thumbnail Hallo,

Nu Borussia Dortmund en Manchester United zich als laatste ploegen bij de kwartfinalisten voegden, kijkt Goal vooruit naar wat we kunnen verwachten in de Champions League.

COMMENTAAR
Door Peter Staunton

Cristiano Ronaldo heeft de gave om zijn tegenstanders middelmatig te doen lijken. Het maakt niet uit tegen wie hij speelt, voor welk team ze uitkomen of welke wedstrijd het is: zodra Ronaldo de bal krijgt en zijn opponent opzoekt en daarna voor de keeper komt te staan, is het een doelpunt. Hij bewees het dit seizoen keer op keer, maar vooral in de tweeluik tegen Schalke 04.

Nog nooit was een speler in de Champions League zo constant en zo goed. Sommige spelers schitterden, sommigen deden dat een seizoen of twee, maar niemand doet dit al zo lang als Ronaldo. De Portugees scoorde dertien goals in deze jaargang van het miljoenenbal en gaf ook nog eens vier assists. Met de goals van dinsdag evenaarde Ronaldo het doelpuntenaantal van de legendarische Ferenc Puskas (242). Ronaldo had hier 25 wedstrijden minder voor nodig dan de Hongaar. De sterspeler van het huidige Real laat zien wat het is om topscorer van De Koninklijke te zijn. Over een tijdje zullen fans terugkijken en zich afvragen of Raúl en Santillana daadwerkelijk zo goed waren.

Hiermee moet de kracht van de rest van het elftal niet worden onderschat. Waarschijnlijk is dit het beste Real Madrid in heel lange tijd. Maar het team is erop gericht om van Ronaldo de beste speler in elke competitie te maken. Als het even niet loopt heeft de Portugees alsnog maar een paar seconden nodig voor een goal.

Dus tegen welke ploeg Real ook komt te staan: als het elftal de tegenstander niet uitschakelt, dan doet Ronaldo het wel.

PSG laat Manchester City zien hoe het moet


Het plan is simpel. Stel een elftal samen met de beste spelers die je maar kunt kopen, en wacht rustig af. In eerste instantie pak je een paar prijzen, waarna je in de Champions League telkens een stapje verder komt. Manchester City had een voorsprong van drie jaar toen de Abu Dhabi Group de scepter overnam in 2008. De Qatar Investment Authority kwam pas in 2011 bij Paris Saint-Germain binnenvallen, maar de manier waarop de top van Frankrijk en Europa werd bestormd is indrukwekkend.

City lootte tegen Barcelona, terwijl PSG tegenover het matige Bayer Leverkusen kwam te staan. Maar dat kwam natuurlijk omdat de Fransen hun groep wonnen. De wisselvalligheid van City in de groepsfase kwam ze duur te staan. City is tot nu toe nog niet in staat gebleken om in Europa echte stappen te maken, waar de Parijzenaars dat wel deden.

Leonardo, inmiddels opgestapt als sportief directeur, bracht nauwelijks miskopen naar het Parc des Princes. De Braziliaan keek met name in de Serie A rond voor versterkingen en haalde de ene na de andere topspeler naar Parijs. Het technische beleid is na het vertrek van Leonardo en Carlo Ancelotti nagenoeg hetzelfde gebleven, daar waar City elk jaar van beleid lijkt te wisselen.

Paris Saint-Germain heeft de capaciteit om elk jaar in de top van de Champions League te eindigen. Dat is een geweldige prestatie van de Franse koploper nadat de Arabische zilvervloot binnenvoer. Het is makkelijk praten over clubs met veel geld, maar lang niet alle nouveau riches slagen erin.

Zwakheden Bayern worden blootgelegd


Het grote gevaar voor Bayern München is dat men in Beieren zelf gaat geloven in de favorietenstatus. Juist de nederigheid en underdogpositie zorgden voor het grote succes in 2013. De club is er natuurlijk wel aan gewend om de Bundesliga te domineren, maar in de Champions League kan dit een ander verhaal zijn.

