De beginjaren (1908-1920)

Op 19 juli 1908 werd in de kroeg 'De Keijser' de voetbalclub 'Wilhelmina' opgericht. Er werd gespeeld in rode shirts met blauwe mouwen, en witte broeken. In 1909 werd de naam veranderd in HFC (Hillesluise Footbal Club). HFC speelde op het terrein 'De Put'. HFC sloot zich aan bij de Rotterdamse Voetbalbond, maar omdat er al een club was die HFC (nu Koninklijke HFC, in Haarlem) heette, moest de naam wederom varanderd worden. De naam werd RVV Celeritas, er werd gespeeld in horizontaal geel-zwart gestreepte shirts en witte broek. In 1912 promoveerde Celeritas naar de NVB. Omdat er ook al een club was die Celeritas heette, moest de naam weer veranderd worden, en nu kreeg het de naam Feijenoord (met ij). Tegelijkertijd kreeg het de rood-witte shirts met zwarte broek en zwarte kousen, zoals we ze nu nog steeds kennen. Men ging spelen op het Afrikaanderplein. In 1917 volgde de promotie van Feijenoord naar de 1e klasse, en verhuisde de club naar het nieuwe terrein aan de Kromme Zandweg op de hoek van de Dortsestraatweg.

De jaren '20

Zestien jaar na de oprichting, drie jaar na de promotie naar de hoogste klasse in 1921, vierde Feijenoord zijn eerste echte succes, het Nederlands landskampioenschap. Later volgden nog meer kampioenschappen, maar dat eerste kampioenschap vonden veel Feijenoorders toch het mooist van allemaal, vooral omdat de rollen definitief waren omgedraaid: de 'arbeiders' hadden de 'heren' verslagen. Hun club, hun Feyenoord, uit de boezem van het volk, was de beste van Nederland. Toen was het succesverhaal van de jaren die volgden begonnen. Net als in het kampioensjaar 1924, werd Feijenoord in de rest van de jaren '20 nogmaals enkele keren afdelingskampioen, maar een landstitel volgde alleen nog in 1928.

De jaren '30

In 1930 werd voor het eerst de KNVB-beker gewonnen. In de finale tegen stadsgenoot Excelsior werd het 1-0. Vijf jaar later lukte het Feijenoord om dit kunstje te herhalen, ditmaal in de finale tegen Helmond. Door de toestroom van het publiek aan de Kromme Zandweg ontstond het idee een nieuw stadion te bouwen. Na enkele strubbelingen kwam in 1933 de doorbraak. Feijenoord kon dankzij de bemiddeling van zakenman Van Beuningen een terrein aan de Kreekweg bemachtigen. Daar, in de geïsoleerd gelegen Varkenoordse polder, zou het stadion verrijzen. De Rotterdamse architect Van der Vlugt ontwierp voor Feijenoord een stadion dat zijn gelijke in Europa destijds niet kende: een volledig rondlopend stadion met twee verdiepingen; een stadion waarin de tribunes in de hoeken niet werden onderbroken en waarvan de tweede ring over de eerste heenhing. Daardoor zat iedereen dicht op het veld en werd het uitzicht niet belemmerd door palen. Op 23 juli 1935 werd de eerste paal voor het nieuwe stadion geslagen en op 27 maart 1937 volgde de openingswedstrijd van het nieuwe Feijenoordstadion, in de volksmond beter bekend als de Kuip, tegen het Belgische Beerschot. Feijenoord won met 5-2 en de eerste doelpuntenmaker in de Kuip werd Leen Vente.

De jaren '40

In het seizoen 1939/1940 werd Feijenoord eerste in de Eerste klasse en landskampioen. De wedstrijden in de oorlogsjaren werden echter op het Kasteel gespeeld omdat de Duitsers De Kuip hadden bezet. Soms moesten ze ook uitwijken naar het oude terrein aan de Kromme Zandweg, De Goffert in Nijmegen, het Ajax-Stadion of het Olympisch Stadion. De oorlogsperiode van 1940 tot en met 1945 waren zwarte jaren, ook voor Feijenoord. Er werden slechte resultaten geboekt en in het seizoen 1944/1945 werd de competitie onderbroken en eerder beëindigd. De eerste jaren na de oorlog waren nog steeds niet al te best. Het land was in wederopbouw, dus het voetbal was niet zo belangrijk meer. Feijenoord was niet meer het elftal van vroeger en hobbelde maar een beetje mee in de Eerste klasse. Er werd dus niet meer om het landskampioenschap gespeeld. Feijenoord werd in 1949 nog wel tweede in de Eerste klasse, maar kon daardoor toch net niet meedoen in de strijd om de landstitel. Na dit betere jaar ging het weer bergafwaarts.

