De voetbalvereniging Go Ahead werd in 1902 als Be Quick opgericht in Deventer. In het seizoen 1905-1906, trad de club toe tot de N.V.B. (later K.N.V.B.) waarvan men hedendaags nog steeds deel uitmaakt. Op last van de N.V.B. werd de naam gewijzigd in Go Ahead en men koos de clubkleuren rood/geel. Na enkele jaren in de destijds op een-na-hoogste klasse, de tweede klasse Oost, promoveert Go Ahead op 11 april 1911 naar de hoogste klasse in de regio, de 1e klasse, na een met 3-1 gewonnen wedstrijd in Zwolle tegen het plaatselijke ZAC. In de competitie was Go Ahead als tweede geëindigd, achter Tubantia Hengelo. ZAC (in een andere 2e klasse ook als tweede geëindigd achter O.D.O. Arnhem) promoveerde overigens ook, als winnaar van de promotie/degradatie competitie. Zo kwam het op zondag 17 december 1911 tot een historisch treffen: het eerste duel tegen U.D., dat met 1-0 won voor 6.000 toeschouwers.

In de hoogste klasse ging het na enkele seizoenen (5e, 6e, 5e, 2e) steeds beter, en reeds in 1916 kon het eerste Oostelijk kampioenschap in de clubarsenalen worden bijgeschreven, in de landelijke kampioenscompetitie moest Go Ahead slechts Willem II voor zich laten gaan.

In 1917 was het wederom prijs, en nu ging Go Ahead voor het eerst met de landstitel aan de haal, na het winnen van de kampioenscompetitie tegen twee andere legendarische clubs: (wederom) Willem II, U.V.V. Utrecht, en Be Quick Groningen. Het kampioenselftal bestond uit: Jan Zandvliet, Arnold Pijpenbroek, Jan Oostenenk, Fred Kolkman, Jim Miller, Edu Haes, Jan Pijpenbroek, Bertus Haes, Arie Koorenblik, Gerrit van de Waarde en Jaap Nijenhuis.Enkele oostelijke titels later was het in 1922 weer feest in Deventer: voor de tweede keer landskampioen! In het seizoen 1920-1921 was Go Ahead inmiddels gaan voetballen in het stadion waar het nu nog voetbalt, en dat later de naam "Adelaarshorst" kreeg. Nu werden in de kampioenscompetitie Blauw Wit Amsterdam, NAC Breda, en Be Quick Groningen verslagen. Ditmaal was er echter een extra beslissingsduel met de Amsterdammers noodzakelijk, omdat Blauw Wit en Go Ahead gelijk geëindigd waren in de kampioenscompetitie. Zelfs in dit beslissingsduel bleef het lang spannend waarna het Wim Roetert was, die in de verlenging de Deventernaren op 9 juli 1922 de tweede landstitel bezorgde. Het team bestond nu uit: Ab de Weerd, Gerrit Prinsen, Bertus van Assen, Jan Halle, Jan Remeyer, Edu Haes, Johan Kolkman,Wim Roetert, Gradus van Putten, Bertus Haes en Jan Pijpenbroek.

Go Ahead voetbalde succesvol verder en na enkele jaren was het weer zover: de derde landstitel was een feit in 1930! De "slachtoffers" waren nu Ajax Amsterdam (!), Velocitas Groningen, en twee "oud bekenden inmiddels: Willem II en wederom Blauw Wit Amsterdam. Op 1 juni 1930 werd met een 4-1 zege uit tegen Velocitas het kampioenschap een feit. Goals in de beslissende wedstrijd kwamen van Theo de Kreek, Herman Brilleman (twee keer) en Jan de Kreek. Ditmaal vormden de volgende namen het succesvolle team: Leo Halle, Jan Brookman, Antoon Udink, Evert Schemmekes, Jan Halle, Roelof Remeyer, Jan Stenvert, Theo de Kreek, Jan de Kreek, Herman Brilleman en Roelof de Vries.

In 1933 presteerde vrijwel hetzelfde team het opnieuw: het vierde landskampioenschap! Wat ten aanzien van de hedendaagse krachtverhoudingen wel grappig is, is dat na het verslaan van Ajax in 1930, ditmaal Feyenoord Rotterdam, en PSV Eindhoven de titel aan hun neus voorbij zagen gaan. Voorts dingden mee om de titel Stormvogels IJmuiden en Velocitas uit Groningen. Voor de volledigheid nog een keer de namen van dit kampioensteam dat op 18 juni 1933 na een klinkende 3-0 zege thuis tegen PSV feest kon gaan vieren: Leo Halle, Gerrit Goldenbeld, Willy Eijsink, Roelof Remeyer, Jan Halle, Daan Janssen, Richard Buiting, Theo de Kreek, Herman Brilleman, Jan de Kreek en Roelof de Vries.

