thumbnail Hallo,
TITELKOORTS - Medelijden met Rutten

TITELKOORTS - Medelijden met Rutten

Proshots

Er zijn van die mensen met wie ik onafgebroken te doen heb. Medelijden. Fred Rutten is zo'n mens. Rutten vind ik zielig, altijd.

Vorig seizoen, toen hij PSV voor het derde jaar op rij niet kampioen kon maken, was Rutten op z'n zieligst. De grip op zijn spelersgroep was hij al enige tijd kwijt toen hij na z'n ontslag vertelde dat dit 'inherent aan het vak was'.

Dat deed Rutten dat jaar bijna elke week: vertellen dat iets inherent aan het vak was. Winnen: inherent aan het vak. Verliezen: inherent aan het vak. Gelijkspelen: inherent aan het vak. Zelfs als een groep compleet gestoorde supporters uit woede de spelersbus staande hield, was dat inherent aan het vak.

Ook als Rutten vorig seizoen even niet leed, had ik medelijden met hem. Als hij voor een camera verscheen, omdat dat nu eenmaal inherent aan het vak is, dan vond ik hem meteen zielig, aandoenlijk. Met het witte donshaar wat warrig, alsof hij net uit bed was, straalde hij dan uit wéér voor niets heel erg hard te hebben gecoacht.

Rutten werd in zijn laatste seizoen bij PSV het mannetje waar je een arm om heen wilde slaan. Kop op hé, het komt een keer goed. Maar voordat het goed kwam met PSV, was Rutten al ontslagen. En daarna kwam het ook (nog) niet goed met de club.

Met Rutten zelf kwam het wél goed. De actualiteit: vierde met Vitesse, drie punten achter op de koploper en een relatief makkelijk speelschema. Rutten zou het zomaar eens kunnen gaan flikken: een jaar na zijn droevige aftocht uit Eindhoven 'gewoon' kampioen worden met de club waarvan de titelambities tot nu toe louter hoongelach wekten.

Gek genoeg wekt hij nog steeds mijn medelijden. Als hij gelijkspeelt bijvoorbeeld, voor geen trainer vind ik dat zo erg als voor Rutten. Of als hij, de stoute schoenen aangetrokken, voor een televisiecamera zegt dat hij niet kan presteren zolang versterkingen uitblijven. Wat haal je je op de hals, Fred? Pas nou op!

Mocht Arnhem over enkele weken het kampioenschap vieren, mocht Rutten in mei door de Vitesse-spelers worden gejonast en met een bescheiden, wat ongemakkelijke glimlach rondlopen, misschien, héél misschien, heb ik dan even niet met hem te doen. Zeker als Rutten, nat van de champagne, voor de camera verschijnt en zegt: "Ach, zo'n kampioenschap.. da's inherent aan dit vak."

 

 

Gerelateerd