Άναρχο ποδόσφαιρο αλλά με πάθος

Ένας ψυχωμένος Ολυμπιακός, ο οποίος πίεζε σε κάθε πλευρά του γηπέδου, κατάφερε να κάμψει έστω και δύσκολα την Σταντάρ Λιέγης. Πριν το παιχνίδι είχαν ακουστεί πολλά για την βελγική ομάδα, η οποία σύμφωνα με τους ειδήμονες θα ερχόταν στο Καραϊσκάκη και θα έκανε αυτό που δεν έκανε η Αλκμάαρ.

Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε αφού οι "ερυθρόλευκοι" μπήκαν δυνατά στον αγωνιστικό χώρο και αν ήταν λίγο πιο τυχεροί θα μπορούσαν να πάρουν τη νίκη με σχετικά πιο εύκολο τρόπο και όχι ένα λεπτό πριν την εκπνοή.

Μέχρι να φτάσει όμως στους τρεις βαθμούς ο Ολυμπιακός έγιναν πολλά... Ο Νικοπολίδης δέχτηκε γκολ από την κλειστή γωνία, τα άκρα της άμυνας ταλαιπωρήθηκαν από τον Γιοβάνοβιτς και τον Νταλμά, ενώ ο Μαρέσκα ήταν αυτός που προσπαθούσε να κόψει κάθε φάση των Βέλγων.

Ο Ιταλός ήταν σπουδαίος αλλά δεν ήταν ο "Σούπερμαν" και για αυτό τον λόγο ο Ζίκο έβγαλε τον φλύαρο Ζαϊρί για να ενισχύσει κυρίως τον άξονα του από όπου έβγαζαν αντεπιθέσεις οι παίκτες του Μπολόνι. Ο Γκαλέτι είχε ντυθεί δεύτερος επιθετικός, ενώ γενικότερα το παιχνίδι των "ερυθρολεύκων" ήταν εξαρχής άναρχο. Χωρίς σαφή τακτική στην ανάπτυξη αλλά και με συχνές εναλλαγές θέσεων, οι οποίες μάλλον δεν είχαν δουλευτεί στην προπόνηση.

Όλα αυτά σε συνάρτηση με το γεγονός πως ο Ντουντού για ακόμη ένα παιχνίδι απέδειξε πως είναι ντεφορμέ, έκαναν το ματς να μοιάζει ρώσικη ρουλέτα. Γιατί οι Βέλγοι μπορεί να ήταν τυχεροί στην αρχή που σκόραραν, αλλά αν η θεά τύχη δεν τους γυρνούσε στο τέλος την πλάτη, τότε θα έπαιρναν τον βαθμό που τόσο αναζητούσαν.

Η νίκη είναι μεγάλη και φέρνει πλέον τον Ολυμπιακό ένα βήμα πριν την πρόκριση στην επόμενη φάση. Αν οι παίκτες του Ζίκο παίξουν συγκροτημένα και με το ίδιο πάθος, τότε το μαγικό χαρτάκι μπορεί να σφραγιστεί και στο Βέλγιο. Το αξίζουν και πρέπει να το πάρουν.

Βασίλης Κούμπουλας