thumbnail Hallo,

''Ibi.. Ibi!'' klinkt het woensdagavond in de Rotterdamse Kuip. Het koosnaampje gebruiken z’n medespelers nog, zij het wat voorzichtiger. Ibi is Ibrahim geworden, een echte man.

Als de man van Barcelona, zo stapte hij vorige week de kleedkamer in Hoenderloo binnen. Jetro Willems dook weg, Wesley Sneijder plakte zijn Inter-tattoo af. Rafael van der Vaart deed alvast zijn trainingspak aan. Spelen zou hij nu toch niet meer.

Ibi Afellay was er vier jaar geleden in Zwitserland en Oostenrijk ook al bij. Toen was hij net 22 en had hij het voorgaande seizoen twee keer gescoord voor PSV. Ibi mocht invallen. Tegen Italië: negen minuutjes, één schot op doel. Tegen Roemenië deed hij de hele wedstrijd mee, omdat Oranje zich al had geplaatst. Het was Ibi voor spek en bonen. ''Ga er maar lekker van genieten'', werd hem gezegd. ''Kijk maar goed naar de grotere jongens.''

Twee jaar later was er aan de status van Ibi het een en ander veranderd. Hij was belangrijker geworden voor PSV en een transfer naar het buitenland kwam langzaamaan dichterbij. Barcelona was alleen nog maar van gedroomd. Drie keer mocht Ibi invallen op het grote WK, maar het bleef bij proeven voor het mannetje Ibi Afellay.

Nu, opnieuw twee jaar later, is alles anders. 38 interlands heeft Ibi al. Op dit EK is hij een van de elf die mogen starten. Spelers als Dirk Kuijt en Rafael van der Vaart houdt hij op de bank. Die spelen bij Fenerbahçe en Tottenham Hotspur, middelmaat. Ibi heeft een contract bij het grote Barcelona. Daar is hij volwassen geworden en dat weet hij zelf als geen ander.

Hij meldde zich als laatst bij de selectie van Oranje, zoals een vedette betaamt. Hij had nog een bekerfinale gespeeld. Nou ja, gespeeld. Eigenlijk had hij negentig minuten op de bank gezeten, maar Ibi deed het overkomen alsof ze hem niet konden missen in Barcelona.

Bang om na lang blessureleed als een krant te spelen, is Ibi niet. ''Misschien speel ik wel als een tijdschrift.'' Een stoere grap van een stoere vedette. Ibi lachte, als enige. Twintig wedstrijdjes in Barcelona maakten van Ibi een Ibrahim. Althans dat denkt hij, als enige.

Gerelateerd