Denizli'yi anlayabilmek

Mustafa Denizli, maçtan önce şu şekilde konuşmuş olmalı ki bu şekilde bir maç çıkarsın Beşiktaş:

"İlk yarı hücum yapmıyoruz. Kapanabildiğimiz kadar kapanıyoruz. Üçlü savunmamız olacak. Fink ve Ernst savunmaya yakın oynuyorsunuz. Topu aldığımızda kısa paslarla hızlı çıkmaya çalışacağız. Ama şöyle bir problemimiz var, topu rakip sahaya hızlı bir şekilde taşıyacak oyuncumuz yok. O nedenle Nobre yüzünü rakip kaleye hiç dönme; Tabata ve Uğur ikilisine yakın oyna. Pas yaparak çıkmaya çalışacağız. Maçın gidişatına göre tekrar konuşuruz."

İlk yarıda Beşiktaş’ın pozisyonu yok. Defans yapmaya çalışan takım onu da yapamıyor. Umut’un defansın arkasına sarkarak girdiği bir pozisyon var ki bu Beşiktaş’ın neler yapmak isteyip yapamadığını gösteriyordu. Top yapması beklenen Tabata’nın kötü oyunu da eklenince, Trabzon kalesini göremeyen bir Beşiktaş izledik.

Defansif düşünceyle sahaya çıkan bir takımın gol yemediğini hesaba katarsak iyi geçtiğini söyleyebileceğimiz bir 45 dakikanın ardından Denizli devre arasında neden şunları demiş neden olmasın:

"Yusuf oyuna giriyorsun, topu ayağında tutacaksın. Az da olsa sağdan Ekrem, soldan İsmail bindiriyorsunuz. Pozisyon bulursak daha iyi olur. İbrahim sen de hazırlan, üç stoper yetmedi. Çok pozisyon verdik."

Ernst’in şapkadan çıkardığı tavşan kaçmasın diye ikinci yarı da aynı düzende devam etti. Mustafa Denizli’nin asıl planı ikinci goldeki organizasyonu yakalayabilmekti. Ama bunu maç boyunca bulamadılar. Son dakikada gelen gol işin kaymağı oldu.

Defansıyla övündüğümüz Beşiktaş, hafta içinde Wolfsburg’dan üç gol görürken, Trabzon’da da bu defansa güvenerek sahaya defansif dizilişte çıktı. Fakat Beşiktaş ceza sahasına yaklaşan her top pozisyon oldu. Ve bu durum mahkûm oynayan, kendi sahasında oyunu kabul eden bir Beşiktaş savunmasına karşı gerçekleşti.

Umut ve Gökhan defansın arkasına kaçan, boş alanda başarılı olan forvetler. İkisinin de sırtı dönük oynama, kapalı defansı açma özellikleri kısıtlı diyebiliriz. Buna rağmen kapalı alan daraltan savunmaya karşı çok sayıda pozisyona girdiler. Harcadıkları pozisyonlar Trabzon’un kaderini belirliyor. Orta sahanın hepsi onlara pozisyon yaratabilmek için ne gerekiyorsa yaptılar. Kendilerini veya Hakan’ı mağlup etmeyi başaramadılar.

Hakan, Wolfsburg maçındaki acemi görüntüsünün ardından kendisinden beklenmeyen güzellikte bir maç oynadı. Kalecilere arka arkaya top geldiğinde ısınırlar, gol yemeleri zorlaşır derler ya, ben buna inanırım. Dün de aynen bu oldu. Baktı bombardıman bitmiyor, tamamıyla kendisini maça verdi. Ama istikrarı yakalayamayan bir Hakan’ın Beşiktaş kalesinde durması zor.

Adaleti olmayan bir oyunun galibi Beşiktaş çıktı. Bunu yaratan olumlu tek bir olgu göremedik. Wolfsburg maçındaki kötü hava bu oyunla nasıl dağılabilir ki? Alınan üç puandan başka iki hafta sonraki Fenerbahçe maçına taşınabilecek bir şey yok. Beşiktaş’ın zorlu Kasım ayı serüveni hücum yapmayarak başladı. Ayın sonu nasıl gelecek, kim bilir? 

Berkin Özgeneci'nin tüm yazıları