Als amateurvoetbalvereniging zou Go Ahead dus tot de landelijke top reiken. Naast -niet te onderschatten- vele kampioenschappen van het Oosten, werd Go Ahead zoals zojuist beschreven vier keer landskampioen, in de jaren 1917, 1922, 1930 en 1933.

Jaren later kon er echter toch nog een landstitel gevierd worden, hetgeen bij weinigen bekend is: in 1965 werd Go Ahead 2 (betaald) landskampioen.

In hetzelfde jaar deed ook Go Ahead 1 nog eenmaal op nationaal niveau van zich spreken: het bereikte de KNVB-beker finale, welke het verloor tegen Feyenoord. Hierna ging Go Ahead echter wel voor het eerst en tot nog toe laatst Europa in. Het speelde twee wedstrijden in de Europacup II tegen het eveneens legendarische Celtic Glasgow, dat enkele topjaren meemaakte destijds.

Halverwege de jaren '50 deed het betaald voetbal zijn intrede in Nederland. Go Ahead is begonnen in het diepste der diepten van het betaalde voetbal. In 1956-1957 eindigde Go Ahead als 13e in de 2e Divisie A en liet daarmee alleen nog maar Zwartemeer en Enschedese Boys onder zich. Na dit moeizame eerste seizoen op betaald niveau ging het echter alleen maar bergopwaarts, hetgeen in het derde seizoen 1958-1959 reeds tot promotie naar de Eerste Divisie leidde. Doelpuntenmakers waar toen met name Mos, Butter Groninger en Van Brussel.

In de Eerste Divisie liep alles ook gesmeerd, waardoor vier jaar en 235 goals later opnieuw feest gevierd kon worden. In 1963 was de promotie naar de Eredivisie een feit.

Ook in de Eredivisie bleef het aanvankelijk bergopwaarts gaan, maar wat men toen nog niet wist, is dat na vijf seizoenen Eredivisie met een derde plaats Go Ahead haar top tot nog toe bereikt had. In 1965 mocht Go Ahead als verliezend bekerfinalist haar eerste en tot nog toe enige Europese optreden maken en wel tegen Celtic Glasgow. Op 29 september 1965 werd thuis met 6-0 van Celtic verloren, waarna het in Glasgow bij 1-0 bleef voor de wit-groenen. Vanaf 1 juli 1971 werd aan Go Ahead de toevoeging "Eagles" gehangen, naar een idee van de trainer destijds Barry Hughes.

Go Ahead Eagles was vanaf toen een stichting betaald voetbal (losgekoppeld van de amateurvoetbalvereniging DVV Go Ahead, en koos voor de kleuren aubergine-wit (een beetje Anderlecht-achtig dus).In de jaren '80 hulden de Deventernaren zich weer in het vertrouwde geel en rood. In 1973 werd een "uit" interland tegen IJsland gespeeld in het stadion van de Eagles, het werd 1-8 voor Oranje met goals van Cruyff, Brokamp (beiden twee), Schneider, Van Hanegem en Rene van de Kerkhof. De glorieperiode van Go Ahead Eagles was toen al voorbij. Na 1973 is men behalve in 1979 nooit meer bij de beste 10 clubs van Nederland geëindigd. Door de toenemende geldstromen in het betaalde voetbal raakte Go Ahead Eagles steeds verder achterop, hetgeen na enkele "bijna-degradaties", waaronder een legendarisch duel tegen FC Amsterdam in 1978 in Deventer (2-0 winst op laatste competitiedag voor een afgeladen vol stadion met 16.000 toeschouwers) uiteindelijk in het 24e Eredivisieseizoen tot degradatie naar de Eerste Divisie leidde.

Ditmaal was het verblijf in de Eerste Divisie niet zo succesvol. Ondanks dat promoveerden de Eagles in 1992 met een 11e plaats via een verloren nacompetitie-finale tegen FC Den Bosch, gevolgd door een gewonnen herkansing tegen FC Den Haag, weer naar het hoogste niveau onder leiding van trainer Jan Versleijen.

Opnieuw boog de stijgende lijn in de Eredivisie zich om, waardoor in het seizoen 1995-1996 een teleurstellende laatste plaats voor de tweede maal tot de verplichte afdaling naar de Eerste Divisie leidde. In de jaren hierna werden nieuwe pogingen ondernomen om andermaal te promoveren uit de Eerste Divisie (Jupiler League). Behoudens een weinig frequente nacompetitie deelname kwam de club daar nog niet erg bij in de buurt. In het seizoen 2006-2007 haalde Go Ahead Eagles de play-offs, maar in de eerste ronde bleek Veendam een maatje te groot.