en een dictator, maar zo was Saadi nooit. Hij was altijd vriendelijk en beleefd."

    Toch gaf ook Bothroyd toe dat de man die zijn huwelijksreis betaalde 'niet de beste voetballer' was. Desondanks werd Gaddafi net als Bothroyd voor het seizoen 2003/04 gepresenteerd als nieuwe aanwinst van Perugia.

    Het was puur een politieke zet. Silvio Berlusconi, eigenaar van AC Milan en destijds kandidaat om premier te worden, zei namelijk tegen de president van Perugia, de beruchte Luciano Gaucci, dat de komst van de zoon van kolonel Muammar Gaddafi goed zou zijn voor de band van Italië met Libië.

    Al-Saadi, die daarvoor alleen in zijn eigen land had gespeeld, werd door onder meer Diego Maradona klaargestoomd voor de Serie A. Merkwaardig genoeg werd de nieuweling echter positief getest op nandrolon, voordat hij ook maar een competitiewedstrijd had gespeeld...

    Nadat zijn schorsing voorbij was, maakte Al-Saadi nota bene tegen Juventus alsnog zijn debuut. Bij zijn volgende club Udinese kreeg hij nog eens elf minuten speeltijd en na een korte periode bij Sampdoria zette hij zijn droom om profvoetballer te worden uit zijn hoofd.

  10. Getty

    Roberto Mancini

    Toen Sven-Göran Eriksson bij Lazio vertrok om Engeland te gaan coachen, kreeg zijn assistent Roberto Mancini verschillende aanbiedingen om zijn spelersloopbaan te vervolgen in de Serie A.

    De 36-jarige Italiaan verbaasde iedereen door te kiezen voor Leicester City. Iedereen in Filbert Street was enthousiast over de komst van de technisch begaafde nummer 10, die in 1992 met Sampdoria de finale van de Europacup 1 had gehaald.

    "Iedereen is helemaal weg van Robbie, omdat hij zo'n ster is in Italië", aldus Peter Taylor, de manager van The Foxes. "Muzzy Izzet zei dat hij zijn mansion verlaat zodat Robbie erin kan en dan gaat hij zelf in een caravan wonen!" 

    Uiteindelijk was dat niet nodig, want Mancini wist zich in Leicester nooit echt thuis te voelen. Hij kwam slechts vijf keer in actie, voordat hij naar Italië ging voor zijn eerste trainersbaan, bij Fiorentina.

  11. GettyImages

    Javier Mascherano & Carlos Tevez

    In de zomer van 2006 waren Carlos Tevez en Javier Mascherano twee van de meest gewilde spelers in de voetbalwereld. Een jaar eerder hadden ze Corinthians aan de Braziliaanse titel geholpen.

    Barcelona, Real Madrid en Juventus werden allen aan het Argentijnse duo gelinkt. De verbazing was dan ook groot toen de twee neerstreken bij West Ham United, dat het op dat moment moeilijk had in de Premier League.

    Er werd meteen vraagtekens geplaatst bij de constructie van de transfer en er waren geruchten dat een externe derde partij erbij betrokken was. Toch mochten Mascherano en Tevez voor The Hammers uitkomen.

    West Ham moest uiteindelijk een geldboete van 5,5 miljoen pond betalen voor het overtreden van de Premier League-regels, maar beide spelers bleven speelgerechtigd. Op de slotdag van de competitie maakte Tevez het doelpunt waarmee de club degradatie voorkwam.

    Kort daarna, in de zomer van 2007, nam het duo afscheid van Upton Park. Tevez verhuisde naar Manchester United, Mascherano vertrok naar Liverpool.

  12. Getty Images

    Ronnie O'Brien

    Nadat Middlesbrough hem in 1999 liet gaan vreesde de 20-jarige Ronnie O'Brien dat hij voor zijn werk weer in de supermarkt zou belanden. In plaats daarvan werd de Ier transfervrij vastgelegd door niemand minder dan Juventus.

    O'Brien slaagde er niet in om in de voetsporen te treden van zijn landgenoot Liam Brady, al werd hij op ludieke wijze wel door Ierse fans uitgeroepen tot Time Magazine's 'Man of the Century'. Het beroemde blad schrapte echter zijn naam uit de online poll.

    Hoewel zijn periode bij Juventus geen succes werd, maakte O'Brien vervolgens wel een aardige carrière in de Verenigde Staten. Vier jaar op rij, tussen 2004 en 2007, stond hij daar in het MLS All-Star team.