De jaren '50

Sportief gezien waren de jaren '50 een mindere periode voor Feijenoord. Er werden namelijk geen prijzen behaald. Toch vond er toen een hele belangrijke ontwikkeling plaats in het Nederlandse voetbal, waarbij Feijenoord nauw betrokken was. Op 30 juni 1954 hadden de voorzitters van Feijenoord en Excelsior namelijk het initiatief genomen voor een vergadering in hotel 'Terminus' te Utrecht. Tijdens de vergadering zou over de invoering van het betaalde voetbal worden gediscussieerd. Diverse clubs en KNVB-leden waren aanwezig. In september 1954 werd er na sterk doorzetten van vooral Kieboom en de Rotterdamse voetbalvereniging overgegaan tot het betaalde voetbal in Nederland. Een jaar later volgde de eerste jaargang van de Eredivisie, waar Feijenoord ook meteen aan deel ging nemen. Daardoor behoort Feijenoord nu tot de drie clubs, die kunnen zeggen dat ze in alle jaargangen Eredivisiewedstrijden gespeeld hebben. De andere twee zijn Ajax en PSV.

De jaren '60

In 1961 speelde Feijenoord, vanwege het behaalde landskampioenschap, zijn eerste europacupwedstrijd tegen IFK Göteborg. Feijenoord behaalde de volgende ronde, maar strandde toen als nog tegen Tottenham Hotspur. Ook stond Feijenoord in het seizoen 1961/62 in de finale van de eerste editie van de International Football Cup, de voorloper van de huidige Intertoto Cup. Er werd echter met 4-2 verloren van de grote rivaal Ajax. Twee jaar later stonden honderdduizenden supporters langs de oevers van Nieuwe Maas en Nieuwe Waterweg om de Groote Beer en de Waterman uit te zwaaien. De schepen vervoerden duizenden supporters naar Lissabon, waar op 8 mei 1963 het Europacupduel tegen het befaamde Benfica moest worden gespeeld. Feijenoord stond in de halve finale en mocht eindelijk met de 'grote jongens' meedoen. Op 10 april 1963 had Feijenoord in het eigen stadion Benfica, de Europese kampioen van de twee voorgaande jaren, op 0-0 gehouden. Nu was er een kans die kampioen te verslaan en zelf een ronde verder te komen. Toch bleef Feijenoord steken in de halve finale, want na de 0-0 in Rotterdam verloor het in Lissabon met 3-1 van Benfica. Ondanks deze uitschakeling waren de jaren '60 wel de vooravond van de grote succesperiode van de jaren '70. Als eerste succes tijdens de gloriejaren behaalde Feijenoord in 1965 voor het eerst in zijn historie de dubbel (landskampioen en bekerwinnaar).

De jaren '70

De jaren '70 waren voor Feijenoord de meest succesvolle jaren uit zijn historie. In 1970 slaagde Feijenoord er in als eerste Nederlandse club de Europacup I (Video) te winnen. Waar Ajax een jaar eerder niet in slaagde, daarin slaagde Feyenoord nu wel. Met 2-1 was de Schotse kampioen Celtic verslagen. Enkele maanden later volgde ook nog de Wereldbeker, waardoor Feijenoord zich de beste voetbalclub ter wereld mocht noemen. In dat zelfde jaar werd ook de naam Feijenoord veranderd in Feyenoord, omdat buitenlanders die naam beter konden uitspreken. In 1974 veroverde Feyenoord nog de UEFA Cup, eveneens als eerste Nederlandse club, maar daarna brak een korte prijsloze periode aan, die duurde tot 1980. Wel opmerkelijk om te vermelden is de splitsing van de stichting Feyenoord (betaald voetbal) en SC Feyenoord (amateurvereniging). Vanaf toen bestaan er dus twee 'Feyenoorden', een amateur- en een profclub.

De jaren '80

In 1984 had Feyenoord nog een topjaar, toen het team met Johan Cruijff, Ruud Gullit en Peter Houtman in de gelederen zowel de beker als het landskampioenschap pakte. Cruijff nam hiermee revanche op Ajax, dat hem geen nieuw contract wilde aanbieden. Zijn komst naar Rotterdam was omstreden en Ajax leek in eerste instantie gelijk te krijgen. Op 18 september 1983 brachten zij Feyenoord de grootste nederlaag ooit toe: 8-2 in het Olympisch Stadion. Maar deze "FeyeMoord" was snel vergeten. In De Kuip won Feyenoord met 4-1 en ook in de beker werd "020" verslagen en aan het einde van het jaar hadden de Rotterdammers alle prijzen. Halverwege de jaren tachtig ging het echter snel bergafwaarts met Feyenoord. Het voetbal was slecht, de club kwam nooit verder dan de derde plaats. In de jaren 1989 en 1990 vocht het zelfs tegen degradatie, en er kwam weinig publiek naar de Kuip. Er was geen geld, het bestuur was onmachtig, en de hoofdsponsor (HCS) ging failliet.

