thumbnail Hallo,

Het scheelde niet veel of Andrea Pirlo had in 2006 de overstap van AC Milan naar Real Madrid gemaakt. In zijn biografie vertelt de spelmaker hoe de transfer afketste.

Voorafgaand aan de finale van de Copa del Rey tussen Real Madrid en FC Barcelona, kijken we naar hoe de Madrilenen bijna Andrea Pirlo contracteerden in 2006. In de biografie van de Italiaan 'IK DENK DUS IK SPEEL' legt hij uit hoe hij bijna speler van De Koninklijke werd.

VOORPUBLICATIE
Door Andrea Pirlo

Het is de zomer van 2006 en we hebben net het WK gewonnen. Ik voel me erg gelukkig en geniet van het leven. Als ik op mijn fiets stap en door de rustige straten van Forte dei Marmi rijd, krijg ik schouderklopjes van de mensen die ik passeer. Nabij de kust worden het er steeds meer.

Men zal gedacht hebben dat de zege op Frankrijk in de finale naar mijn hoofd was gestegen, maar er was iets dat zij niet wisten. Een een belangrijk deel van het verhaal. Namelijk dat, zoals het er op dat moment voor stond, ik bij Real Madrid hoorde en niet bij Milan. In mijn hoofd was ik speler van Madrid, met mijn hart en ziel. Er lag een 5-jarig contract voor me klaar met een buitenaards salaris.

Het leek erop dat bepaalde mensen bij Milan zich in de nesten hadden gewerkt. Dat was althans het verhaal dat de ronde deed. Calciopoli was een veelbesproken onderwerp. Het oversteeg onze prestatie in Duitsland nog net niet.

De ene dag lees je dat we in de Serie B moeten spelen, daarna hoor je weer dat we vijftien punten in mindering krijgen. Daarna horen we dat we titels moeten inleveren en dat onze namen uit de boeken gaan. Op een bepaald moment ging ik geloven dat John Lennon niet door Mark David Chapman was vermoord, maar door een van de Milan-bestuurders.

Het hele verhaal was onduidelijk. Niemand had enig idee van wat er gaande was en welk lot Milan te wachten stond. Een ding wist ik wel zeker: ik zou niet in de Serie B gaan spelen. Als ik zou moeten vertrekken, had ik me geen verrader gevoeld. Ik ga niet betalen voor de fouten van anderen, en daar begon het wel op te lijken.

Afscheidskus | Pirlo zie Milan bijna vaarwel in 2006
 

Real Madrid-trainer Fabio Capello belde me. En daarna technisch directeur Franco Baldini. Iedereen wilde me spreken. Ik overlegde met mijn zaakwaarnemer, Tullio Tinti en vroeg hem om uit te zoeken wat Milan over de kwestie te zeggen had.

Niet lang daarna, maakte ik me op om terug te gaan naar Milanello. Om in de Champions League te spelen, moesten we in de voorronde van Rode Ster Belgrado winnen. Op dat moment zei Tullio tegen me: "Wacht nog even voor je terug gaat. Laat me eerst met Real praten. Als je iets anders wilt dan Forte dei Marmi, ga dan naar je huis in Brescia. Houd je mobiele telefoon aan en je ontvangt snel een belletje."

Al snel ging de telefoon. Nostradamus was niets vergeleken met onze Tullio.

"Hallo Andrea, dit is Fabio Capallo", voor mij nog altijd een van de meest succesvolle coaches in de geschiedenis van de sport.

"Hallo coach, hoe is het?"

"Het gaat goed, en ik kan me voorstellen dat het met jou nog beter gaat. Kom bij ons spelen. We hebben net Emerson van Juventus gehaald en jij bent degene die naast hem moet spelen op het middenveld."

"Oke dan."

Hij had niet veel nodig om me te overtuigen. Minder dan een minuut, geloof ik. Zeker omdat ik het contract al had gezien. Tullio had het grondig doorgelezen en vloog toen naar Madrid.

"Andrea, we gaan."

"Daar ben ik erg blij mee, Tullio."

Ik stelde mezelf voor in het witte shirt. Onschuldig en aggressief tegelijk. Een gemene streek door de ongewone zuiverheid. Mijn gedachten dwaalden af naar Santiago Bernabéu, de Tempel, een stadion waar tegenstanders bang van worden. Als galgenmaal opgediend voor de Koning.

"Wat gaan we nu doen, Tullio?"

"Laten we over een paar dagen gaan lunchen."

"Waar? Meson Txistu op het Plaza de Angel Carbajo?"

"Nee, Andrea; niet in Madrid. Milanello."

"Hoe bedoel je 'Milanello'? Ben je niet goed?"

"Nee je hebt me goed gehoord: Milanello. We hebben nog geen toestemming van Galliani."
 

Ik was Real Madrid-speler in mijn hoofd, hart en ziel. Er lag een 5-jarig contract voor me klaar met een buitenaaards salaris"


Het menu was altijd hetzelfde. Ik kende het uit mijn hoofd. Antipasto, voorgerecht, hoofdgerecht en daarna het legendarische ijs met de knapperige nootjes erop.

We spraken af in de gezamenlijke eetruimte, tussen de keukens en de hal waar Berlusconi altijd piano speelde en allerlei soorten grappen maakte.

Tullio sprak eerst. "Andrea gaat bij Real tekenen."

Toen ik: "Ja..."

Toen de beurt aan Galliani. Hij keek me aan en zei: "Andrea, mijn vriend, jij gaat helemaal nergens tekenen."

Hij pakte vervolgens een klein koffertje van onder de tafel. Ik moest lachen, en dacht dat het net zo goed verborgen was als Monica Lewinsky onder Bill Clinton's bureau in the Oval Office.

Er kwam een contract tevoorschijn uit het koffertje. Mr. Biro (Galliani) zei: "Jij vertrekt niet, want je gaat dit ondertekenen. Het is voor vijf jaar en we hebben de salarisdetails blanco gelaten. Je mag daar invullen wat je wil."

"Tullio trok het uit mijn handen. "Dat houd ik wel even bij me."

Hij nam zijn tijd. Hij nam het contract mee naar huis. Las het nog eens. En nog eens. Ik vertrok inmiddels met de nationale ploeg naar een trainingskamp in Coverciano. Ik hoorde een paar dagen niets en dacht eigenlijk dat de deal rond was. Ik dacht in het Spaans, droomde in het Spaans. Mijn verbeelding draaide overuren. Vliegend naar Madrid en belandde ergens tussen het Plaza Mayor en de Puerta del Sol.

Toen belde mijn zaakwaarnemer.

"Teken bij Milan. Nu direct, ze laten je niet gaan. "

"Nee..."

"Ja."

"OK, goed."

Vervolgens wordt je gedwongen om de media allerlei onzin te vertellen. Zij stellen natuurlijk bepaalde vragen. Of het klopt dat ik bijna voor Madrid had getekend. Het is dan je plicht om je te verschuilen achter allerlei clichés en halve waarheden. Je leest een saai, levenloos tekstje voor dat is geschreven door persvoorlichter zonder talent of creativiteit.

"Nee dat is niet het geval. Ik ben erg gelukkig bij Milan."

F*** off!

Het is jammer dat het zo gegaan is. Ik had bij Real in een halve seconde getekend. Het is een club met nog meer aanzien dan Milan. Nog meer vooruitzichten, nog meer uitstraling. Zij boezemen tegenstanders echt angst in, wie dat ook mag zijn.

Dat gezegd hebbende, aan het einde van het seizoen had ik weer een Champions League gewonnen met Milan. Het had slechter kunnen aflopen.

www.backpagepress.co.uk

Gerelateerd