لزوم برخورد با مايلي‌كهن

بيانيه موهن سرمربي تيم‌ملي فوتبال ايران كه در آن يك گل در يك بازي فوتبال را «به بزرگي و پهناي ايران عزيز اسلامي‌مان» خوانده و هتاكي چاله‌ميداني‌اش عليه يك مربي ديگر را خطاب به «مردم عزيز، قهرمان و دوست داشتني ايران سربلند و هميشه جاويد» منتشر كرده، شايسته توجه جدي و برخورد مناسب است.مايلي‌كهن كه پيش از اين نيز مانند گزينه سلف خود علي دايي نشان داده بود كه به لحاظ معيارهاي شخصيتي و رفتاري به هيچ‌وجه مناسب چنين جايگاهي نيست، در امتداد تصميمات نابخردانه مديران ورزش و حكم مطيعانه فدراسيون فوتبال در پستي قرار گرفت كه منظر نظر بسياري از مردم ايران و گاه معياري براي شناخت مردم ديگر كشورها از فرهنگ ايران متاسفانه محسوب مي‌شود.

 به همين جهت است كه وقتي قرار است يك مربي براي تيم‌ملي كشوري انتخاب شود، به معيارهاي شخصيتي او توجه خاصي مي‌شود همان‌طور كه در سال‌هاي كمي دور كه بكن باوئر جنتلمن براي مربيگري تيم‌ملي آلمان غربي سابق انتخاب شد، حتي كلاس‌هايي را در اين زمينه براي او در نظر گرفتند.با تاسف بسيار بايد گفت كه بي‌فرهنگي سال‌هاي بسياري است كه در فوتبال كشور ما وضعيتي جدي به خود گرفته است. در اين رابطه متوليان امر فرهنگ و انضباط در فوتبال هم ناآگاهانه به بدترين شكل ممكن بر اين آتش مي‌دمند. پررنگي حضور روساي دو دوره اخير كميته انضباطي فدراسيون فوتبال در سطح رسانه‌ها در اين چارچوب قابل بررسي است. فوتبال يك ورزش است كه در آن رقابت و مسائل فني فوتبال، متن آن را تشكيل مي‌دهند و باقي مسائل از جمله مسائل انضباطي حاشيه‌اي بر اين متن هستند و هرگاه كه جزيي از اين حاشيه بخواهد با هدف خير كاهش حاشيه‌اي ديگر بي‌اندازه بزرگ شود، خود به يك حاشيه و معضل تبديل مي‌شود. نبايد فراموش كرد كه اگرچه اين بازي به يك صنعت بزرگ و عنصر اجتماعي فرهنگي تبديل شده اما در ذات خود همان بازي است و قدر و اندازه آن را بايد در چارچوب واقعي آن شناخت. به‌عنوان نمونه به ميان كشيدن شعارهاي ديني و دعا و مشيت الهي و از اين قبيل امور به يك بازي كه دو سر آن آدم‌هايي هستند كه قرار است در يك چارچوب رقابت كنند و عده‌اي ديگر از بازي آنها لذت ببرند چه وجهي دارد؟

 مربي يك تيم مي‌خواهد به مشهد برود و با يك تيم اين شهر بازي كند مي‌گويد آن جا به لطف و نظر امام هشتم چنين و چنان مي‌كنيم؛ مربي تيم مشهدي هم مي‌گويد بچه‌هاي ما به امام‌رضا متوسل شدند و سر آخر هم دو طرف طوري سخن مي‌گويند كه گويي همه سر كار بوده‌اند چون از قبل خداوند براي نتيجه آن بازي فوتبال تصميم لازم را گرفته است! صداوسيما هم با ولع آن را پخش مي‌كند كه گويي دين و اخلاق در فوتبال همه را در نورديده است. از اينگونه تقليل دادن و توهين به باورهاي مردم كه فراوان ديده مي‌شود و ديگر عادي و حتي ممدوح است. اين مي‌شود كه رئيس كميته انضباطي فوتبال در تبيين مشكلات اخلاقي حرف هاي عجيب و بي‌ربطي درباره سكولاريسم و... مي‌زند و به هواي كنترل انضباطي فضاي عمومي فوتبال كشور آن قدر حرف مي‌زند كه مي‌شود «متن» آن و حاصل آن، كه ناخواسته فضاي عمومي فوتبال كشور را مشوش مي‌كند. مگر براي رسيدگي‌هاي انضباطي فوتبال به اينقدر سروصدا و مصاحبه نياز است؟ اين مسئله‌اي است كه متاسفانه در دوره دو رئيس اخير اين كميته، آقايان شاه‌حسيني و شريفي بسيار به‌چشم آمده و نتايج آن هم قابل ارزيابي است.مورد ديگر هم به تصميم‌سازان ورزش برمي‌گردد؛ شايد تحليلي بر عقبه  فكري و تيپي اين مردان كمي از تعجب‌ها نسبت به نوع تصميم‌ها و انتخاب‌هاي ايشان بكاهد.

 هرچه هست وضعيت بدي كه در فوتبال اين كشور مشاهده مي‌شود بسيار بدتر از سطح متوسط واقعي اهالي فوتبال كشور است و شايد شكل‌گيري نهادهاي غيردولتي و NGO ‌هايي از مربيان و بازيكنان و مديران فوتبال در كنار غير‌دولتي كردن واقعي فوتبال و اجراي غير‌صوري اساسنامه  مورد تاكيد كنفدراسيون فوتبال آسيا، براي كاهش اثر سوء چنين اتفاقاتي يك راهكار نسبي اما ضروري باشد.

 حسين نوراني‌نژاد