De tranen van Riquelme

14 jul. 2012 09:00:00

El Muto, de stille, de nieuwe Maradona. Juan Román Riquelme, een van de grootste talenten in de geschiedenis van Argentinië die nu mogelijk vertrekt naar China of de zandbak.

ANALYSE
Door Alexander Drost

Een typische nummer tien is hij. De spelverdeler waar menig ploeg strontjaloers op zou zijn. Geboren op 24 juni 1978 in Buenos Aires. Viel op door zijn kwaliteiten, maar zei nooit veel. Vandaar dat hij de bijnaam El Muto meekreeg. Op zestienjarige leeftijd wordt hij ontdekt door het grote Boca Juniors. Bij die club groeit hij uit tot een nationale ster, Europa lonkt.

Naar Europa

Zeker wanneer hij met zijn ploeg de Copa Libertadores wint in 2000 en 2001. In 2000 speelt hij de finale van de Wereldbeker voor clubteams tegen Real Madrid. Met zijn geniale loopacties en steekpasses wekt hij de interesse van voetbalminnend Europa. In de zomer van 2002 slaat FC Barcelona toe en haalt hem voor meer dan tien miljoen euro op.

In Barcelona komt Riquelme Louis van Gaal tegen. De Argentijn kan niet aarden onder de hoede van de Nederlander. De slimme voetballer blijkt niet opgewassen tegen het grote Europese geweld. Twee jaren verhuur aan Villarreal volgen. In 2005 neemt Submarino Amarillo de spelmaker definitief over. In een rustige omgeving komt hij beter tot zijn ooit zo geroemde spelletje. In 2006 bereikt de club aan de hand van Riquelme de halve finale van de Champions League. Een groot succes, maar een jaar later gaat het weer mis.

Terug naar Boca

Trainer Manuel Pellegrini kan zich na het Champions League-succes niet vinden in de instelling van de stervoetballer. Romy keert op huurbasis terug naar zijn oude club Boca. Dat blijkt een gouden greep, aangezien hij zijn derde Copa Libertadores weet te veroveren. In de twee finalewedstrijden tegen het Braziliaanse Gremio scoort hij drie keer en geeft één assist.

Uiteindelijk keert hij definitief terug bij Boca. In 2006 stopt hij als international van Argentinië. Een jaar later keert hij toch weer terug om de Copa America te spelen. Riquelme blijkt één van de uitblinkers van het toernooi, hij maakt vijf doelpunten. In de finale is buurland Brazilie echter te sterk met 3-0. In 2009 stopt hij definitief als Argentijns international. Diego Maradona wordt benoemd tot bondscoach en Riquelme wenst niet onder hem te spelen.

Zandverstuiving of China

Het is 5 juli 2012. Riquelme stapt als routinier en aanvoerder het veld van Corinthians op. Boca Juniors speelt de tweede wedstrijd van de finale tegen Corinthians. Het heenduel in eigen huis eindigde in een 1-1 gelijkspel. Nu heeft het eindsignaal geklonken, Romy huilt. Hij zag zijn ploeg met 2-0 verliezen en wist zo geen beslag te leggen op zijn vierde Libertadores-winst. Hij huilt niet alleen vanwege het verlies, hij huilt ook omdat hij ‘zijn’ club gaat verlaten.

Boca, de club waar hij zijn grootste successen boekte. Hij verlaat de club waar hij echt uit de verf kwam. Duizenden fans smeekten hem om te blijven, maar het is een ‘persoonlijke kwestie’. Hij gaat weg. Naar de woestijn van Saudi-Arabië of naar China, waar hij ploeggenoot van Didier Drogba kan worden.