De jaren '90

Pas nadat in 1991 de Amstel Cup werd gewonnen, mede door een onverwachte overwinning uit bij het op dat moment oppermachtige PSV, ging het snel beter. Het publiek kwam weer naar de Kuip, er werd weer gestreden om de bovenste plaatsen, en er werden prijzen gewonnen. Feyenoord pakte een landstitel, een Supercup en enkele KNVB-bekers. In 1992 en 1995 werd de halve finale van de Europacup II gehaald en in 1997 volgde de eerste deelname aan de UEFA Champions League. In het laatste jaar van de 20e eeuw werd Feyenoord ook nog eens landskampioen en wist het succeselftal, onder leiding van Leo Beenhakker, de Johan Cruijff-schaal te bemachtigen. In 1998 deed de FIOD een inval bij Feyenoord vanwege een vermeende beslastingfraude, voornamelijk rond de transfers van Aurelio Vidmar, Christian Gyan en Patrick Allotey. De slepende procedure zou uiteindelijk leiden tot de FIOD-affaire bij Feyenoord.

De zeros

Op 8 mei 2002 kregen de redelijk succesvolle jaren '90 een nog succesvoller vervolg. Feyenoord veroverde onder leiding van trainer Bert van Marwijk en met een uitblinkende Pierre van Hooijdonk in de eigen Kuip, tegen de Duitse kampioen Borussia Dortmund, na 28 jaar voor de tweede keer in zijn historie de UEFA Cup, iets wat in Nederland weinigen meer voor verwacht hadden. Het veroveren van de UEFA-cup ontketende in de Kuip een volksfeest van grote omvang. Dit gebeurde daags na de moord op Pim Fortuyn, een Rotterdamse volksheld, en maakte voor de Rotterdammers veel goed. De UEFA-cup van 2002 bleek echter voorlopig de laatste prijs die de club won. Na dat jaar ging het namelijk vrij snel minder met Feyenoord. Dat werd goed zichtbaar tijdens de Amstel-Cup finale van 2003. Toen verloor Feyenoord, tijdens de afscheidswedstrijd van onder meer Paul Bosvelt, Pierre van Hooijdonk, Brett Emmerton en Bonaventure Kalou, met 4-1 van FC Utrecht in de Kuip, ondanks de overmacht in individuele klasse. Sindsdien is Feyenoord geen serieuze titelkandidaat meer geweest. In seizoen 2004/2005 eindigde Feyenoord voor het eerst sinds 1998 buiten de top-3; onder leiding van Ruud Gullit eindigde de stadionclub op de vierde plaats achter AZ. In de tussentijd werd voorzitter Jorien van den Herik in de FIOD-affaire in 2002 vrijgesproken, maar ging het Openbaar Ministerie in hoger beroep. Ook het hoger beroep werd in 2005 verworpen en Van den Herik kwam als overwinnaar uit de rechtzaal. Toch besloot het OM om door te gaan met de zaak en in cassatie te gaan. Het seizoen 2005/2006 resulteerde in een teleurstelling. Feyenoord streed in de competitie lang voor de titel, maar moest die uiteindelijk aan PSV laten. In de daaropvolgende play-offs, die dat jaar voor het eerst werden gespeeld, werd Feyenoord verslagen door aartsrivaal Ajax. In de daaropvolgende zomer volgde meer slecht nieuws. Het werd bekend dat Feyenoord op het randje van faillissement stond en een negatief eigen vermogen had van 16 miljoen euro. De slechte situatie noopte de KNVB tot het onder curatele stellen van de club. Van recordtransferbedrag dat Feyenoord deze zomer ontving voor de verkoop van het vermaarde spitsenduo Kuijt en Kalou (K2) kon slechts een klein deel in nieuwe spelers worden geïnvesteerd. De belangrijkste van deze nieuwe spelers was Angelos Charisteas, die van Ajax kwam. Gedurende het seizoen 2006/2007 werd pijnlijk duidelijk dat de selectie na het vertrek van Kuijt en Kalou kwaliteit ontbeerde. Dit seizoen werd afgesloten met slechts een 7e plaats, de laagste klassering sinds 1991. Trainer Erwin Koeman kondigde uiteindelijk op 3 mei 2007 aan te stoppen als trainer.

Rampseizoen 2010-2011

Het ging daarna niet veel beter met de club. In het seizoen 2009-2010 werd onder Mario Been nog Europees voetbal afgedwongen. Het seizoen 2010-2011 ging echter de boeken in als een rampseizoen met als dieptepunt de 10-0 nederlaag bij PSV. Feyenoord sloot het seizoen als tiende af. In de voorbereiding op het seizoen 2011-2012 vertrok Mario Been nadat de selectie geen vertrouwen meer had in zijn kunnen.