Καλύτερα με μπαράζ...

Η σκέψη που κάνουμε είναι πολύ απλή. Αν η Ελλάδα έστω και την τελευταία στιγμή έπαιρνε την πρόκριση, επειδή κάπου σκόνταφτε η Ελβετία τότε πράγματι το πρόβλημα θα ήταν πολύ μεγάλο. Ένα εξασφαλισμένο εισιτήριο για τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι πάντοτε πολύ γλυκό. Με μαθηματική ακρίβεια, θα έθαβε κάτω από το χαλί όλα τα προβλήματα μιας τραγικής για εμάς προκριματικής φάσης. Στο τέλος αν θα το 'χαμε, θα ήταν γιατί απλώς στους τυφλούς βασίλεψε ο μονόφθαλμος. Ό,τι το πιο απευκταίο δηλαδή. Να βρεθείς στην κορυφή, όχι γιατί ήσουν ο καλύτερος, αλλά απλά ο λιγότερο κακός.

Το πιθανότερο είναι να υπερεκτιμήσεις τις δυνάμεις σου και το χτύπημα από το πέσιμο -που σίγουρα θα έρθει- να πονάει περισσότερο. Θα το 'θελε κανείς πράγματι αυτό; Δεν νομίζω. Και όχι, βέβαια, πως οι Ελβετοί που προκρίθηκαν απευθείας ήταν καλύτεροι και δίκαια πήραν όσα τους αξίζουν. Το αντίθετο. Γι' αυτούς πράγματι ισχύουν τα παραπάνω, αλλά λίγο νοιάζει αυτό εμάς.

Όπως και να 'χει, λοιπόν, τα μπαράζ δίνουν στην Εθνική μια δεύτερη μεγάλη ευκαιρία. Ή να σωθεί ή να χαθεί. Τα πράγματι είναι πολύ απλά. Οι διεθνείς μας θα κληθούν να δώσουν μια μάχη. Αν δεν βρουν τους παλιούς τους εαυτούς, απλώς δίκαια θα έχουν καταστραφεί. Αν, όμως, την κερδίσουν, η νίκη αυτή θα αποτελέσει πιθανότατα βάλσαμο, κυρίως στον πληγωμένο τους ψυχισμό.

Και αυτό γιατί  η μάχη στα μπαράζ δεν θα δοθεί απέναντι σε ένα δύστυχο Λουξεμβούργο, που η -ως συνήθως- σύμμαχος μας τύχη έφερε στο δρόμο, αλλά κόντρα σε έναν αντίπαλο που δίκαια και αυτός έχει κερδίσει με το σπαθί του τη θέση του σε αυτή τη φάση.

Η μπάλα, ευτυχώς, βρίσκεται και πάλι στα πόδια των Ελλήνων.

Υ.Γ.: Οφείλουμε να πάρουμε θέση απέναντι σε μια εντελώς κακοήθη ιδέα, που έχει αρχίσει και διασπείρεται το τελευταίο διάστημα. Ότι, δηλαδή, ο Ρεχάγκελ, αν πάει η Εθνική στο Μουντιάλ, να αντικατασταθεί. Επειδή πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν το όριο μεταξύ κριτικής και ισοπέδωσης, το τονίζουμε από τώρα για να αποφύγουμε τις όποιες παρεξηγήσεις. Ο Ρεχάγκελ από αυτή την Εθνική πρέπει να φύγει μόνο αν το επιλέξει ο ίδιος.

Ναι, ξέρουμε, μπορεί να ακούγεται πέρα από κάθε λογική και εντελώς αντίθετο με την κριτική που έχουμε ασκήσει μέχρι στιγμή στο πρόσωπο του Γερμανού. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε, ότι και έτσι αυτή η ομάδα αποτελεί εντελώς δικό του δημιούργημα. Αν με όλες αυτές τις ευθύνες που φέρει για την εικόνα που παρουσιάζει, παρόλα αυτά καταφέρει να προκριθεί, τι μπορεί να του πει κανείς;

Αφήστε, που είναι αδύνατον με ψυχραιμία να απομακρύνει κανείς τον άνθρωπο που έβγαλε την Ελλάδα από την ποδοσφαιρική ανυπαρξία. Μιλάμε για έναν προπονητή  που αποδεδειγμένα έκανε "θαύματα" καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του και ένα από αυτά ήταν η Εθνική μας. Και ναι μεν, ίσως το καλύτερο γι' αυτόν θα ήταν να φύγει στο απόγειο της καριέρας του, μπορεί να αδικείται από την ηλικία του (όπως και να του κάνουμε έχει πατήσει πλέον τα 71), όμως σε καμία περίπτωση δεν θα του άξιζε αυτός ο αφιλότιμος Καιάδας της ελληνικής ποδοσφαιρικής λογικής.

Μιχάλης Πατεράκης
E-mail επικοινωνίας: michael.paterakis[at]goal.com