thumbnail Hallo,

De transfermarkt is dicht en de clubs hebben de kans om aan hun tactieken te sleutelen. De top van Europa wordt door Goal.com onder de loep genomen. Deel 9: Chelsea.

ANALYSE
Door Liam Twomey

Na een bijzonder goede start van het Premier League-seizoen kwam de nederlaag van Chelsea in de Europese Super Cup-finale tegen Atlético Madrid als een grote verrassing. Voordat Falcao de Londenaren op de pijnbank legde waren er echter al een aantal waarschuwingssignalen geweest voor de Engelsen.

De verwoestende aanval die Roberto Di Matteo ter beschikking heeft zorgde ervoor dat Wigan Athletic, Reading en Newcastle United allen met gemak opzij gezet konden worden, maar tijdens die overwinningen werd ook duidelijk dat de defensieve discipline van vorig seizoen nog ver te zoeken is.

TE DIEP
Oude mannen: Terry en Lampard blokkeren Chelsea's tactische revolutie
De flanken lijken een probleem te vormen, een logisch gevolg van het aanvallende 4-2-3-1 systeem waar de Italiaan nu mee speelt. Het is een strategie dat zich offensief op spectaculaire wijze heeft uitbetaald, met Eden Hazard en Juan Mata die elkaar moeiteloos vinden en Fernando Torres die eindelijk weer wat van zijn klasse laat zien. Maar met drie aanvallend ingestelde spelers die Torres in stelling moeten brengen, krijgen vleugelverdedigers Ashley Cole en Branislav Ivanovic vaak met meerdere tegenstanders te maken.

Om die defensieve zwakte te compenseren, moeten de middenvelders die de flanken bezetten meer verdedigende taken uitvoeren dan hen lief is. Ondanks dat vleugelspelers niet de beste balveroveraars zijn, is hun aanwezigheid dicht bij de defensie genoeg om het de tegenstander lastiger te maken de verdediging kapot te spelen.

Dit is een probleem waar Chelsea aan het begin van het seizoen tegen aanloopt. Er zijn echtere serieuzere obstakels die de ploeg moet overwinnen. Dat obstakel werd tijdens de eerste Premier League-wedstrijden zichtbaar en werd nog eens op pijnlijke wijze bevestigd door Atlético Madrid: het ontbreken van mobiliteit op het middenveld.

Frank Lampard en Jon Obi Mikel hebben veel kwaliteiten, maar tempo is er daar niet één van. Daar maakte Atlético optimaal gebruik van nadat het op voorsprong kwam. De Spanjaarden lieten Lampard en Mikel ver komen en schakelden razendsnel om bij balverlies van het duo, waardoor de Chelsea-defensie er alleen voor stond.

Dit gaf Falcao, één van de beste afmakers op deze planeet, alle tijd en ruimte om een geweldige hattrick in de eerste helft te scoren. De Colombiaan had er zelfs meer in kunnen schieten als hij op die avond nog iets koeler was in de afronding.

Natuurlijk kan Chelsea veel beter dan het in Monaco heeft laten zien, maar het probleem op het middenveld zal niet zomaar verdwijnen. In ieder geval niet wanneer Lampard een centrale rol blijft vervullen bij de Londenaren.



De 34-jarige routinier is al die tijd een geweldige kracht geweest van The Blues en speelde een sleutelrol in het hoogtijdperk van de club, terwijl hij zichzelf op de kaart zette als de beste scorende middenvelder. Maar nu is hij een oude man in een jong team dat naar een nieuwe identiteit op zoek is. Het wordt steeds moeilijker voor te stellen dat Lampard van grote waarde kan zijn voor deze nieuwe ploeg.

Lampard bezit de technische kwaliteit om dit te doen, maar het ontbreekt hem aan tempo en dynamiek om het middenveld constant over te steken. Atlético wist dat en gebruikte dat in zijn voordeel. Betere teams in grote wedstrijden zullen zonder twijfel hetzelfde doen.

Een geluk voor Chelsea is dat het al over een speler beschikt die dat wel uitstekend kan. Met zijn ondergewaardeerde passing en tempo is de onvermoeibare Ramires de ideale kandidaat.

MEER BEWEEGLIJKHEID
Di Matteo's verdediging kan sterker worden met Cahill op de plek van Terry
Zijn directe passing door het midden van het veld zou de overgang van verdediging naar aanval soepel maken, terwijl zijn indrukwekkende werkethiek ervoor zou zorgen dat de ploeg van Di Matteo minder makkelijk eruit te lopen is.

Ramires meer verdedigend zetten zou ook betekenen dat Chelsea nog een creatieve man achter Torres kan posteren. Oscar - woensdag twee keer trefzeker tegen Juventus - is waarschijnlijk die man zodra hij zich heeft aangepast aan de Premier League. Bovendien kan Di Matteo ook nog een beroep doen op Victor Moses als er meer kracht in de voorhoede nodig is.

Het andere probleem van Chelsea zit in de defensie, waar een andere routinier, John Terry, ouderdomsverschijnselen begint te vertonen. Jaren van fysiek geweld en spelen met pijntjes hebben hun tol geëist. Wat overblijft is een statische verdediger in de achterhoede van The Blues.

De defensieve opvatting die Chelsea vorig seizoen de Champions League bezorgde ligt Terry wel, maar als de ploeg aanvallender gaat denken is de verdediger bij een counter gezien. Op de langere termijn is het onmogelijk dat hij een plek krijgt in het nieuwe Chelsea. Hij blijft een geweldige leider, maar met Gary Cahill in de achterhoede kan Chelsea hoger op het veld druk zetten en de aanval sneller aanspelen.

In tegenstelling tot Terry, kan Lampard wel een rol blijven spelen bij dit Chelsea, zoals Paul Scholes dat bij Manchester United doen. Zijn ervaring en winnaarsmentaliteit kunnen van grote invloed zijn op de jonge spelers op Stamford Bridge. Bovendien kan Lampard in grote wedstrijden beslissend zijn.

Maar als de tactische evolutie zich doorzet, is het voor Chelsea de hoogste tijd om nieuwe sterkhouders te vinden. Het zal misschien wat tijd en moeite kosten, maar de wisseling van de wacht zal ooit moeten plaatsvinden. Dat moment uitstellen zal de pijn later alleen maar erger maken.

Volg Liam Twomey op