Pep Guardiola heeft het project van Jupp Heynckes succesvol doorgezet. Bayern is dit seizoen in staat om de tegenstander op te jagen, maar kan ook met een effectieve passing voor gevaar zorgen. De kracht van de Duitsers is met name aan de bal zichtbaar. Maar zodra een ploeg druk zet op de ploeg van Guardiola, komen een aantal zwakheden aan het licht.

In de eerste tien minuten van het tweeluik met Arsenal waren illustratief. Het centrale duo van Bayern is zeker niet beter dan dat van de andere ploegen in de Champions League. En de backs Rafinha en David Alaba, hoewel zo over kwaliteit beschikken, werden in Londen enigszins overlopen.

Als teams erin slagen om het initiatief te nemen tegen Bayern, dan kan de ploeg de oriëntatie op het veld kwijtraken. In defensief opzicht is Der Rekordmeister kwetsbaar de laatste tijd, zoals de recente tegengoals in de Bundesliga ook al aangeven. Tegen Arsenal had Bayern zelfs geluk dat Mesut Özil een strafschop miste en dat Wojciech Szczesny een rode kaart pakte.

De overgebleven teams zijn dit seizoen echter sterker dan ooit en elke vorm van zwakte kan genadeloos worden afgestraft. Dan is het voor de tegenstander wel zaak om zelf veel in balbezit te komen.

Chelsea draagt de Engelse vlag verder


De aftocht van Engelse ploegen in het afgelopen seizoen was een schande voor de natie. Maar dit seizoen strijdt Chelsea weer voor volk en vaderland en zijn ze tevens een van de outsiders voor de eindzege in de Champions League.

Speelt de ploeg van José Mourinho oogstrelend voetbal? Nee. Het is echter wel effectief en past in de huidige stijl van het Europese voetbal. Entertainment is nooit Mourinho's speerpunt geweest, maar dit Chelsea beschikt over een dodelijke counter en is levensgevaarlijk uit standaardsituaties. Het zijn twee ingrediënten die al vaker tot Europees succes hebben geleid.

De manier waarop Mourinho zijn ploeg voorbereid is ongeëvenaard. Zoals onlangs ook bleek toen Chelsea drie punten pakte op bezoek bij Manchester City in de Premier League. Het heeft even geduurd voordat de contouren van Chelsea zichtbaar waren, maar inmiddels geeft de ploeg geen onnodige goals meer weg. Het recente verlies bij Aston Villa daargelaten.

Het huidige Chelsea lijkt in niets meer op de ploeg die in eigen huis van FC Basel verloor en is na de winterperiode op stoom geraakt. Mourinho en zijn luitenanten Petr Cech, Branislav Ivanovic, John Terry, Frank Lampard en Samuel Eto'o weten wat er nodig is om prijzen binnen te spelen. Voeg daar de klasse van Eden Hazard aan toe en jet hebt een gevaarlijke outsider voor de eindzege.

De prikkel van United verandert niets


Er was weinig nieuws te ontdekken in de aanpak van Manchester United in het duel met Olympiakos. The Red Devils wonnen dan wel met 3-0 van de Grieken, maar het had makkelijk anders af kunnen lopen.

Het is slechts een tijdelijke pleister op de wonde, maar geen ommekeer die de ploeg van David Moyes uit het slop kan trekken. Had Olympiakos de beschikking gehad over de eerste aanvallers, dan werden de kansen misschien wel afgemaakt en had United het miljoenenbal moeten verlaten.

Het feit dat Ryan Giggs de beste speler was aan de kant van United was veelzeggend. De 40-jarige veteraan is vaak niet goed genoeg voor een basisplaats in de Premier League, maar was van grote waarde tegen een ploeg van Europees subtopniveau.

David Moyes zal ongetwijfeld een boost krijgen van de zege en datzelfde geldt voor de spelers. Maar bij de loting voor de kwartfinale zullen weinig ploegen het in hun broek doen voor United. De achterhoede is nog altijd wankel en uitgespeelde kansen worden er niet veel gecreëerd. Er moet nog te veel veranderen om dit tijdig te repareren.

Volg Peter Staunton op

Gerelateerd