thumbnail Hallo,

De Wageningse Berg, wellicht het mooiste vervallen stadion van ons land, was vrijdag decor van een middag vol voetbal, gezelligheid en nostalgie. Goal ging terug in de tijd.

Door Floris Koekenbier
WAGENINGEN

Bij het betreden van het sportpark wordt je even teruggenomen naar de jaren ’80 en ’90. Niemand minder dan Eddy Poelman is door de organisatie van Ballen op de Berg uitgenodigd om de middag aan elkaar te praten. Hijzelf is een stuk ouder geworden, zijn stem hetzelfde. De Berg leeft even.

Een snackkraam bij de ene cornervlag, een biertent bij de andere en er is de mogelijkheid om Wageningen-merchandise aan te schaffen. Een jolige man doet zijn best doet om programmaboekjes te slijten. Zijn gegiechel stimuleert de verkoop niet.

Bloggers versus schrijvende pers
Ballen op de berg is een initiatief van de weblogs voetblah.nl, kentudezenog.nl en gogmeunited.nl. Met gevoel voor nostalgie wordt een poging gedaan oude tijden te doen herleven op de Wageningse Berg, het oude vervallen stadion van wijlen profclub FC Wageningen.

De middag wordt afgetrapt met een wedstrijd tussen de Royal Dutch Press (een bonte verzameling journalisten) en de bloggers (onder meer van de organisatie). De RDP wordt gecoacht door niemand minder dan Jan van Halst. De Fox-analist laat via de speakers weten dat hij er zin in heeft en dat zijn elftal er klaar voor is.

De wedstrijd is best aardig om naar te kijken. De journalisten nemen al snel afstand en staan vlak na rust met 3-0 voor. Maar dan begint de conditie het elftal parten te spelen, iets waar de bloggers minder last van hebben. De shirts bij het RDP-elftal zitten dan ook wat strakker dan bij hun tegenstanders en dat is niet omdat het retro-uitvoeringen zijn. De bloggers komen dan ook sterk terug tot 3-3, waarna strafschoppen beslissing moeten brengen.

Algemeen Dagblad-columnist Sjoerd Mossou stopt er twee en sleept zo de zege binnen voor de RDP. Heroïsch, zegt hij na afloop zelf bij de bierkraam. Uiteraard wel met de cynische ondertoon die hem kenmerkt. Willem Vissers van de Volkskrant stelt dat zijn ploeg voor rust geweldig speelde en dat het al 8-0 had moeten staan. Daarna stortte het conditioneel in bij de schrijvende pers, zag ook de man met scherpe pen.

Oude tijden herleven
Dan is het tijd voor de hoofdact, terwijl het sportpark behoorlijk vol begint te stromen. Het bier vloeit rijkelijk en voor het duel tussen Oud-Vitesse en Oud-FC Wageningen zijn een aantal bekende namen opgetrommeld. Ruud Knol, Louis Laros, Marc van Hintum en Huub Loeffen laten zich zien bij Vitesse, terwijl Jan van Halst zijn glimmende colbert heeft ingeruild voor een Wageningen-tenue. Daarin is ook Dick Schoenaker op te merken.

Vitesse is een stuk sterker en komt voor rust op 1-0. Van Halst is de sterkhouder van Wageningen, maar kan zijn elftal niet aansporen de aanval te zoeken. Hij probeert het zelf dan maar eens vanaf de middenlijn. Net naast, maar hij krijgt wel applaus van het Wageningse publiek.

Tussendoor dreigt het nog even uit de hand te lopen als een kale man met een Vitesse-vlag eerst door stewards het terrein wordt afgezet en daarna plaatselijke jongeren achter zich aan ziet komen. Stewards houden de mannen tegen, waarna de Vitesse-fan de benen neemt.

Twee politieagenten, die al eerder op De Berg waren om een groepje Arnhemmers in de gaten te houden, keren weer terug. Helemaal terug naar de tijd van toen kan dus toch niet, zo blijkt. Gelukkig wordt het relletje door oplettende stewards in de kiem gesmoord en gaat men weer lachend aan de volgende meter bier.

Terug naar de wedstrijd, waar het nog altijd 1-0 staat. Wageningen voelt in de laatste tien minuten dat de gelijkmaker in de lucht hangt en valt met man en macht aan. In de voorlaatste minuut krijgt Wageningen een vrije trap op rand zestien. Jan van Halst lijkt te gaan schieten, maar een eveneens kale ploeggenoot schiet de bal onderkant lat.

Heel Wageningen, inclusief Van Halst, schreeuwt dat de bal de doellijn heeft gepasseerd, maar de scheidsrechter geeft geen doelpunt. Een geval voor de Piero, roept men aan de zijlijn. Toch krijgt Wageningen de verdiende gelijkmaker in de dying seconds en viert de hele Berg weer feest zoals vanouds.

Er wordt nog lang nagepraat over beide wedstrijden en ook de verhalen over vroeger worden uit de kast gehaald. Bij het verlaten van het sportpark klinkt You’ll never walk alone door de speakers, een waardig besluit van deze nostalgische middag.