مارادونا: کاش کاکا بازیکن من بود

سرانجام بازی مرگ و زندگی برای مارادونا و آلبی‌سلسته از راه رسید؛ دیدار کلاسیک آمریکای جنوبی میان آرژانتین و برزیل. سلسائو نیمه شب شنبه میهمان مارادونا و شاگردانش است. 2 همسایه با دشمنی دیرینه در فوتبال در حالی به دیدار هم می‌روند که طلایی پوشان با 27 امتیازی که دارند، برای حضور در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی با دردسر رو به رو نیستند‌ اما در مقابل آرژانتینی‌های 22 امتیازی خطر حذف و از دست دادن جام جهانی نوزدهم را بسیار نزدیک به خود احساس می‌کنند. مارادونا مربی تیم ملی آرژانتین قبل از این دیدار، خاطرات سالهای قبل را زنده می کند.

دیه‌گو! ‌به سرعت به یک برخورد بزرگ دیگر با برزیل نزدیک می‌شوید. این رقابت دیرینه بین 2 کشور (آرژانتین و برزیل) را برای مردم دیگر ملت‌ها چگونه معنی می‌کنید؟
آنها برای لذت و فوتبال جذاب بازی می‌کنند در حالی که ما را به‌خاطر تعصب و بازیکنان بسیار عالی‌مان می‌شناسند. من قبلا هم گفته‌ام که هیچ طرف برتر از دیگری نیست. ما هر 2 شانه به شانه هم هستیم. فراموش نکنید که هر 2 کشور بازیکنان سرشناس زیادی به دنیای فوتبال تحویل داده‌اند.
می‌توانید این مسابقه را با یک مسابقه دیگر مقایسه کنید؟
این داربی آمریکای جنوبی است که با فینال لیگ قهرمانان یا جام ملت‌های اروپا قابل قیاس است. باز هم تاکید می‌کنم که هیچ طرف خود را برتر از طرف دیگر نمی‌داند. مثلا اگر آنها بگویند کاکا به این بازی نمی‌رسد ما هرگز حرفشان را باور نمی‌کنیم یا اگر ما بگوییم که مسی غایب خواهد بود، دونگا به ما اعتماد نمی‌کند. این رابطه‌ای است که بین دوطرف برقرار است و می‌دانیم که هیچ چیز در این رقابت برای مان رایگان تمام نخواهد شد.
از آن کارت قرمزی که در اسپانیای 82 مقابل برزیل دریافت کردید چیزی به یاد می‌آورید؟
انصاف بدهید که آن ضربه در تورنمنت (جام جهانی) 1982 برای فالکائو حواله شده بود نه باتیستا. ماجرا از آنجا آغاز شد که بعد از جلو افتادن 1-3 آنها‌، فالکائو شروع به تحقیر ما کرد. تمسخر می‌کرد و توپ را این‌طرف و آن‌طرف می‌انداخت و من از این کار او خوشم نمی‌آمد. من به سمتش حمله کردم و لگدی به او انداختم ولی وقتی دقت کردم دیدم که باتیستا روی زمین افتاده! به او گفتم «اوه! نه! من نمی‌خواستم تو را بزنم!»
و او با این مساله کنار آمد؟
بله، البته. ما بعدها دوستان خوبی برای یکدیگر شدیم، چون او به لاتزیو پیوست و من در نزدیکی‌اش در ناپولی زندگی می‌کردم. هر بار که جشنی یا مراسمی بود ما کنار هم می‌نشستیم و با هم کلی گپ می‌زدیم. همیشه به او می‌گفتم «ببین! آن ضربه برای تو نبود. قسم می‌خورم که وقتی تو را دیدم فکر کردم تو فالکائو هستی.» بعد با هم کلی می‌خندیدیم، می‌دانید چرا؟ برای اینکه او همیشه یادآوری می‌کرد که فالکائو موهای صاف داشته و آن 2 هیچ شباهتی با هم نداشته‌اند و حق هم داشت اما باز برای او توضیح می‌دادم که من آن لحظه خون جلوی چشمم را گرفته بود و نمی‌توانستم تشخیص بدهم.
و در ایتالیای 90، آیا گل پیروزی‌بخش «کانی‌جیا» به برزیل طعم انتقام را داشت؟
چقدر شیرین بود. برزیل تیم بزرگی داشت و در سراسر مسابقه آنها ما را پس زده بودند اما به محض اینکه فرصتی گیر آوردم ناکارشان کردم. من با سرعتم آلمائو و دونگا را غافلگیر کردم و بعد بدنم را بین توپ و دونگا حائل کردم تا نگذارم دخالت کند. بعد وقتی از آن معرکه گریختم یک پاس عمقی را با پای راستم برای صاعقه‌ای فرستادم که اسمش (کلودیو) کانی‌جیا بود و داشت دنبال من می‌دوید. بله، توپ را با پای راست از بین پاهای دفاع برزیل «ریکاردو روچا» رد کردم که داشت تکل بدی روی پای من می‌رفت.
و بالاخره کانی‌جیا کار را تمام کرد.
