Constantine's Afrikaanse Hoek - Algerije vs Egypte

In Soedan bestaat er een haat-liefde verhouding met Egypte. Tijdens de beslissingswedstrijd tegen Algerije van afgelopen woensdag, die de Algerijnen met 1-0 wonnen, sympathiseerden er behoorlijk wat Soedanezen voor Algerije. Je gaat je dan ook afvragen waarom Egypte per se in dit land een wedstrijd van zo'n groot belang wilde laten plaatsvinden.

Waarschijnlijk dacht men door voor Soedan te kiezen het ticket voor Zuid-Afrika al binnen te hebben. De Algerijnen gingen voor het Olympisch stadion in Tunis, dat qua capaciteit en faciliteiten veel geschikter is dan het onderkomen in Omdurman. Het was de wedstrijd waar de meeste aandacht naar uitging in de Afrikaanse WK-kwalificatiereeks. Egypte, houder van de Afrika Cup, stuitte op Algerije, dat de laatste jaren niet echt een rol van betekenis kon spelen in het Afrikaanse voetbal, maar wel op de weg terug is.

           Het was de grootste wedstrijd in Afrika sinds jaren

De Algerijnen hebben behoorlijk geprofiteerd van een recente regelwijziging van de FIFA, waardoor het makkelijker is om op latere leeftijd nog van land te wisselen als voetballer. Verschillende Franse spelers met Algerijnse roots kozen ervoor om voor het Afrikaanse land uit te komen.

Tussen beide landen bestaat een enorme rivaliteit, die misschien nog wel het beste tot uitdrukking kwam in 1989, toen Algerije en Egypte ook streden om een WK-ticket. De 'zaak Bellouimi' zal bij menig voetballiefhebber nog wel een belletje doen rinkelen. Egypte won met 1-0 en ging naar het WK, terwijl de Algerijnse sterspeler Lakhdar Belloumi een internationaal arrestatiebevel tegen zich uitgevaardigd zag worden vanwege ongeregeldheden in een hotel in Caïro naderhand. Pas dit jaar werd het arrestatiebevel tegen Belloumi ingetrokken.

Sinds die dag zijn de wedstrijden tussen Algerije en Egypte altijd zwaarbeladen en sluimert onderhuids de haat. Dit werd maar weer eens duidelijk toen de spelersbus van Algerije in Caïro werd aangevallen op weg naar het hotel. Er waren geruchten over vecht- en steekpartijen. Egypte boekte de noodzakelijke 2-0 zege en dwong het beslissingsduel in Soedan af.

De Egyptenaren leken het psychologische voordeel te hebben, maar tot verrassing van velen was het de ploeg van coach Rabah Saadane die het voor elkaar kreeg zich voor het eerst sinds 1986 te plaatsen voor een mondiale eindronde. Dat dit gebeurde ten koste van de aartsrivaal, maakt de triomf alleen maar zoeter.

                               Het ging er fel aan toe

Wanneer je naar beide ploegen kijkt, kun je concluderen dat Algerije acht spelers (inclusief drie keepers) uit de eigen competitie in de ploeg heeft. De rest speelt voor verschillende clubs in Europa. Bij Egypte zijn er daarentegen maar vier spelers die niet in hun vaderland actief zijn. Voor de Egyptenaren had dit een voordeel moeten zijn, omdat hun spelers bekend zijn met elkaar en meer interactie hebben. In dit soort wedstrijden kunnen dergelijke details het verschil maken.

De wedstrijd zelf was niet bepaald een 'masterclass' van goed voetbal. Het publiek zat opeengepakt, moest vijf uur voor de aftrap aanwezig zijn en zag bovendien dat er 15.000 Soedanese politie-agenten waren uitgerukt. Vanaf het eerste moment stond vast dat dit duel van begin tot eind een gevecht zou worden. Al na één minuut ging er een Algerijn op de ban. Op de aanstelling van de scheidsrechter uit de Seychellen was vooraf veel kritiek, maar deze man liet er geen gras over groeien en zat er vanaf het eerste moment bovenop. Zo wist hij een opstootje in de vierde minuut zonder veel problemem te sussen.

                    Algerije was uiteindelijk de sterkste

De wedstrijd zelf stond bol van de domme overtredingen, waarvan er één tot de winnende goal leidde. De bal werd het strafschopgebied ingebracht en terwijl de Egyptische verdedigers mistastten, kwam verdediger Antar Yahia vrij en schot hij de bal ongenadig hard binnen. Niet slecht afgerond voor een verdediger.

Egypte kreeg naderhand nog aardige kansen, maar stuitte steeds op de jonge doelman van Algerije (foto). Voor hem was het pas zijn derde interland en zijn reddingen waren af en toe wat onorthodox, maar scoren deden de Egyptenaren niet bij hem. Misschien zullen de slechte herinneringen aan 1989 wat verdwijnen, nu Algerije zich op deze manier heeft geplaatst voor het WK. Voor Egypte rest niets anders dan hun titel te verdedigen tijdens de komende Afrika Cup.

Stephen Constantine.