  13. Allan Simonsen

    Diego Maradona's transfer van Boca Juniors naar Barcelona in 1992, voor de hoogste transfersom ooit, zorgde voor veel enthousiasme in
    Catalonië. Maar voor Allan Simonsen gold dat niet.

    Op dat moment mochten teams uit La Liga namelijk maar twee buitenlandse spelers opstellen en aangezien Bernd Schuster en belangrijke schakel was op het middenveld, besefte Simonsen dat zijn speeltijd flink zou worden beperkt door de komst van de duurste speler in de voetbalhistorie.

    Real Madrid en Tottenham Hotspur waren in de race om de Deense international over te nemen, maar het was tweededivisionist Charlton Athletic dat een transfersom van 324.000 pond bood.

    Barcelona ging akkoord, al eiste men wel op voorhand de helft van het bedrag op. Logischerwijs vroeg men zich af waar Charlton het geld vandaan haalde. Verrassend genoeg gaf daarna ook Simonsen groen licht voor de deal.

    De aanvaller zou negen keer scoren in zestien optredens voor de Engelsen, die in financië problemen kwamen. De club kon het salaris van Simonsen niet meer betalen en hij keerde daarom terug naar Denemarken.

  14. David Cannon/Getty

    Socrates

    De Braziliaanse legende Socrates is verantwoordelijk voor misschien wel de meest sensationele comeback in de voetbalgeschiedenis. In 2004, toen hij al vijftig jaar was, ging hij spelen voor Garforth Town.

    Simon Clifford, eigenaar en manager van de 'non league club', had vanwege zijn coaching school connecties met Brazilië, maar dan nog was het een ongelooflijk verhaal.

    "Ik gooide een paar lijntjes uit en Socrates zei dat hij interesse had", legde Clifford uit. "Hij is een man van zijn principes en hij is niet geinteresseerd in geld. Dat komt mooi uit, want we gaan hem niet betalen." 

    Uiteindelijk zou Socrates, de aanvoerder van het geweldige Brazilië dat zoveel indruk had gemaakt op het WK van 1982, slechts twaalf minuten in actie komen voor Garforth. Hij gaf toe dat het kettingroken en de kou in Yorkshire ervoor zorgden dat hij niet de impact kon maken waarop hij had gehoopt.

  15. PROSHOTS

    Victor Valdes

    Er ging niet veel goed voor Victor Valdes toen hij besloot om weg te gaan uit Barcelona. De drievoudig Champions League-winnaar kampte aan het einde van zijn laatste jaar in Camp Nou met een slepende blessure. AS Monaco besloot daarom af te zien van een transfer.

    Manchester United bood uitkomst, maar op Old Trafford kwam de Spanjaard in conflict met manager Louis van Gaal. In zijn wanhoop om elders speeltijd te krijgen, vertrok Valdes in januari 2016 naar Standard Luik.

    Dat was nogal een stap terug voor een man die twee jaar eerder nog voor 90.000 mensen had gespeeld in Camp Nou. Hoewel hij met Standard wel de Belgische beker won, zat het hem opnieuw tegen toen de club meer ruimte wilde maken voor jonge spelers en Valdes moest vertrekken.

  16. Getty Images

    Jonathan Woodgate

    Waarom Real Madrid het een goed idee vond om Jonathan Woodgate te contracteren, is nog steeds een raadsel. In zijn goede dagen was de Engelsman weliswaar een goede verdediger, maar die dagen had hij maar zelden, aangezien hij bijna nooit volledig fit was.

    Sterker nog, Woodgate was zelfs geblesseerd toen Real hem in 2004 binnenhaalde. Je zou verwachten dat Los Blancos hun nieuwe speler aan een grondige medische inspectie hadden onderworpen. Toch zagen de clubartsen de dijbeenkwetsuur over het hoofd waarmee de verdediger een jaar buitenspel zou staan.

    Toen hij eindelijk weer fit was, kende Woodgate misschien wel het slechtste debuut dat een speler ooit heeft gemaakt. "Ik dacht: 'Okay, je bent weer terug. Laat ze zien wat je allemaal kan'", zei hij later over zijn optreden tegen Athletic Club.

    Maar hij maakte een eigen doelpunt en werd uiteindelijk van het veld gestuurd. Het publiek in Bernabeu vergaf het hem en hij kreeg een staande ovatie. Niemand klaagde echter toen Woodgate in 2006, slechts acht competitieduels later, werd teruggestuurd naar Engeland.