همینطور است. همانطور که روی زمین افتاده بودم کانی را تماشا می‌کردم که به کلودیو تافارل نزدیک می‌شد. با خودم می‌گفتم شوت بزن، شوت بزن، التماس می‌کنم شوت بزن. در همان حال او داشت دریبل می‌زد و دریبل می‌زد. بعد کانی، تافارل را دور زد و ضربه‌اش را نواخت. یادم هست وقتی دروازه‌بان آنها جا ماند و از بازی خارج شد نگاهم به دروازه خالی افتاد که لحظاتی بعد تورش شروع به لرزیدن کرد. این یکی از شادترین لحظه‌های زندگی‌ام بود.
انگار شما یک بار به کانی‌جیا توصیه‌ای دوستانه‌ کرده بودید که شادی پس از گلش خودخواهانه بوده است. اینطور نیست؟
باورکردنی نبود، من می‌خواستم که به او برسم و بهشت را لمس کنم ولی کانی‌جیا فقط این حرکت را انجام داد (مارادونا دست‌هایش را به آسمان بلند می‌کند) این حرکت خاص او بود و وقتی به ایتالیا گل زد همین کار را تکرار کرد.
همیشه بحثی دایمی میان برزیلی‌ها و آرژانتینی‌ها وجود داشته بر سر اینکه بهترین بازیکن دنیا پله است یا شما. آیا در حالی که شما در عصری کاملا متفاوت بازی می‌کردید اصلا چنین مقایسه‌ای وجود دارد؟
همینطور است ولی می‌دانید چرا؟ من 10 سال در فوتبال اروپا بازی می‌کردم در حالی که پله فقط در آمریکای جنوبی بازی کرد.
بله او جام جهانی و خیلی چیزها را برد ولی بازی کردن در اروپا چیزی کاملا متفاوت است. نه اینکه بخواهم بگویم این موضوع مرا خیلی برتر از او می‌کند، یا از این حرف‌ها. وقتی من بازی می‌کردم یارگیر‌ها در اسپانیا و ایتالیا مثل سگ شکاری دنبالم می‌کردند و یک لحظه تنهایم نمی‌گذاشتند. بعد اینکه پله کوتینیو را کنار دستش داشت یا ریولینو که از نظر من یکی از بهترین‌های تمام دوران بوده اند. تازه جرزینیو، کلود والدو، گرسون و توستائو هم بودند.
آن بچه‌ها همه‌شان یکپارچه جواهر بودند. با این وجود باز هم وقتی از مردم رای گرفتند (اشاره به رای‌گیری سراسری سایت فیفا در سال 2000 درباره بهترین بازیکن دنیا) پله بعد از من نفر دوم شد. هیچ‌کس نمی‌تواند این حقیقت را از من پنهان کند. تازه یک رای‌گیری دیگر در خود برزیل انجام شد که آنجا هم پله پشت سر آیرتون سنا به‌عنوان بزرگ‌ترین ورزشکار تمام دوران قرار گرفت. او باید یک جایی به این دوم شدن‌ها واکنش نشان می‌داد که داد!
درباره تیم ملی برزیل بگویید. عملکرد آنها در جام کنفدراسیون‌های 2009 را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
آنها عالی کار کردند. فکر می‌کنم راه حلی برای جناح چپ‌شان پیدا کرده باشند؛ جایی که آنها کلبر، آندرس سانتوس و حتی دنی آلوز را امتحان کردند. فیلیپه ملو در بهترین شرایط ممکن بود، همینطور کاکا و لوئیس فابیانو. مایکون مثل یک تراکتور بود و روبینیو هر بار پا به توپ حمله می‌کرد بوی گل می‌آمد. آنها تیم خیلی سرسختی هستند، دفاع وسط‌های بزرگی هم دارند و بهترین دروازه‌بان حال حاضر جهان را. این نظر
من است.
آن دوران گذشت که دروازه‌بان‌های برزیلی روی ضرباتی که حتی داخل چارچوب هم نبودند تسلیم می‌شدند. ژولیو سزار در اینتر و تیم ملی برزیل ثابت کرده که بهترین است و با او بسیار سخت می‌توان این تیم را گرفت ولی بگذارید یک نکته را روشن کنم با همه این حرف‌ها ما می‌رویم که آنها را ببریم.
اگر قرار بود یکی از آن برزیلی‌ها را برای تیم‌تان بردارید کدام را انتخاب می‌کردید؟
از این تیم؟ خب من کاکا را ترجیح می‌دهم. او بازی را به نفع شما برمی‌گرداند.
و فکر می‌کنید برزیلی‌ها دوست داشتند کدام آرژانتینی را داشته باشند؟
آنها عاشق داشتن لیونل (مسی) هستند، من مطمئنم!
و در آخر دلتان نمی‌خواهد بازی روز 5 سپتامبر را پیش‌بینی کنید؟
نه، از حدس زدن نتیجه خوشم نمی‌آید ولی خیلی دلم می خواست خودم بازی کنم و چیزی که می‌خواهم درباره این بازی بگویم این است که برای صعودمان به جام جهانی فوق‌العاده حیاتی است.

شروین طاهری