thumbnail Hallo,

David Endt schreef ooit brieven aan Frank Rijkaard en kreeg er één terug. Op Rijkaards verjaardag denk ik aan een kaart die ik ooit van hem kreeg. Een geluk bij een ongeluk.

Frank Rijkaard viert zondag 30 september zijn vijftigste verjaardag en dat bracht Endt, schrijver en teammanager van Ajax, ertoe om afgelopen week in NUsport weer eens een brief aan zijn vriend te schrijven. Dat deed hij al eerder, de gebundelde brieven staan in mijn boekenkast. Twintig brieven aan Frank Rijkaard en één brief terug, luidt de titel van het boek uit 1991. Endt stuurde zijn woorden meer dan twee decennia geleden per fax naar Milaan, terwijl Rijkaard gloriejaren met AC Milan beleefde.

Op de cover van het boek staat een pasfoto. Geen bijzondere foto op het eerste gezicht, zo een die voorafgaand aan een seizoen wordt genomen van de spelers. Voor mij is de foto wel speciaal. 

Het is oktober 1984. Het Nederlands Elftal heeft enkele dagen eerder de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Hongarije met 1-2 verloren. Ik ben elf jaar oud en met de D-junioren van sc Muiderberg hebben we zojuist een wedstrijdje afgewerkt in Amsterdam-Oost. Met twee teamgenoten rijd ik mee terug met onze coach. We passeren De Meer, het stadion van Ajax. Hier spelen mijn helden, onder anderen Frank Rijkaard. Coach Arie doceert, gaat op in zijn verhaal en vergeet af en toe op de weg te letten. Voor een stoplicht in Diemen kent hij een moment van onoplettendheid. De auto voor hem staat stil, Arie rijdt door. Boem!

"Op de cover van het boek staat een pasfoto. Geen bijzondere foto op het eerste gezicht, zo een die voorafgaand aan een seizoen wordt genomen van de spelers. Voor mij is de foto wel speciaal" - Jesse Wieten

Inzittenden ongedeerd, maar Arie’s auto is kapot. We halen nog net het iets verderop gelegen tankstation De Blokhut. Terwijl Arie en de berijder van de andere auto bakkeleien over de schuld en de schade, wachten wij binnen. We praten met de pompmedewerker en zien buiten een lange, donkere man uit zijn bolide stappen om te tanken. Ik herken de man. “Hé, Frank Rijkaard!”, zeg ik. “Ja, die komt hier wel vaker”, meldt de pompmedewerker. Een van mijn teamgenootjes denkt verder: “Laten we zijn handtekening vragen.”

Gedrieën rennen we naar buiten voor een krabbel van de dan 22-jarige middenvelder van Ajax. Rijkaard zegt niets, is niet zo best gehumeurd en loopt naar zijn kofferbak. Daarin liggen enkele stapels kaarten met daarop zijn portretfoto. Hij deelt ze uit en wij nemen ze dankbaar in ontvangst. Geen handtekening, maar trots lopen we met de buit naar Arie. We wijzen hem op Rijkaard. Hij roept: “Hé Rijkaard, je was helemaal niks woensdag!” Mijn teamgenootjes lachen. Ik niet. Ik schrik van deze, in mijn ogen, ongepaste opmerking en wacht op een reactie. Rijkaard blijft stoïcijns, rekent zijn tankbeurt af en vertrekt.

De kaart van Rijkaard gaat mee naar huis en hangt 28 jaar later nog steeds op een prikbord in mijn ouderlijk huis. Dezelfde foto staat op de voorkant van het boek van Endt, alleen is die van mij wat valer en aangetast door punaisegaatjes. Als ik vijftig ben, hangt ie er waarschijnlijk nog. Gefeliciteerd held Frank!

Volg Jesse Wieten op